ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਇष੍ਟੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿਭਿਰ੍ਭਾਗੈਰ੍ਯੇ ਭਵਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰਿਣਃ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰ ਪੁष੍ਪੇषੁ ਤੇषੁ ਮੋਦਨ੍ਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੩੯.

'ਜੋ ਭਵਨਾਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮਹਲਾਂ ਵਿਚ, ਮਨਪਸੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ।'

ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषੈਰਵਿਰਤਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਤਵਾਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੩੯.

ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਗਾਵਨ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਭਜਨ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਹਨ।

ਸਂਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵਮਤੁਲਾ ਨਾਨਾਸ਼੍ਰਯਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ।। ੩੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਮੇਲੇ ਤੇ ਇਕੱਠ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸਹਸ੍ਰਪਾਦਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਸ੍ਤਪਨੀਯਮਯਃ ਸ਼ੁਭਃ। ਅਨੌਪਮ੍ਯੈਰ੍ਵਰੈ ਰਤ੍ਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਭੂषਿਤਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਮਹਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖੰਭਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੇਮੁਲਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸ੍ਫਟਿਕੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਙ੍ਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵੈਢੂਰ੍ਯਮਣਿਸਮ੍ਪ੍ਰਭੈਃ। ਬਾਲਸੂਰ੍ਯਮਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਮ੍ਪ੍ਰਭੈਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਮਹਲ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ, ਬੈਲਦੂਰੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁऋषਯਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨੈਮਿषੇਯਾਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਆਪਨ੍ਨਸਂਸ਼ਯਾਸ਼੍ਚੇਮਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚੁਃ ਸਮੀਰਣਮ੍ ।। ੩੯.

ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮੀਰਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਕੇ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਭਵਸ੍ਯਾਨੁਸਾਰਿਣਃ। ਅਨੁਗ੍ਰਾਹ੍ਯਤਮਾਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਮੋਦਨ੍ਤੇ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮੇ। ऋषੀਣਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੯.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਉਥੇ ਉਹ ਕੌਣ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਹਨ ਜੋ ਭਵ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਨਗਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਵਾਯੁਰੁਵਾਚ।। ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯੈਰਨੁਕਲ੍ਪਿਤਾ। ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤਃ ਸੂਰ੍ਜਿਤਾ ਦਾਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਲੋਲੁਪਾਃ ।। ੩੯.

ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਪਾਲੀ ਹੈ—ਜਿਹੜੇ ਲਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸੰਤੁਲਿਤ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।

ਮਧ੍ਯਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰਾਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਜਿਤਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਾਃ ਸੌਮ੍ਯਾ ਵਿਗਤਮਤ੍ਸਰਾਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਮਿਠਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿਲੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਦੁਖ-ਸੁਖ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।

ਭਾਵਸ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਵ੍ਯਾਪਾਰਾ ਅਨਾਕੁਲਾਃ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਨਨ੍ਯਮਨਸੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੩੯.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੰਮ-ਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰੋਂ ਸਾਫ, ਇੱਕ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅਰਪਿਤ ਹੋਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤੈਰ੍ਲਬ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਭਵਸ੍ਯ ਰੂਪਸਾਦृਸ਼੍ਯਂ ਨੀਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੯.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਭਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਃ ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਃ । ਨੀਲਕਣ੍ਠਾਃ ਸਿਤਗ੍ਰੀਵਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਸਭ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਗਲੇ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਅਰ੍ਦ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਕृਤੋऽਣੀषਾ ਜਟਾਮੁਕੁਟਧਾਰਿਣਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਦਸ਼ਭੁਜਾ ਵੀਰਾਃ ਪਦ੍ਮਾਨ੍ਤਰ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਃ ।। ੩੯.

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਹੈ।

ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪੀਤਵਾਸਸਃ । ਪਿਨਾਕਪਾਣਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸ਼੍ਵੇਤਗੋਵृषਵਾਹਨਾਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਸਭ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਬਲਦਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹਨ।

ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨੋ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਭੂषਿਤਾਃ। ਤੇਜਸੋऽਭ੍ਯਧਿਕਾ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ।। ੩੯.

ਉਹ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਵਿਭਜ੍ਯ ਬਹੁਧਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭਾਵੈਰ੍ਭੋਗਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ ।। ੩੯.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬੜੀ ਔਖੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਗਤਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੌਰ੍ਵਿਬੋਧਿਤਾਃ। ਏਕਾਦਸ਼ਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਕੋਟ੍ਯੋऽਨੇਕਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੩੯.

ਉਹ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ।

ਏਭਿਃ ਸਹ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪੀ ਭਗਵਾਨ੍ਮੋਦਤੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰਿਯਃ ।। ੩੯.

ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਨਾਹਨ੍ਤੇषਾਨ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਭਵਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਨਾਨਾਤ੍ਵਮਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ ।। ੩੯.

ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਭਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਮਿਤ੍ਯੇਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਪ੍ਯੁਤ। ਅਥ ਤੇ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਾਕਰਸਮਪ੍ਰਭਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਾਂ ਪਰਮਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਥਾਂ ਤ੍ਰੈਯਮ੍ਬਕੀਂ ਤਤਃ ।। ੩੯.

ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ,' ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤ੍ਰੈਅੰਬਕ ਦੀ ਇਹ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ,

ਭृਸ਼ਞ੍ਚਾਨੁਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਰ੍षਂ ਚੈਵਾਪ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਮ੍ਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਯੇਨਾਂ ਵਾਯੁਮੂਚੁਰ੍ਮਹਾਬਲਮ੍ ।। ੩੯.

ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਸਮੀਰਣ ਮਹਾਭਾਗ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਕਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਂ ਪੁਣ੍ਯਮष੍ਟਮਨ੍ਤ੍ਵੌਪਸਰ੍ਗਿਕਮ੍ ।। ੩੯.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਮੀਰਣਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਠਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਣਞ੍ਚ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍। ਯੋ ਗਨ੍ਧੇਨ ਸਮृਦ੍ਧਂ ਵੈ ਪਰਮਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੯.

ਉਸ ਦਾ ਥਾਂ ਤੇ ਮਾਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।

ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸੁਰੈਰਪਿ । ਸ੍ਵੇਨ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਯੋਗੇਨ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯਾਮਿਤੌਜਸਃ ।। ੩੯.

ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤੇष੍ਵਸਂਮੋਹੋ ਹ੍ਯਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸ੍ਵਯਂ ਜੁष੍ਠਾ ਯਾ ਸਾਪ੍ਰਤਿਮਸ਼ਾਲਿਨੀ ।। ੩੯.

ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਦਇਆ ਕਰਕੇ; ਉਹ ਖੁਦ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ।

ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਖਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ । ਵਿਭੂਤਿਰ੍ਭ੍ਰਾਜਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ।। ੩੯.

ਚਾਂਦਨੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।

ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਤੁਲ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਨ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਖਿਲੇਨੇਦਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦਮृਤਨਿਸ੍ਰਵਮ੍ ।। ੩੯.

ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ।

ਅਪੀਤ੍ਵਾ ਖਲੁ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਦਵਿਜ੍ਞੇਯਮਨ੍ਯਚ੍ਚੈਵਾਨੁਗਾਮਿਨਃ। ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਦੇਵਵਰ ਪ੍ਰਾਣ ਯਥਾਵਦ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੯.

ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੀ ਲਿਆ, ਸਚੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਪ੍ਰਾਣ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਵਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਸ ਖਲੂਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕਿਂ ਭੂਯੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕਿਂ ਮਯਾ ਚੈਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ ।। ੩੯.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਕੀ ਮੈਂ ਆਖਾਂ? ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਸਚੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।'