ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਵਾਚੇਦਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਨ੍ਯਂ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵੀ ਹ੍ਯਰ੍ਥੋऽਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੋ ਮਯਿ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ।। ੩੬.

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਜਾਓ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ।'

ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦृष੍ਟਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸਂਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾ ਯਾ ਵੋऽਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਲਪ੍ਸ੍ਯਥ ।। ੩੬.

ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਜੋ ਪਛਾਣ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਗੁਆ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯ੍ਯਾਯਕਾਲੋ ਵ ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੂਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੩੬.

ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਭੋਗ ਲਿਆ।

ਯੁਗਾਖ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਸਂਪੂਰ੍ਣੋ ਦੇਵਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ। ਤਾਵਨ੍ਤਮੇਵ ਕਾਲਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਮਭਾषਤ ।। ੩੬.

ਦੱਸ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਚੱਕਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਚੱਲੇਗਾ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।

ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ਪੁਨਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਿਲ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਾਵੀ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਪੁਨਰ੍ਬਲਿਃ ।। ੩੬.

ਸਾਵਰਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਫਿਰ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਪੌਤਾ ਬਲੀ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।

ਏਵਂ ਕਿਲਮਹਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਥਾਹृਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਪੋऽਸ੍ਯ ਨ ਕਿਲਾਭਵਤ੍ ।। ੩੬.

ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਪੌਤੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਜਦ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਕਾਮਾਨਭਿਸਨ੍ਧਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਜੇਨ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇऽਨ੍ਤਰੇ ।। ੩੬.

ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਵਰਣੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲੇਰ੍ਭਾਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਦृਸ਼੍ਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ।। ੩੬.

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਬਲੀ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੁਣ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਬ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸੁ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪਰ੍ਯ੍ਯਾਯਂ ਸਹ ਮਾਕੁਲਃ ।। ੩੬.

ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਇਹ ਚੱਕਰ ਸਹਿ ਲੈ।

ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵੈ ਵਿਸਰ੍ਪਿਤੁਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋऽਸ੍ਮਿ ਭਵਿष੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੬.

ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਇਮੌ ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਦ੍ਵੌ ਮਹ੍ਯਂ ਤੁਲ੍ਯਾਵੇਤੌ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ । ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਵੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਃ ।। ੩੬.

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਚੇਲੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਰਗੇ ਸਮਰੱਥ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨੂੰ—even ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ—ਰੋਕ ਲੈਣਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੈਤੇਯਾਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ। ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਯੁਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੬.

ਕਾਵਯ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਜਦ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਆਦਿਕ ਦੈਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਮਰ੍ਥਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚ੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ। ਸਕृਦਾਸ਼ਂਸਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਜਯਂ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍ ।। ੩੬.

ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਤੀਜਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਾਵਯ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ।

ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਮਾਹ੍ਵਯਨ੍। ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ।। ੩੬.

ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ—

ਤਤਃ ਸਂਵृਤ੍ਤਸਨ੍ਨਾਹਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਯੋਧਯਨ੍। ਦੈਵਾਸੁਰੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨੇ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ। ਅਜਯਨ੍ਨਸੁਰਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਭਗ੍ਨਾ ਦੇਵਾ ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ ।। ੩੬.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

षਣ੍ਡਾਮਾਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾਵਂ ਨ ਜਾਨੀਮਸ੍ਤ੍ਵ ਸੁਰੈਰ੍ਵਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਮਹਿਤਞ੍ਚ ਯਤ੍ ।। ੩੬.

ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਡ ਤੇ ਅਮਰਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਯੱਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਾਪਹृਤਾਵੇਤੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਜੇष੍ਯਾਮਹੇऽਸੁਰਾਨ੍ । ਅਥੋਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ ਦੇਵਾਃ षਣ੍ਡਾਮਾਰ੍ਕੌ ਤੁ ਤਾਵੁਭੌ ।। ੩੬.

ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਖੋਹ ਕੇ ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਡ ਤੇ ਅਮਰਕ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।

ਯਜ੍ਞੇ ਸਮਾਹ੍ਵਯਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਯਜਤਮਸੁਰਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜੌ । ਗ੍ਰਹਂ ਤਂ ਵਾ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮੋ ਹ੍ਯਨੁਜਿਤ੍ਯ ਤੁ ਦਾਨਵਾਨ੍ ।। ੩੬.

ਅਸੀਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾਂਗੇ—ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਲਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂ।

ਏਵਂ ਤਤ੍ਯਜਤੁਸ੍ਤੌ ਤੁ षਣ੍ਡਾਮਾਰ੍ਕੌ ਤਦਾਸੁਰਾਨ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਪਰਾਭਵਮ੍ ।। ੩੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਡ ਤੇ ਅਮਰਕ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਗਏ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਹਾਰ ਗਏ।

ਦੇਵਾਸੁਰਾਨ੍ ਪਰਾਭਾਵ੍ਯ षਣ੍ਡਾਮਾਰ੍ਕਾਵੁਪਾਗਮਨ੍। ਕਾਵ੍ਯਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਨਾਧਾਰਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪੁਨਃ ।। ੩੬.

ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਛੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਆਏ; ਪਰ ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਫਿਰ ਬੇਸਹਾਰੇ ਹੋ ਗਏ।

ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਏਵਂ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਕृਤਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਦਾਨਵਾਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭृਗੁਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇਨ ਚ ।। ੩੬.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ।

ਜਜ੍ਞੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਸ਼ਿਥਿਲੇ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਮਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਨਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੩੬.

ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਯਜਨ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਯੇऽਸੁਰਾ ਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਮਨੁष੍ਯਵਧ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਾਹਾਰਯਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੬.

ਜੋ ਅਸੁਰ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਚਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਐਲਾਨ ਦਿੱਤਾ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਸਮ੍ਭੂਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇऽਨ੍ਤਰੇ। ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚੈਤ੍ਯੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇऽਨ੍ਤਰੇ ।। ੩੬.

ਧਰਮ ਤੋਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵੈਵਸਵਤ ਅੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੈਤਯ 'ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੇ ਤਦਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਸੀਤ੍ ਪੁਰੋਹਿਤਃ। ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਯੁਗਾਖ੍ਯਾਯਾਮਾਪਨ੍ਨੇष੍ਵਸੁਰੇष੍ਵਥ ।। ੩੬.

ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣੇ; ਚੌਥੇ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਅਸੁਰ ਉਭਰੇ।

ਸਮ੍ਭੂਤਃ ਸ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰ੍ਵਧੇ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਰਸਿਂਙੋऽਭੂਦ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਸੁਰਪੁਰਸ੍ਸਰਃ ।। ੩੬.

ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਵਧ ਸਮੇਂ ਜਨਮਿਆ; ਦੂਜਾ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਦਰ ਬਣਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।

ਬਲਿਸਂਸ੍ਥੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਸਪ੍ਤਮੇ ਯੁਗੇ। ਦੈਤ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯ ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਤृਤੀਯੋ ਵਾਮਨੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੬.

ਜਦੋਂ ਬਲੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ, ਤੀਜਾ ਵਾਮਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਙ੍ਗੇषੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍। ਯਜਮਾਨਨ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਮਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ। ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਬਲਿਂ ਵੈਰੋਚਨਮ੍ਪੁਰਾ ।। ੩੬.

ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਲ ਛੋਟੀ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਖਦਾਈ, ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਬਲੀ ਵੈਰੋਚਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਰਾਜਾ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੬.

ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ; ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਜਗਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ।