ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨੋ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ੇषੁ ਤੇਜਸਾ। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਫਾਨਿਰ੍ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿष੍ਣੁਸਮੋ ਬਲੀ ।। ੩੭.

ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣਾਓਣਗੇ; ਵਿਸ਼ਵਸਫਾਨੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗਾ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਫਾਨਿਰ੍ਨਰਪਤਿਃ ਕ੍ਲੀਬਾ ਕृਤਿਰਿਵੋਚ੍ਯਤੇ। ਉਤ੍ਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਨ੍ਯਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੭.

ਜੋ ਰਾਜਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਨਵਾਂ ਸੱਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਸਕृਤ੍ਪੁਨਃ। ਜਾਹ੍ਨਵੀਤੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਂ ਯਸ੍ਯਤੇ ਬਲੀ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।

ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਨ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਨਵਨਾਕਾਸ੍ਤੁ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਰੀਂ ਚਮ੍ਪਾਵਤੀਂ ਨृਪਾਃ ।। ੩੭.

ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਵਨਾਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਚੰਪਾਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣਣਗੇ।

ਮਥੁਰਾਞ੍ਚ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਨਾਗਾ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਪ੍ਤ ਵੈ। ਅਨੁਗਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਯਾਗਞ੍ਚ ਸਾਕੇਤਂ ਮਗਧਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਏਤਾਞ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਗੁਪ੍ਤਵਂਸ਼ਜਾਃ ।। ੩੭.

ਸੱਤ ਨਾਗ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈਣਗੇ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਸਾਕੇਤ, ਮਗਧ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਗੁਪਤਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮਾਣਣਗੇ।

ਨਿषਧਾਨ੍ ਯਦੁਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੈਸ਼ੀ ਤਾਨ੍ ਕਾਲਤੋਪਕਾਨ੍। ਏਤਾਞ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਣਿਧਾਨ੍ਯਜਾਃ ।। ੩੭.

ਨਿਸਧ, ਯਾਦਵ, ਸ਼ੈਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕਾਲਤੋਪਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਮਣਿਧਾਨਯ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਮਾਣਣਗੇ।

ਕੋਸ਼ਲਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧ੍ਰਪੌਣ੍ਡ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਾਨ੍ ਸਸਾਗਰਾਨ੍। ਚਮ੍ਪਾਂ ਚੈਵ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ ।। ੩੭.

ਕੋਸ਼ਲ, ਆਂਧਰਾ, ਪੌੰਡ੍ਰ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੀ ਚੰਪਾ ਸ਼ਹਿਰ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣਗੇ।

ਕਾਲਿਙ੍ਗਾ ਮਹਿषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਲਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਏਤਾਞ੍ਜਨਪਦਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ ਵੈ ਗੁਹਃ ।। ੩੭.

ਕਲਿੰਗ, ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਗੁਹਾ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਨਕਾਹ੍ਵਯਃ। ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਂ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯੇਤੇ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੩੭.

ਕਨਕਾਹਵਯਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਭੋਜਨਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈਣਗਾ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਵੱਸਣਗੇ।

ਅਲ੍ਪਪ੍ਰਸਾਦਾ ਹ੍ਯਨृਤਾ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧਾਃ ਹ੍ਯਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ। ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਯਵਨਾ ਧਰ੍ਮਤਃ ਕਾਮਤੋऽਰ੍ਥਤਃ ।। ੩੭.

ਯਵਨ ਘੱਟ ਦਿਲਦਾਰ, ਝੂਠੇ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹੋਣਗੇ, ਚਲਣ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਵਿਚ ਵੀ।

ਨੈਵ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪਾਃ। ਯੁਗਦੋषਦੁਰਾਚਾਰਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨृਪਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। ੩੭.

ਉਹ ਰਾਜੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਨੁਸ਼ਠਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੰਦ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣਗੇ।

ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਬਲਵਧੇਨੈਵ ਹਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਲਿਸ਼ੇषੇ ਤੁ ਵਸੁਧਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੭.

ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈਣਗੇ।

ਉਦਿਤੋਦਿਤਵਂਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਉਦਿਤਾਸ੍ਤਮਿਤਾਸ੍ਤਥਾ । ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਾਲੇਨ ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ।। ੩੭.

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਉਭਰਦੇ ਤੇ ਮਿਟਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਗੇ।

ਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਃ ਕਾਮਤੋऽਰ੍ਥਤਃ। ਤੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਾ ਜਨਪਦਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਚਾਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੀਤਾਂ ਅਪਣਾਉਣਗੇ।

ਵਿਪਰ੍ਯ੍ਯਯੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਲੁਬ੍ਧਾਨृਤਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿਤਾਰਸ੍ਤਦਾ ਨृਪਾਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਉਲਟ ਰੀਤ ਨਾਲ ਚਲਣਗੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜੇ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣਗੇ।

ਤੇषਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਬਹੁਸ੍ਤ੍ਰੀਕੇ ਯੁਗੇ ਤਦਾ। ਲਵਾਲ੍ਲਵਂ ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਆਯੂਰੂਪਬਲਸ਼੍ਰੁਤੈਃ ।। ੩੭.

ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਾਰੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਵੱਧ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਰੂਪ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਥੋੜਾ-ਥੋੜਾ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਥਾ ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਕਾष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਜਾਸੁ ਜਗਤੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਰਾਜਾਨਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਕਾਲੇਨੋਪਹਤਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੭.

ਜਦ ਰਾਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਲ੍ਕਿਨੋਪਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਅਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ਼੍ਚ ਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਾषਣ੍ਡਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੭.

ਕਲਕੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਭ ਮਲੇਛ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਧਰਮੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਠਕਾਰੀ ਹੋਣਗੇ।

ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਨृਪਸ਼ਬ੍ਦੇ ਚ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟੇ ਕਲੌ ਯੁਗੇ। ਕਿਂਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾ ਵੈ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਨष੍ਟੇऽਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ।। ੩੭.

ਜਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਲੋਕ ਹੀ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਣਗੇ।

ਅਸਾਧਨਾ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਸਾ ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ। ਅਨਾਵृष੍ਟਿਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੇਨ ਚ ।। ੩੭.

ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ, ਉਮੀਦਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਸੁੱਕਾ ਪੈਣ ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਨਾਲ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹਨ।

ਅਨਾਥਾ ਹਿ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾਣਿ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨੌਕਸਃ ।। ੩੭.

ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਖੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਗੇ।

ਏਵਂ ਨृਪੇषੁ ਨष੍ਟੇषੁ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹਾਣਿ ਤੁ। ਨष੍ਟੇ ਸ੍ਨੇਹੇ ਦੁਰਾਪਨ੍ਨਾ ਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਨੇਹਾਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਣਗੇ, ਮਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੀ ਡੋਰ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।

ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਸਙ੍ਕਰਂ ਘੋਰਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਸਰਿਤ੍ਪਰ੍ਵਤਸੇਵਿਨ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਗੇ, ਭਿਆਨਕ ਗੜਬੜ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਸਣਗੇ।

ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨੂਪਾਨ੍ ਸੇਵਨ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾਨਿ ਚ। ਅਙ੍ਗਾਨ੍ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨ੍ ਵਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਾਨ੍ ਕਾਸ਼ਿਕੋਸ਼ਲਾਨ੍ ।। ੩੭.

ਉਹ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਣਗੇ, ਅੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਵੰਗ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਕਾਸੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਲ ਨੂੰ ਵੀ।

ऋषਿਕਾਨ੍ਤਗਿਰਿਦ੍ਰੋਣੀਃ ਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠਂ ਕੂਲਂ ਚ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਃ ।। ੩੭.

ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ, ਸਾਰੇ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪੱਠ ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ।

ਅਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਨੈਃ ਸਹ। ਮृਗੈਰ੍ਮੀਨੈਰ੍ਵਿਹਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਮਧੁਸ਼ਾਕਫਲੈਰ੍ਮੂਲੈਰ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ।। ੩੭.

ਸੁਭਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ; ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੱਛੀਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਧ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ।

ਚੀਰਂ ਪਰ੍ਣਞ੍ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਵਲ੍ਕਲਾਨ੍ਯਜਿਨਾਨਿ ਚ। ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਮੁਨਿਜਨਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੭.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛਾਲਾਂ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਚਮੜੀਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਬਣਾਉਣਗੇ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਵਣਗੇ।

ਬੀਜਾਨ੍ਨਾਨਿ ਤਥਾ ਨਿਮ੍ਨੇਸ੍ਵੀਹਨ੍ਤਃ ਕਾष੍ਠਸ਼ਙ੍ਕੁਭਿਃ। ਅਜੈਡਕਂ ਖਰੋष੍ਟ੍ਰਞ੍ਚ ਪਾਲਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ।। ੩੭.

ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅਨਾਜ ਉਗਾਉਣਗੇ; ਬਕਰੀਆਂ, ਭੇਡਾਂ, ਗਧੇ ਤੇ ਊਠਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਾਲਣਗੇ।

ਨਦੀਰ੍ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੋਯਾਰ੍ਥੇ ਕੂਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਾਨਵਾਃ। ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਵਿਬਾਧਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ।। ੩੭.

ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਲਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਵੱਸਣਗੇ, ਤੇ ਵਪਾਰ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨਗੇ।