ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਭृਸ਼ਞ੍ਚਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰ੍षਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਮ੍ਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਯੇਨਾਂ ਵਾਯੁਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍ ।। ੩੯.

ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਸਮੀਰਣ ਮਹਾਭਾਗ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮष੍ਟਮਨ੍ਤ੍ਵੌਪਸਰ੍ਗਿਕਮ੍ ।। ੩੯.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਮੀਰਣਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਠਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਣਞ੍ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍। ਯੋ ਗਨ੍ਧੇਨ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਵੈ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੯.

ਉਸ ਦਾ ਥਾਂ ਤੇ ਮਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।

ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸੁਰੈਰਪਿ । ਸ੍ਵੇਨ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਯੋਗੇਨ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ ।। ੩੯.

ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤੇष੍ਵਸਂਮੋਹੋ ਹ੍ਯਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਜੁष੍ਠਾ ਯਾ ਸਾਪ੍ਰਤਿਮਸ਼ਾਲਿਨੀ ।। ੩੯.

ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਦਇਆ ਕਰਕੇ; ਉਹ ਖੁਦ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ।

ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਖਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ । ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਭ੍ਰਾਜਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ।। ੩੯.

ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਤੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਖਿਲੇਨੇਦਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਮृਤਨਿਸ੍ਰਵਮ੍ ।। ੩੯.

ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ।

ਅਪੀਤ੍ਵਾ ਖਲੁ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਿਜ੍ਞੇਯਮਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਾਨੁਗਾਮਿਨਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਦੇਵਵਰ ਪ੍ਰਾਣ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੯.

ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੀ ਲਿਆ, ਸਚੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਾਣ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਵਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਸ ਖਲੂਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂ ਭੂਯੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕਿਂ ਮਯਾ ਚੈਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੩੯.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਖਾਂ? ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਸਚੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।'

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਆਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪਾਰਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇਯਾਃ ਸਿਂਹਾ ਵੈ ਕ੍ਰੋਧਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾ ਭੂਤਗਣਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਗਾਮਿਨਃ ।। ੩੯.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਦਿਤਿਆ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਸਿੰਘ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਗਣ ਹਨ, ਤੇ ਬਾਘ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵੇ ਘੋਰੇ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਕਿਮਵਸ੍ਥਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ ਤਨ੍ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਰ੍ਥਵਤ੍ ।। ੩੯.

ਜਦੋਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੀਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸਚ ਦੱਸ।

ਏਤੇ ਯੇ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਃ ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਣੈਃ ਸਹ। ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਿਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਜਗਾਦ ਹ ।। ੩੯.

ਜੋ ਤੂੰ ਦੱਸੇ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਦੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ।

ਇਦਞ੍ਚ ਪਰਮਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਮ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਤੇਸ਼੍ਵਰਸਦ੍ਭਾਵਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਵਂ ਤਥਾ ।। ੩੯.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ: ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਅਵ੍ਯਕਤ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਤੀ।

ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਗਤਾਸ੍ਤੇषੁ ਕੁਮਾਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ। ਸਨਕਸ਼੍ਚ ਸਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚ ਸਨਾਤਨਃ ।। ੩੯.

ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ, ਕੁਮਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸਨਕ, ਸਨੰਦ, ਤੇ ਤੀਜਾ ਸਨਾਤਨ।

ਵੋਢੁਸ਼੍ਚ ਕਪਿਲਸ੍ਤੇषਾਮਾਸੁਰਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਮੁਨਿਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਿਖਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯੇਵਮਾਦਯਃ ।। ੩੯.

ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਪਿਲ ਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਆਸੁਰੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੁਨੀ ਪੰਚਸ਼ਿਖ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ।

ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯਯੇ ਗਤੇ। ਮਹਾਭੂਤਵਿਨਾਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਲਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ।। ੩੯.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਕਲਪਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਣ ਲੱਗੀ।

ਅਨੇਕਰੁਦ੍ਰਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤੁ ਯਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਸ਼ਬ੍ਦਾਦੀਨ੍ਵਿषਯਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਸਤ੍ਯਸ੍ਯਾष੍ਟਵਿਧਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ।। ੩੯.

ਅਨੇਕ ਰੁਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਟੀਆਂ, ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਸਤ ਦੇ ਅਠਵਾਂ ਆਸਨ ਤੋਂ, ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਤੇਜਸਾ। ਵੈਹਾਯਪਦਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਯਾ ।। ੩੯.

ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਾਨਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਰ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰਮਾਣੁਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਰਨ੍ਤਿ ਸੁਮਹਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੂਦਕਾਂ ਨਦੀਮ੍ ।। ੩੯.

ਉਥੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰ੍ਵਾਣਂ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੇਵ ਚ। ਦੇਵ੍ਯਾ ਵੈ ਸਹਿਤਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯਾ ਦੇਵ੍ਯਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ ।। ੩੯.

ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਰਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਦੇਵੀਆਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਦੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਿਂਹਾਨਾਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਭੂਤਭਵ੍ਯਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਗਾਮਿਨਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਘ ਹਨ, ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਵੀ; ਅੱਗ ਦੇ ਜੀਵ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਬਾਘ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।

ਆਵੇਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਨਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਂਖ੍ਯਾਯੋਪਦ੍ਰਵਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਲੋਕਾਨ੍ ਸਪ੍ਤ ਇਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਚ ।। ੩੯.

ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ—ਅਣਗਿਣਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ, ਸੱਤ ਲੋਕ, ਤੇ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਤੱਤ—ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਵਿਕਰੋਤਿ ਚ। ਸ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਃ ਸਾਮਮਯਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਯਜੁਰ੍ਮਯਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਸ ਏष ਓਤਃ ਪ੍ਰੋਤਸ਼੍ਚ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍। ਏਕੋ ਹਿ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਥੋ ਹ੍ਯਨਾਦਿਸ਼੍ਚਾਨ੍ਤਕृਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਾਕਰਸਮਪ੍ਰਭਾਃ। ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਸਂਵਾਸਮਾਰੋਪ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾਤ੍ਮਨਿ ।। ੩੯.

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੩੯.

ਕਰਮ, ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਦਯਾਪਰਾਃ। ਯੋਗਂ ਹ੍ਯਨੁਪਮਨ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸਂਸ਼ਯੈਃ ।। ੩੯.

ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਅਦੁੱਤੀ, ਦਿਵਿਆ ਜੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਯੁਕ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ।। ੩੯.

ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੰਗਤ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਮਿਮਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਵਾ ਸ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਪਰਃ ।। ੩੯.

ਜੋ ਵਾਇੂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ ਜਾਂ ਵੈਸ਼ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—