ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਚ ਭਾਭਿਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯੂਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚਾਧਸ਼੍ਚ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ। ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ ।। ੩੮.

ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੱਤ ਸੂਰਜ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਾੜਦੇ ਹਨ।

ਤੇ ਵਾਰਿਣਾ ਚ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾ ਬਹੁਸਾਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਯਃ। ਖਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੋ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍ ।। ੩੮.

ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਤਪਦੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ ਖੜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਸਾਦ੍ਰਿਨਦ੍ਯਰ੍ਣਵਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਵਿਸ੍ਨੇਹਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੮.

ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਧਰਤੀ—ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ—ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦੀਪ੍ਤਾਭਿਃ ਸਨ੍ਤਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਸ਼੍ਚ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚ ਸਂਰੁਦ੍ਧਂ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ।। ੩੮.

ਚਮਕਦੀਆਂ, ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਆੜ-ਵਾਟ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਗ੍ਨੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਂਸृष੍ਟਾਨਾਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਏਕਤ੍ਵਮੁਪਯਾਤਾਨਾਮੇਕਜ੍ਵਾਲਂ ਭਵਤ੍ਯੁਤ ।। ੩੮.

ਜਦੋਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਣਾਸ਼ਞ੍ਚ ਸੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਣ੍ਡਲੀ। ਚਤੁਰ੍ਲੋਕਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤੇਜਸਾ ।। ੩੮.

ਉਹ ਅੱਗ ਗੋਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਹ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਜਙ੍ਗਮਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਤਦਾ। ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਸ੍ਤृਣਾ ਭੂਮਿਃ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠਸਮਾ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੮.

ਫਿਰ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਰੁੱਖ ਤੇ ਘਾਹ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿਠ ਵਾਂਗ ਸਮਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਮ੍ਬਰੀषਮਿਵਾਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਰਿषਿਤਂ ਜਗਤ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਦਾਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਜਜ੍ਵਾਲ੍ਯਤੇ ਨਭਃ ।। ੩੮.

ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਨ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਜਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਾਤਾਲੇ ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮਹੋਤਧਿਗਤਾਨਿ ਚ । ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਲੀਯਨ੍ਤੇ ਭੂਮਿਤ੍ਵਮੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਚ ।। ੩੮.

ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਾਸੀ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਦ੍ਵੀਪਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਥ ਮਹੋਦਧਿਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਾਵਕਸ੍ਤੁ ਸਃ ।। ੩੮.

ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਸਮੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਦੀਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪਾਤਾਲੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪਿਬਨ੍ਨਪਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ ।। ੩੮.

ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ ਸ਼ੈਲਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਹਰਤੇ ਦੀਪ੍ਤੋ ਘੋਰਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕੋऽਨਲਃ ।। ੩੮.

ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਤਤਃ ਸ ਪृਥਿਵੀਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਸਾਤਲਮਸ਼ੋषਯਤ੍। ਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਾਨ੍ਨਾਗਲੋਕਮਥਾਦਹਤ੍ ।। ੩੮.

ਫਿਰ, ਉਹ ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ ਰਸਾਤਲ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਾਤਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅਧਸ੍ਤਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਹ੍ਯੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਸ ਦਹਤੇ ਦਿਵਮ੍। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹ੍ਯਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ ।। ੩੮.

ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਕਰੋੜਾਂ ਜੋਜਨਾਂ ਤੱਕ।

ਉਦਤਿष੍ਠਞ੍ਛਿਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹ੍ਵਯਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਸ੍ਯ ਤੁ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਹੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ । ਤਦਾ ਦਹਤਿ ਸਨ੍ਦੀਪ੍ਤੋ ਗੋਲਕਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੮.

ਉਸ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪਿਸਾਚਾਂ, ਵੱਡੇ ਨਾਗਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਗੋਲਕ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਭੂਰ੍ਲੋਕਨ੍ਤੁ ਭੁਵਰ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਞ੍ਚ ਮਹਸ੍ਤਥਾ। ਘੋਰਂ ਦਹਤਿ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੇਵਂ ਲੋਕਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ।। ੩੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਭੂਲੋਕ, ਭੁਵਰਲੋਕ, ਸਵਰਲੋਕ ਅਤੇ ਮਹਰਲੋਕ — ਇਹ ਚਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਥਾਗ੍ਨਿਨਾ। ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਜਗਦਿਦਂ ਸ਼ਨੈਃ। ਅਯੋਗੁਡਨਿਭਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ ।। ੩੮.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਿਰਛੇ ਤੇ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਮਕ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੂਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਗਜਕੁਲਾਕਾਰਾਸ੍ਤਡਿਦ੍ਭਿ ਸਮਲਂਕृਤਾਃ। ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਘੋਰਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕਾ ਘਨਾਃ ।। ੩੮.

ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਵਰਤਕ ਬੱਦਲ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਹਨ।

ਕੇਚਿਨ੍ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸ਼੍ਯਾਮਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੁਮੁਦਸਨ੍ਨਿਭਾਃ। ਕੇਚਿਦ੍ਵੈਢੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲਨਿਭਾऽਪਰੇ ।। ੩੮.

ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਨੀਲ ਉਤਪਲ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਕੁਮੁਦ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਬੈਡੂਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਨੀਲਮ ਵਾਂਗ ਹਨ।

ਸ਼ਙ੍ਖਕੁਨ੍ਦਨਿਭਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਜਾਤ੍ਯਞ੍ਜਨਨਿਭਾਸ੍ਤਥਾ । ਧੂਮ੍ਰ ਵਰ੍ਣਾ ਘਨਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪੀਤਾਃ ਪਯੋਧਰਾਃ ।। ੩੮.

ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਸ਼ੰਖ ਜਾਂ ਚੰਨਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਜਾਤੀ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ; ਕੁਝ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੀਲੇ ਹਨ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।

ਕੇਚਿਦ੍ਰਾਸਭਵਰ੍ਣਾਭਾ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਰਕ੍ਤਨਿਭਾਸ੍ਤਥਾ। ਮਨਃਸ਼ਿਲਾਭਾਸ੍ਤ੍ਵਪਰੇ ਕਪੋਤਾਭਾਸ੍ਤਥਾਮ੍ਬੁਦਾਃ ।। ੩੮.

ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਗਧਿਆਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਲਾਖ ਰੰਗ ਵਾਂਗ; ਹੋਰ ਮਨਸ਼ਿਲਾ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਬੂਤਰਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਦੁਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਘਨਾ ਦਿਵਿ। ਕੇਚਿਤ੍ਪੁਰਧਰਾਕਾਰਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਗਜਕੁਲੋਪਮਾਃ ।। ੩੮.

ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ।

ਕੇ ਚਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਥਲਨਿਭਾ ਘਨਾਃ। ਕੁਣ੍ਡਾਗਾਰਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਨ੍ਮੀਨਕੁਲੋਪਮਾਃ ।। ੩੮.

ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਾਂਗ; ਕੁਝ ਕੁੰਡਾਗਾਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਹਨ।

ਬਹੁਰੂਪਾ ਘੋਰਰੂਪਾ ਘੋਰਸ੍ਵਰਨਿਨਾਦਿਨਃ। ਤਦਾ ਜਲਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਰਯਨ੍ਤਿ ਨਭਃਸ੍ਥਲਮ੍ ।। ੩੮.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜਦੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਲਦਾ ਘੋਰਾ ਨਵੀਨਾ ਭਾਸ੍ਕਰਾਤ੍ਮਿਕਾਃ। ਸਪ੍ਤਧਾ ਸਂਵृਤਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸ਼ਮਯਨ੍ਤ੍ਯੁਤ ।। ੩੮.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਨਵੇਂ, ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਲਦਾ ਵਰ੍षਂ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹੋਦ੍ਯਮਮ੍। ਸੁਘੋਰਮਸ਼ਿਵਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਵਕਮ੍ ।। ੩੮.

ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਦਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼, ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਵृष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਰਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍। ਅਦ੍ਭਿਸ੍ਤੇਜੋऽਭਿਭੂਤਞ੍ਚ ਤਦਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਯਪਃ ।। ੩੮.

ਜਦੋਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਨष੍ਟੇ ਚਾਗ੍ਨੌ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪਯੋਦਾਃ ਪਾਕਸਮ੍ਭਵਾਃ। ਪ੍ਲਾਵਯਨ੍ਤਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬृਹਜ੍ਜਾਲਪਰਿਸ੍ਰਵੈਃ ।। ੩੮.

ਅੱਗ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਜੋ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਧਾਰਾਭਿਃ ਪੂਰਯਨ੍ਤੀਮਂ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ। ਅਨ੍ਯੇ ਤੁ ਸਲਿਲੌਘੈਸ੍ਤੁ ਵੇਲਾਮਭਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯਪਿ। ਸਾਦ੍ਰਿਰ੍ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਤਰਂ ਪृਥ੍ਵੀ ਹ੍ਯਦ੍ਭਿਃ ਸਂਛਾਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ ।। ੩੮.

ਆਤਮ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਢਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।