ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੂਰੇ ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਾਯਤ। ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਕੋष੍ਠੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍ ।। ੩੭.

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਡਾਂਟ ਕੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਤਦਾ। ਤਂ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੋ ਬਲਿਰ੍ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਜ੍ਜਮਾਨਨ੍ਤੁ ਸ੍ਰੋਤਸਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਮ੍ ।। ੩੭.

ਪੇਟੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬਲੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਧਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਤਦਾ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਜੁਗੋਪੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ ।। ੩੭.

ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਬਲੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਵੈ ਵਰੇਣਾਥ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵੈ ਬਲਿਮ੍। ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਦਾਨਵਰ੍षਭਃ ।। ੩੭.

ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਬਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਛ, ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।

ਸਨ੍ਤਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮਮ ਮਾਨਦ। ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨੁਤ੍ਪਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੭.

ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ—ਸੰਤਾਨ ਲਈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਨਰ੍षਿਸ੍ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਹਿ ਤਮ੍ । ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਨਾਮ ਬਾਰ੍ਯਾਂ ਵੈ ਰਾਜਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਦਾ ।। ੩੭.

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਅਨ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਞ੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਹ । ਸ੍ਵਾਞ੍ਚ ਧਾਤ੍ਰੇਯਕੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ ।। ੩੭.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਚਕ੍ਸ਼ੁषੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨ੍ਯਾਮृषਿਰ੍ਵਸ਼ੀ। ਜਨਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਾਵੇਤੌ ਮਹੋਜਸੌ ।। ੩੭.

ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦੀ ਦਾਸੀ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ — ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਤੇ ਚਕਸ਼ੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।

ਕਕ੍ਸ਼ਿਵਚਕ੍ਸ਼ੁषੌ ਤੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਧੀਤੌ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮ੍ਯਗੀਸ਼੍ਵਰੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੌ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਤੇ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਵਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।

ਸਿਦ੍ਧੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਣੌ ਬੁਦ੍ਧੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾਵਪਿ। ਮਮੈਤਾਵਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਤ੍ਵृषਿਮ੍ ।। ੩੭.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਏ, ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਬਲੀ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ।'

ਨੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਤੁ ਮਮੈਤਾਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨੌ ਤੁ ਭਵਚ੍ਛਦ੍ਮਾ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ ।। ੩੭.

ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਨਹੀਂ,' ਪਰ ਬਲੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ।' ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।

ਅਨਧਂ ਬृਦ੍ਧਂ ਚ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਮਹਿषੀ ਤਵ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦਵਮਾਨਾਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਧਾਤ੍ਰੇਯਕੀਂ ਮਮ ।। ੩੭.

ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਪੁਨਸ੍ਤਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਬਲਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੭.

ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਾਮਲਂਕृਤ੍ਯ ऋषਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍। ਤਾਂ ਸ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਦੇਵੀਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦਿ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ।। ੩੭.

ਫਿਰ, ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ—'

ਦਧ੍ਨਾ ਲਵਣਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਬ੍ਯ(ਵ੍ਯ)ਕ੍ਤਂ ਨਗ੍ਨਕਂ ਤਥਾ। ਲਿਹਿष੍ਯਸ੍ਯਜੁਗੁਪ੍ਸਨ੍ਤੀ ਹ੍ਯਾਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍ ।। ੩੭.

'—ਇਹ ਦਹੀਂ ਤੇ ਨਮਕ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਇਹ ਨੰਗਾ ਚੀਜ਼, ਪੈਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਘਿਨ ਕੀਤੇ ਚਾਟ ਲਵੋ—'

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਦੇਵਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਤਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਤੀ ਤਥਾ ।। ੩੭.

'—ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੀ।' ਰਾਣੀ ਨੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਪਾਨਞ੍ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜੁਗੁਪ੍ਸਨ੍ਤੀ ਨ੍ਯਵਰ੍ਜਯਤ੍। ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍षਿਰ੍ਯਤ੍ਤੇ ਪਰਿਹृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਵਿਨਾਪਾਨਂ ਕੁਮਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਜਨਯਿष੍ਯਸਿ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍ ।। ੩੭.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਿਨ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।'

ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਤੁਂ ਮਮੇਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੩੭.

ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'

ਤਵਾਪਰਾਧੋ ਦੇਵ੍ਯੇष ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵਿਤਾਨੁ ਵੈ । ਦੇਵੀ ਦਾਨੀਞ੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ।। ੩੭.

'ਇਹ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਰਾਣੀ, ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'

ਤਸ੍ਯਾਪਾਨਂ ਵਿਨਾ ਚੈਵ ਯੋਗ੍ਯਾਭਾਵੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤਾਂ ਸ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵੇਦਮਬ੍ਰਵਵੀਤ੍ ।। ੩੭.

'ਮਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।' ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਪ੍ਰਾਸ਼ਿਤਂ ਦਧਿ ਯਤ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਮਮਾਙ੍ਗਾਦ੍ਵੈ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ । ਤੇਨ ਤੇ ਪੂਰਿਤੋ ਗਰ੍ਭਃ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਿਵੋਦਧਿਃ ।। ੩੭.

'ਅੱਜ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਦਹੀਂ ਖਾਧਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਖੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'

ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਾਃ। ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਃ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਯਜ੍ਵਾਨੋ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੭.

'ਤੇਰੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਣਗੇ — ਤੇਜਸਵੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ।'

ਤਤੋਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਸੁਦੇष੍ਣਾਯਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਵਙ੍ਗਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਲਿਙ੍ਗਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੭.

ਫਿਰ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਗਾ, ਫਿਰ ਕਲਿੰਗਾ, ਪੁੰਡਰਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਵਂਸ਼ਭਾਜਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚੈਤੇ ਬਲੇਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਾ ਬਲੇਰ੍ਦਤ੍ਤਾਃ ਸੁਤਾਃ ਪੁਰਾ ।। ੩੭.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਲੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਨੇ ਦੀਰਘਤਮਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ।

ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਵਪਹਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਕਾਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਪਤ੍ਯਾ ਮਾਤ੍ਯਦਾਰੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਮਾ ਭੂਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੭.

ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ।

ਤਤੋ ਮਨੁष੍ਯਯੋਨ੍ਯਾਂ ਵੈ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਸੁਰਭਿਰ੍ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਮਥ ਪ੍ਰੀਤੋ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੭.

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੀਰਘਤਮਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਗੋਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਕृਤਵਾਨਸਿ । ਤੇਨ ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਮੁਮੁਚੇ ਹ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰੀਤੋਸ੍ਮਿ ਤੇਨ ਤੇ ।। ੩੭.

ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਤਮੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਨਿਸ੍ਤੁਦਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਵੈ। ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤ੍ਯਞ੍ਚ ਯਤ੍ਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਸਨ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਤਨੌ ।। ੩੭.

ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਲੰਮੀ ਹਨੇਰੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਵੇਖ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜੋ ਹੋਰ ਬਾਰਹਸਪਤਯ ਪਾਪ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਭਯਞ੍ਚੈਵ ਆਘ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਣੁਦਾਮਿ ਤੇ। ਹ੍ਯਾਘ੍ਰਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਮਸਿ ਨਾਸ਼ਿਤੇ ।। ੩੭.

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਸ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਸ ਲਿਆ, ਹਨੇਰਾ ਮਿਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵੇਖਿਆ।