ਚਤੁਰੋ ਨਿਯਤਾਨ੍ ਵਰ੍ਣਾਨ੍ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤੇਤਿ ਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਭੁਨਾ ਰਾਜਾ ਬਲਿਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮ੍ਪਰਾਂ ਯਯੌ ।। ੩੭.
ਚਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਤੀਆਂ ਤੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਂਗਾ — ਇਉਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ।
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਂ ਵੈ ਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਗਤਃ। ਤੇषਾਂ ਜਨਪਦਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾ ਵਙ੍ਗਾਙ੍ਗਸੁਹ੍ਲਕਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੭.
ਵਕਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੰਗ, ਅੰਗ ਅਤੇ ਸੁਹਿਲਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਤੇषਾਂ ਵਂਸ਼ਂ ਨਿਬੇਧਤ। ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਤਨਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਾ ਮੁਨਿਸਮ੍ਭਵਾਃ। ਸਮ੍ਭੂਤਾ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਃ ਸੁਦੇਣ੍ਣਾਯਾਂ ਮਹੌਜਸਃ ।। ੩੭.
ਪੁੰਡਰ ਅਤੇ ਕਲਿੰਗ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ: ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੇਤ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਸੁਦੇੰਨਾ ਵਿੱਚ ਦਿਰਘਤਮਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ। ਕਥਂ ਬਲੇਃ ਸੁਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਜਨਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ऋषਿਣਾ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਾ ਏਤਨ੍ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍ ।। ੩੭.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਪ੍ਰਭੂ, ਬਲੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਖੇਤ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੇ, ਦਿਰਘਤਮਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਅਸ਼ਿਜੋ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਆਸੀਦ੍ਧੀਮਾਨृषਿਃ ਪੁਰਾ। ਭਾਰ੍ਯਾ ਵੈ ਮਮਤਾ ਨਾਮ ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੭.
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਵਾਰ, ਅਸ਼ਿਜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਮਤਾ ਨਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਸ਼ਿਜਸ੍ਯ ਕਨੀਯਾਂਸ੍ਤੁ ਪੁਰੋਧਾ ਯੋ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾ ਮਮਤਾਂ ਸੋऽਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੭.
ਅਸ਼ਿਜਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਵੱਡੀ ਸੀ; ਉਹ ਮਮਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਮਮਤਾ ਤਨ੍ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਨਿਚ੍ਛਤੀ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯਾष੍ਟਮਿਤਾ ਇਤਿ ।। ੩੭.
ਮਮਤਾ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ, ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਹਿ ਮੇ ਮਹਾਗਰ੍ਭੋ ਰੋਚਤੇऽਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ। ਅਸ਼ਿਜਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚਾਭ੍ਯਸ੍ਯ षਡਙ੍ਗਂ ਵੇਦਮੁਦ੍ਗਿਰਨ੍ ।। ੩੭.
ਇਹ ਵੱਡਾ ਗਰਭ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ। ਅਸ਼ਿਜਾ, ਜੋ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਦ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਅਮੋਘਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚਾਪਿ ਨ ਮਾਂ ਭਜਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਥਾ ਵਾ ਮਨ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੭.
ਤੇਰਾ ਬੀਜ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਬृਹਤ੍ਤੇਜਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਕਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸੋऽਭ੍ਯਧਾਰਯਤ੍ ।। ੩੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸਮ੍ਬਭੂਵੈਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਉਤ੍ਸृਜਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਰੇਤੋ ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਃ ਸੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੩੭.
ਧਰਮਵਾਨ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਬੱਚਾ ਬੋਲ ਪਿਆ।
ਨੋ ਸ੍ਨਾਤਕੋ ਨ੍ਯਸੇਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਨੇਹਾਸ੍ਤਿ ਸਮ੍ਭਵਃ। ਅਮੋਘਰੇਤਾਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚਾਪਿ ਪੂਰ੍ਵਞ੍ਚਾਹਮਿਹਾਗਤਃ ।। ੩੭.
ਇੱਥੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਤੇਰਾ ਬੀਜ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਂ ਤਦਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਆਸ਼ਿਜਨ੍ਤਂ ਸੁਤਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨृषਿਃ ।। ੩੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮੀਦृਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਪ੍ਸਿਤੇ ਸਤਿ। ਮਾਮੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਮੋਹਾਤ੍ਤਮੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ।। ੩੭.
ਤੂੰ ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਲੰਮੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਪਾਦृषਿਰਜਾਯਤ। ਅਥਾਸ਼ਿਜੋ ਬृਹਤ੍ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਿਵੌਜਸਾ ।। ੩੭.
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਿਰਘਤਮਸ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮਿਆ। ਅਸ਼ਿਜਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ੍ਯਵਸਦ੍ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਸ਼੍ਰਮੇ। ਗੋਧਰ੍ਮਂ ਸੌਰਭੇਯਾਤ੍ਤੁ ਵृषਭਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੭.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਉਪਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਗੋ-ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਚਕਾਰ ਭਵਨਂ ਤਦਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਿ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਿ ਯਦृਚ੍ਛਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਵृषਃ ।। ੩੭.
ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ, ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਕ ਵੱਛਾ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਾਹृਤਾਨ੍ ਦਰ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਸੁਰਭੀਵृਤਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਾ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰृਙ੍ਗਯੋਃ ।। ੩੭.
ਕਰਮ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਸੁਰਭੀ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਦਿਰਘਤਮਸ ਨੇ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤੇਨ ਨਿਗृਹੀਤਸ੍ਤੁ ਨ ਚਚਾਲ ਪਦਾਤ੍ਪਦਮ੍। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵृषਸ੍ਤਂ ਵੈ ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰ ।। ੩੭.
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੱਛ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।"
ਨ ਮਯਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤਾਤ ਬਲਵਂਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਂ ਵਹਤਾ ਦੇਵਂ ਯਤੋ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭੂਤਲੇ ।। ੩੭.
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਮੁਞ੍ਚ ਮਾਂ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰष੍ਠ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇऽਹਂ ਵਰਂ ਵृਣੁ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਂ ਜੀਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਕ੍ਵ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੭.
ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮੈਂ ਤੋਡ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?"
ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਹਂ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਸ੍ਵਾਹਂ ਚਤੁष੍ਪਦਮ੍। ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਸ ਵृषਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੭.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਜਾਇਦਾਦ ਹਾਂ, ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵ। ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਛ ਨੇ ਦਿਰਘਤਮਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤਾਤ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਤੇਯਮੇਵ ਵਾ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਜਾਨੀਮਃ ਪੇਯਾਪੇਯਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੭.
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਚੋਰੀ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਕੀ ਖਾਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਨਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।
ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵੈ ਵਿਝੋ ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਨ ਪਾਪ੍ਮਾਨੋ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯੇषਾਂ ਗਵਾਂ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੩੭.
ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨਾ, ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ—ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਨਾਮ ਸ ਵੈ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨੁਮੁਚ੍ਯ ਤਮ੍। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਨੁਸ਼੍ਰਵਿਕਯਾ ਗੋषੁ ਤਂ ਵੈ ਪ੍ਰਸਾਦ ਯਤ੍ ।। ੩੭.
ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀ।
ਪ੍ਰਸਾਦਿਤੇ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋਧਰ੍ਮਂ ਭਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤੁ ਤਮ੍। ਮਨਸੈਵ ਤਦਾਦਤ੍ਤੇ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ ।। ੩੭.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਹਰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯਵੀਯਸਃ ਪਤ੍ਨੀਮੌਤਥ੍ਯਸ੍ਯਾਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ। ਵਿਚੇष੍ਟਮਾਨਾਂ ਰੁਦਤੀਂ ਦੈਵਾਤ੍ ਸ ਮੂਢਚੇਤਨਃ ।। ੩੭.
ਫਿਰ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਦਿਰਘਤਮਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਤਥਯ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਬੇਚੈਨ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਸੀ।
ਅਵਲੇਪਨ੍ਤੁ ਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਕ੍ਸ਼ਮਤ੍। ਗੋਧਰ੍ਮਂਵੈ ਬਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਸ ਸਮਮਨ੍ਯਤ ।। ੩੭.
ਉਸ ਨੂੰ ਘਮੰਡੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਿਆ।
ਵਿਪਰ੍ਯਯਨ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਦ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਭਵਿष੍ਯਮਰ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚ ਨ ਮृਤ੍ਯੁਤਾਮ੍ ।। ੩੭.
ਇਹ ਉਲਟਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਦਵਾਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੀਰ੍ਘਤਮਸਂ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਸਂਰਕ੍ਤ ਲੋਚਨਃ। ਗਮ੍ਯਾਗਮ੍ਯਂ ਨ ਜੀਨੀषੇ ਗੋਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ ਸ੍ਨੁषਾਮ੍ ।। ੩੭.
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਰਘਤਮਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ ਜਾਂ ਕੀ ਗਲਤ; ਪਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਚਾਹਦਾ ਹੈ।"