ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨਾਥਾ ਹਿ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਿ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨੌਕਸਃ ।। ੩੭.

ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਖੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੇ।

ਏਵਂ ਨृਪੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਣਿ ਤੁ। ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਨੇਹੇ ਦੁਰਾਪਨ੍ਨਾ ਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਨੇਹਾਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਣਗੇ, ਮਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸਙ੍ਕਰਂ ਘੋਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸਰਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸੇਵਿਨ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਗੇ, ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣਗੇ।

ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨੂਪਾਨ੍ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਿ ਚ। ਅਙ੍ਗਾਨ੍ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ ਵਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਨ੍ ਕਾਸ਼ਿਕੋਸ਼ਲਾਨ੍ ।। ੩੭.

ਉਹ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਣਗੇ, ਅੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਵੰਗ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਕਾਸੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਲ ਨੂੰ ਵੀ।

ऋषਿਕਾਨ੍ਤਗਿਰਿਦ੍ਰੋਣੀਃ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠਂ ਕੂਲਂ ਚ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ ।। ੩੭.

ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ, ਸਾਰੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪੱਠ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।

ਅਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਨੈਃ ਸਹ। ਮृਗੈਰ੍ਮੀਨੈਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਮਧੁਸ਼ਾਕਫਲੈਰ੍ਮੂਲੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।। ੩੭.

ਸੁਭਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੱਛੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਧ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ।

ਚੀਰਂ ਪਰ੍ਣਞ੍ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਵਲ੍ਕਲਾਨ੍ਯਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਮੁਨਿਜਨਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਾਲਾਂ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਬਣਾਉਣਗੇ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਵਣਗੇ।

ਬੀਜਾਨ੍ਨਾਨਿ ਤਥਾ ਨਿਮ੍ਨੇਸ੍ਵੀਹਨ੍ਤਃ ਕਾष੍ਠਸ਼ਙ੍ਕੁਭਿਃ। ਅਜੈਡਕਂ ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਞ੍ਚ ਪਾਲਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਉਗਾਉਣਗੇ; ਬਕਰੀਆਂ, ਭੇਡਾਂ, ਗਧੇ ਤੇ ਊਠਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣਗੇ।

ਨਦੀਰ੍ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੋਯਾਰ੍ਥੇ ਕੂਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਵਿਬਾਧਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੩੭.

ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਣਗੇ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਗੇ।

ਬਹੁਮਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਹੀਨਾਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਦਾਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਜੀਵਣਗੇ।

ਹੀਨਾਦ੍ਧੀਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਆਯੁਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ।। ੩੭.

ਲੋਕ ਘੱਟ ਤੇ ਅਧੂਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਗੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਈ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ।

ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਵਿषਯਗ੍ਲਾਨਾ ਜਰਯਾ ਸਂਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ। ਪਤ੍ਰਮੂਲਫਲਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਾਃ ।। ੩੭.

ਕਮਜ਼ੋਰ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਛਾਲ ਤੇ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੀਵਣਗੇ।

ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਭਿਲਿਪ੍ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਏਤਤ੍ਕਾਲਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਲਿਯੁਗਾਨ੍ਤਕੇ ।। ੩੭.

ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣਗੇ; ਇਹ ਲੋਕ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਆ ਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੋਣਗੇ।

ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ। ਨਿਃਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕਲਿਯੁਗੇਨ ਤੁ। ਸਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ੇषੇ ਕृਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਧਿਆ ਭਾਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਸਤਯੁਗ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਯਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਤਿष੍ਯਬृਹਸ੍ਪਤੀ। ਏਕਰਾਤ੍ਰੇ ਭਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਕृਤਯੁਗਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਿਸ਼ਯ-ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਇਕ ਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਣਗੇ, ਤਦੋਂ ਸਤਯੁਗ ਆਵੇਗਾ।

ਏष ਵਂਸ਼ਕ੍ਰਮਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਵੋ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਤੀਤਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਨਾਗਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ।। ੩੭.

ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ਕ੍ਰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਮਹਾਦੇਵਾਭਿषੇਕਾਤ੍ਤੁ ਜਨ੍ਮ ਯਾਵਤ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਏਤਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪਞ੍ਚਾਦਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਮ੍ ।। ੩੭.

ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਤੱਕ, ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਵੱਧ ਜਾਣ, ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵੈ ਤਥਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਪਦ੍ਮਾਨ੍ਤਰਂ ਚ ਯਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਂ ਤਚ੍ਛਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ षਟ੍‌ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਸਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ।। ੩੭.

ਜੋ ਮਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਪਦਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਅੱਸੀ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਤਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਭਾਵ੍ਯਾ ਅਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ। ਭਵਿष੍ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਰ੍षਿਭਿਃ ।। ੩੭.

ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਅੰਧਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਪ੍ਰਤੀਪੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਵੈ ਸ਼ਤਮ੍। ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ੈਃ ਸ਼ਤੈਰ੍ਭਾਵ੍ਯਾ ਅਨ੍ਧ੍ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ ।। ੩੭.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਤੀਪ ਰਾਜ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਦੱਸੇ; ਅਤੇ ਅੰਧਰਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਸਤਾਈ ਸੌ ਸਾਲ ਗਿਣ।

ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਪਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇ। ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍। ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਂ ਯੁਗਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ ਸ੍ਮृਤਮ੍ ।। ੩੭.

ਸਤਾਈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿੱਚ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਯੁਗ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਾ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸ੍ਮृਤਾ षष੍ਟਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਹ੍ਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਪ੍ਤਭਿਃ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਕਾਲੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤੁ ਤੈਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਯੁਗ ਸਾਠ, ਅਤੇ ਸਤ ਦਿਵਿਆ ਦਿਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਦਿਵਿਆ ਸਮਾਂ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਚਲਦਾ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਣਾਨ੍ਤੁ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਉਤ੍ਤਰਾਦਿਸ਼ਿ। ਤਤੋ ਮਧ੍ਯੇਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਸਮਂ ਦਿਵਿ ।। ੩੭.

ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।

ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਯੁਕ੍ਤਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮृषੀਣਾਞ੍ਚ ਯੋਗਸ੍ਯੈਤਨ੍ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ।। ੩੭.

ਇਸ ਨਾਲ, ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

ਸਪ੍ਤਰ੍षਯੋ ਮਘਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲੇ ਪਾਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਸ਼ਤਮ੍। ਅਨ੍ਧ੍ਰਾਂਸ਼ੇ ਸ ਚਤੁਰ੍ਵ੍ਵਿਸ਼ੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਤੇ ਮਮ ।। ੩੭.

ਸਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮਘਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਾਪੇ ਹੋਏ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਅੰਧਰਾ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਚੌਵੀ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹੋਣਗੇ।

ਇਮਾਸ੍ਤਦਾ ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਅਨृਤੋਪਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਤਃ ਕਾਮਤੋऽਰ੍ਥਤਃ ।। ੩੭.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖਰਾਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਸਾਰੇ ਝੂਠ ਨਾਲ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋਣਗੇ।

ਸ਼੍ਰੌਤਸ੍ਮਾਰ੍ਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿਥਿਲੇ ਧਰ੍ਮੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਦਾ। ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦੁਰ੍ਬਲਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੋਹਿਤਾਃ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤ ਅਤੇ ਸਮਾਰਤ ਧਰਮ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਪਣਾਉਣਗੇ।

ਸਂਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯष੍ਟਾਰਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੋਨਯਃ ।। ੩੭.

ਸ਼ੂਦਰ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵਣਗੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਣਗੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਹੋਣਗੇ।

ਉਪਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਦਾ ਵੈ ਵृਤ੍ਤਿਲਿਪ੍ਸਵਃ । ਲਵਂ ਲਵਂ ਭ੍ਰਸ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ ।। ੩੭.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰੋਜ਼ੀ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਕੇ ਜਾਣਗੇ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ।