ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਹਂ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ੍ਵਾਹਂ ਚਤੁष੍ਪਦਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਸ ਵृषਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੭.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਜਾਇਦਾਦ ਹਾਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਛ ਨੇ ਦਿਰਘਤਮਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਤੇਯਮੇਵ ਵਾ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਪੇਯਾਪੇਯਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੭.

ਸਾਡੇ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਚੋਰੀ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੀ ਖਾਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।

ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵੈ ਵਿਝੋ ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਨ ਪਾਪ੍ਮਾਨੋ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਗਵਾਂ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੩੭.

ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ।

ਗਵਾਂ ਨਾਮ ਸ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਮੁਚ੍ਯ ਤਮ੍। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਨੁਸ਼੍ਰਵਿਕਯਾ ਗੋषੁ ਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਸਾਦ ਯਤ੍ ।। ੩੭.

ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀ।

ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੇ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਧਰ੍ਮਂ ਭਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤੁ ਤਮ੍। ਮਨਸੈਵ ਤਦਾਦਤ੍ਤੇ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਹਰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤੋ ਯਵੀਯਸਃ ਪਤ੍ਨੀਮੌਤਥ੍ਯਸ੍ਯਾਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਦੈਵਾਤ੍ ਸ ਮੂਢਚੇਤਨਃ ।। ੩੭.

ਫਿਰ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦਿਰਘਤਮਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਤਥਯ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਸੀ।

ਅਵਲੇਪਨ੍ਤੁ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਕ੍ਸ਼ਮਤ੍। ਗੋਧਰ੍ਮਂਵੈ ਬਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸ ਸਮਮਨ੍ਯਤ ।। ੩੭.

ਉਸ ਨੂੰ ਘਮੰਡੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਿਆ।

ਵਿਪਰ੍ਯਯਨ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਦ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਭਵਿष੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਤਾਮ੍ ।। ੩੭.

ਇਹ ਉਲਟਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ।

ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤ ਲੋਚਨਃ। ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਨ ਜੀਨੀषੇ ਗੋਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍ ।। ੩੭.

ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਰਘਤਮਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਗਲਤ; ਪਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ।"

ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਵ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਨ੍ਧੋ ਵृਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰਨੁष੍ਠਿਤਃ। ਤੇਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਦੁਰਾਚਾਰੋऽਸਿ ਮੇ ਮਤਿਃ ।। ੩੭.

ਤੂੰ ਮੰਦ ਚਾਲ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਅੰਧਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਮੰਦ ਆਚਾਰ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਸ੍ਮਿਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੂਰੇ ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰਜਾਯਤ। ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸ੍ਯ ਚੈਵ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਕੋष੍ਠੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਭਸਿ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਤ੍ ।। ੩੭.

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ; ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਡਾਂਟ ਕੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਉਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਾਹਂ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਤਦਾ। ਤਂ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਕੋ ਬਲਿਰ੍ਨਾਮ ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਜ੍ਜਮਾਨਨ੍ਤੁ ਸ੍ਰੋਤਸਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਤਮ੍ ।। ੩੭.

ਪੇਟੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬਲੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਧਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡੁੱਬਦੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਤਦਾ। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਜੁਗੋਪੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਨ੍ ।। ੩੭.

ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਬਲੀ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਵੈ ਵਰੇਣਾਥ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਵੈ ਬਲਿਮ੍। ਸ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਦਾਨਵਰ੍षਭਃ ।। ੩੭.

ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਬਲੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਛ, ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।

ਸਨ੍ਤਾਨਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮਮ ਮਾਨਦ। ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਯੁਕ੍ਤਾਨੁਤ੍ਪਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੭.

ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ—ਸੰਤਾਨ ਲਈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਤੇਨਰ੍षਿਸ੍ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਹਿ ਤਮ੍ । ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਨਾਮ ਬਾਰ੍ਯਾਂ ਵੈ ਰਾਜਾਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਤ੍ਤਦਾ ।। ੩੭.

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ।' ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਅਨ੍ਧਂ ਵृਦ੍ਧਞ੍ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ ਸਾ ਦੇਵੀ ਜਗਾਮ ਹ । ਸ੍ਵਾਞ੍ਚ ਧਾਤ੍ਰੇਯਕੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ ।। ੩੭.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਚਕ੍ਸ਼ੁषੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨ੍ਯਾਮृषਿਰ੍ਵਸ਼ੀ। ਜਨਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਾਵੇਤੌ ਮਹੋਜਸੌ ।। ੩੭.

