ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਨੈਵ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਯੁਗਦੋषਦੁਰਾਚਾਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨृਪਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੩੭.

ਉਹ ਰਾਜੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਬਲਵਧੇਨੈਵ ਹਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲਿਸ਼ੇषੇ ਤੁ ਵਸੁਧਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੭.

ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈਣਗੇ।

ਉਦਿਤੋਦਿਤਵਂਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਉਦਿਤਾਸ੍ਤਮਿਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਾਲੇਨ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੩੭.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਉਭਰਦੇ ਤੇ ਮਿਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ।

ਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਃ ਕਾਮਤੋऽਰ੍ਥਤਃ। ਤੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾ ਜਨਪਦਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਚਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੀਤਾਂ ਅਪਣਾਉਣਗੇ।

ਵਿਪਰ੍ਯ੍ਯਯੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਲੁਬ੍ਧਾਨृਤਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿਤਾਰਸ੍ਤਦਾ ਨृਪਾਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਉਲਟ ਰੀਤ ਨਾਲ ਚਲਣਗੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣਗੇ।

ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਬਹੁਸ੍ਤ੍ਰੀਕੇ ਯੁਗੇ ਤਦਾ। ਲਵਾਲ੍ਲਵਂ ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਆਯੂਰੂਪਬਲਸ਼੍ਰੁਤੈਃ ।। ੩੭.

ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੱਧ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਰੂਪ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਕਾष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਜਗਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਰਾਜਾਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਲੇਨੋਪਹਤਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੭.

ਜਦ ਰਾਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਲ੍ਕਿਨੋਪਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਾषਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੭.

ਕਲਕੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਭ ਮਲੇਛ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਠਕਾਰੀ ਹੋਣਗੇ।

ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਨृਪਸ਼ਬ੍ਦੇ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟੇ ਕਲੌ ਯੁਗੇ। ਕਿਂਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਨष੍ਟੇऽਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ।। ੩੭.

ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਲੋਕ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣਗੇ।

ਅਸਾਧਨਾ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਸਾ ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੇਨ ਚ ।। ੩੭.

ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਮੀਦਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਸੁੱਕਾ ਪੈਣ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਨ।

ਅਨਾਥਾ ਹਿ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਿ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨੌਕਸਃ ।। ੩੭.

ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਖੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੇ।

ਏਵਂ ਨृਪੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਣਿ ਤੁ। ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਨੇਹੇ ਦੁਰਾਪਨ੍ਨਾ ਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਨੇਹਾਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਣਗੇ, ਮਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸਙ੍ਕਰਂ ਘੋਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸਰਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸੇਵਿਨ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਗੇ, ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣਗੇ।

ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨੂਪਾਨ੍ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਿ ਚ। ਅਙ੍ਗਾਨ੍ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ ਵਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਨ੍ ਕਾਸ਼ਿਕੋਸ਼ਲਾਨ੍ ।। ੩੭.

ਉਹ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਣਗੇ, ਅੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਵੰਗ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਕਾਸੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਲ ਨੂੰ ਵੀ।

ऋषਿਕਾਨ੍ਤਗਿਰਿਦ੍ਰੋਣੀਃ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠਂ ਕੂਲਂ ਚ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ ।। ੩੭.

ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ, ਸਾਰੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪੱਠ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।

ਅਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਨੈਃ ਸਹ। ਮृਗੈਰ੍ਮੀਨੈਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਮਧੁਸ਼ਾਕਫਲੈਰ੍ਮੂਲੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।। ੩੭.

ਸੁਭਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੱਛੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਧ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ।

ਚੀਰਂ ਪਰ੍ਣਞ੍ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਵਲ੍ਕਲਾਨ੍ਯਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਮੁਨਿਜਨਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਾਲਾਂ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਬਣਾਉਣਗੇ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਵਣਗੇ।

ਬੀਜਾਨ੍ਨਾਨਿ ਤਥਾ ਨਿਮ੍ਨੇਸ੍ਵੀਹਨ੍ਤਃ ਕਾष੍ਠਸ਼ਙ੍ਕੁਭਿਃ। ਅਜੈਡਕਂ ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਞ੍ਚ ਪਾਲਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਉਗਾਉਣਗੇ; ਬਕਰੀਆਂ, ਭੇਡਾਂ, ਗਧੇ ਤੇ ਊਠਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣਗੇ।

ਨਦੀਰ੍ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੋਯਾਰ੍ਥੇ ਕੂਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਵਿਬਾਧਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੩੭.

ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਣਗੇ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਗੇ।

ਬਹੁਮਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਹੀਨਾਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ। ਏਵਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਦਾਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਪਵਿਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਲਣ-ਚਲਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਜੀਵਣਗੇ।

ਹੀਨਾਦ੍ਧੀਨਾਂਸ੍ਤਥਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਮਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਆਯੁਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਤਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ।। ੩੭.

ਲੋਕ ਘੱਟ ਤੇ ਅਧੂਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨਗੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਈ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ।

ਦੁਰ੍ਬਲਾ ਵਿषਯਗ੍ਲਾਨਾ ਜਰਯਾ ਸਂਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ। ਪਤ੍ਰਮੂਲਫਲਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਾਮ੍ਬਰਾਃ ।। ੩੭.

ਕਮਜ਼ੋਰ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਛਾਲ ਤੇ ਕਾਲੀ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੀਵਣਗੇ।

ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮਭਿਲਿਪ੍ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਏਤਤ੍ਕਾਲਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਲਿਯੁਗਾਨ੍ਤਕੇ ।। ੩੭.

ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣਗੇ; ਇਹ ਲੋਕ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਆ ਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹੋਣਗੇ।

ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਕਲਿਯੁਗੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦਿਵ੍ਯੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕੇ। ਨਿਃਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕਲਿਯੁਗੇਨ ਤੁ। ਸਸਨ੍ਧ੍ਯਾਂਸ਼ੇ ਤੁ ਨਿਃਸ਼ੇषੇ ਕृਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਕਲਿਯੁਗ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ 'ਚ, ਸਾਰੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਧਿਆ ਭਾਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਸਤਯੁਗ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਯਦਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਤਿष੍ਯਬृਹਸ੍ਪਤੀ। ਏਕਰਾਤ੍ਰੇ ਭਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦਾ ਕृਤਯੁਗਂ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਿਸ਼ਯ-ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਇਕ ਹੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਣਗੇ, ਤਦੋਂ ਸਤਯੁਗ ਆਵੇਗਾ।

ਏष ਵਂਸ਼ਕ੍ਰਮਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਕੀਰ੍ਤਿਤੋ ਵੋ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਤੀਤਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਨਾਗਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ।। ੩੭.

ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ਕ੍ਰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਮਹਾਦੇਵਾਭਿषੇਕਾਤ੍ਤੁ ਜਨ੍ਮ ਯਾਵਤ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਏਤਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਜ੍ਞੇਯਂ ਪਞ੍ਚਾਦਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਮ੍ ।। ੩੭.

ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਤੱਕ, ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਵੱਧ ਜਾਣ, ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵੈ ਤਥਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮਹਾਪਦ੍ਮਾਨ੍ਤਰਂ ਚ ਯਤ੍। ਅਨ੍ਤਰਂ ਤਚ੍ਛਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ षਟ੍‌ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚ ਸਮਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ।। ੩੭.

ਜੋ ਮਾਪ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਪਦਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਅੱਸੀ ਸਾਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏਤਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਰਂ ਭਾਵ੍ਯਾ ਅਨ੍ਧ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਯੇ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ। ਭਵਿष੍ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੈਃ ਸ਼੍ਰੁਤਰ੍षਿਭਿਃ ।। ੩੭.

ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਅੰਧਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।