ਉਸ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦੀ ਦਾਸੀ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ — ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਤੇ ਚਕਸ਼ੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ।

ਕਕ੍ਸ਼ਿਵਚਕ੍ਸ਼ੁषੌ ਤੌ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਧੀਤੌ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਮ੍ਯਗੀਸ਼੍ਵਰੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੌ ।। ੩੭.

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨੇ ਕਕਸ਼ੀਵਤ ਤੇ ਚਕਸ਼ੁਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿਵਾਈ। ਦੋਵੇਂ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।

ਸਿਦ੍ਧੌ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਧਰ੍ਮਾਣੌ ਬੁਦ੍ਧੌ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਤਮਾਵਪਿ। ਮਮੈਤਾਵਿਤਿ ਹੋਵਾਚ ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਤ੍ਵृषਿਮ੍ ।। ੩੭.

ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਏ, ਤੇ ਬੁਧੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਬਲੀ, ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ।'

ਨੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤਨ੍ਤੁ ਮਮੈਤਾਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਸ਼ੂਦ੍ਰਯੋਨੌ ਤੁ ਭਵਚ੍ਛਦ੍ਮਾ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੌ ।। ੩੭.

ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਨਹੀਂ,' ਪਰ ਬਲੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਹਨ।' ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਤ ਦੀ ਔਰਤ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।

ਅਨਧਂ ਬृਦ੍ਧਂ ਚ ਮਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਦੇष੍ਣਾ ਮਹਿषੀ ਤਵ। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦਵਮਾਨਾਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਧਾਤ੍ਰੇਯਕੀਂ ਮਮ ।। ੩੭.

ਤੇਰੀ ਰਾਣੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੇ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਦਰ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਪੁਨਸ੍ਤਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਬਲਿਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਦੇष੍ਣਾਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਮਾਸ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੭.

ਫਿਰ ਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਨਾਮਲਂਕृਤ੍ਯ ऋषਯੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍। ਤਾਂ ਸ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਦੇਵੀਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਦਿ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ।। ੩੭.

ਫਿਰ, ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ—'

ਦਧ੍ਨਾ ਲਵਣਮਿਸ਼੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਬ੍ਯ(ਵ੍ਯ)ਕ੍ਤਂ ਨਗ੍ਨਕਂ ਤਥਾ। ਲਿਹਿष੍ਯਸ੍ਯਜੁਗੁਪ੍ਸਨ੍ਤੀ ਹ੍ਯਾਪਾਦਤਲਮਸ੍ਤਕਮ੍ ।। ੩੭.

'—ਇਹ ਦਹੀਂ ਤੇ ਨਮਕ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਇਹ ਨੰਗਾ ਚੀਜ਼, ਪੈਰ ਤੋਂ ਸਿਰ ਤੱਕ, ਬਿਨਾ ਘਿਨ ਕੀਤੇ ਚਾਟ ਲਵੋ—'

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਦੇਵਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਤਦ੍ਵਚੋ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਵਤੀ ਤਥਾ ।। ੩੭.

'—ਤਾਂ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੀ।' ਰਾਣੀ ਨੇ ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਪਾਨਞ੍ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜੁਗੁਪ੍ਸਨ੍ਤੀ ਨ੍ਯਵਰ੍ਜਯਤ੍। ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸਰ੍षਿਰ੍ਯਤ੍ਤੇ ਪਰਿਹृਤਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਵਿਨਾਪਾਨਂ ਕੁਮਾਰਂ ਤ੍ਵਂ ਜਨਯਿष੍ਯਸਿ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍ ।। ੩੭.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਿਨ ਆਈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਮਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।'

ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਸਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ। ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਤੁਂ ਮਮੇਦृਸ਼ਮ੍ ।। ੩੭.

ਫਿਰ ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਰਘਤਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।'

ਤਵਾਪਰਾਧੋ ਦੇਵ੍ਯੇष ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵਿਤਾਨੁ ਵੈ । ਦੇਵੀ ਦਾਨੀਞ੍ਚ ਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਹਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ ।। ੩੭.

'ਇਹ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਰਾਣੀ, ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤਾ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'