ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵृਭੌ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਦਾऽਸੁਰਾ ਵਿਸ਼ੇषਨ੍ਤੁ ਨ ਵ੍ਯਜਾਨਂਸ੍ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ ।। ੩੬.

ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚੈਤਾਨਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾਃ। ਕਾਵ੍ਯੋऽਹਂ ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰੂਪੋऽਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੩੬.

ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਗਿਰਸ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਾਵਯ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ। ਇਹ ਰੂਪ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਹੈ।'

ਸ ਮੋਹਯਤਿ ਰੂਪੇਣ ਮਾਮਕੇਨੈष ਵੋऽਸੁਰਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਰ੍ਥਵਚੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੬.

'ਇਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਕਸਦ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਅਯਨ੍ਨੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏष ਵੈ ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਮਨ੍ਤਰੇਪ੍ਸੁਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ।। ੩੬.

ਇਹ ਸਾਹਿਬ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਵਚਨਂ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਰਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ ।। ੩੬.

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਨ।

ਊਚੁਸ੍ਤਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ. ਅਯਙ੍ਗੁਰੁਰ੍ਹਿਤੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ ।। ੩੬.

ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।'

ਭਾਰ੍ਗਵੋऽਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਾਯਂ ਭਵਤ੍ਵੇਵੈष ਨੋਗੁਰੁਃ। ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇऽਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਂ ਸਾਧੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ।। ੩੬.

'ਇਹ ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਗਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਂਗੀਰਸ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚੰਗਾ, ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ, ਚਲਾ ਜਾ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਧਿਤਮ੍ ।। ੩੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।

ਚੁਕੋਪ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੇषਾਮਵਲੇਪੇਨ ਵੈ ਤਦਾ। ਬੋਧਿਤਾ ਹਿ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਾਂ ਭਜਤ ਦਾਨਵਾਃ ।। ੩੬.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਾਰਗਵ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਮੇਰੀ ਇੱਜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਨष੍ਟ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵੈ ਪਰਾਭਵਙ੍ਗਮਿष੍ਯਥ। ਇਦਿ ਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੋ ਜਗਾਮਾਥ ਯਥਾਗਤਮ੍ ।। ੩੬.

'ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਲਵੋਗੇ ਤੇ ਹਾਰ ਜਾਵੋਗੇ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਕਾਵ੍ਯਾ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾऽਭਿਸ਼ਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ। ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾऽਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ਭ੍ਰष੍ਟਾਨ੍ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ।। ੩੬.

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਨष੍ਟੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ। ਅਹੋ ਧਿਗ੍ ਵਞ੍ਚਿਤਾਃ ਸ੍ਮੇਹ ਪਰਸ੍ਪਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੬.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹਾਏ! ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਧੋਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।'

ਪृष੍ਠਤੋ ਵਿਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਡਿਤਾ ਵੇਧਸਾ ਵਯਮ੍। ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵੋਪਯੋਗਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵੇਸ੍ਵੇ ਚਾਰ੍ਥੇषੁ ਮਾਯਯਾ ।। ੩੬.

ਅਸੀਂ ਪਿੱਠ ਫੇਰ ਕੇ ਰੱਬ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਠੱਗੇ ਤੇ ਸਾੜੇ ਗਏ ਹਾਂ।

ਤਤੋऽਸੁਰਾਃ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਯਯੁਃ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯਾਨੁਗਮਂ ਪੁਨਃ ।। ੩੬.

ਫਿਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰ ਜਲਦੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਏ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮੁੜ ਕਾਵ੍ਯਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।

ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਅਭਿਤਸ੍ਥੁ ਰਵਾਙ੍ਮੁਖਾਃ। ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਾਜ੍ਯਾਨੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੬.

ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਵ੍ਯਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਮਯਾਪਿ ਬੋਧਿਤਾਃ ਕਾਲੇ ਯਤੋ ਮਾਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਥ। ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਵਲੇਪੇਨ ਗਤਾ ਯੂਥਂ ਪਰਾਭਵਮ੍ ।। ੩੬.

'ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇੱਜਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਟੋਲਾ ਹਾਰ ਗਿਆ।'

ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਮਥੋਵਾਚ ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਸ੍ਵਾਨ੍ ਯਾਜ੍ਯਾਨ੍ ਭਜਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ।। ੩੬.

ਫਿਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪੂਰੇ ਭਗਤ ਹਨ।'

ਤ੍ਵਯਾ ਪृष੍ਟਾ ਵਯਂ ਤੇਨ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਮੋਹਿਤਾਃ। ਭਕ੍ਤਾਨਰ੍ਹਸਿ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ।। ੩੬.

'ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੂਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'

ਯਦਿ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ। ਅਪਧ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੩੬.

'ਜੇ ਤੂੰ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।'

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯੋ ਯਥਾਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ । ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਨੁਨੀਤਃ ਸ ਸ੍ਤੁਤਃ ਕੋਪਂ ਨ੍ਯਯਚ੍ਛਤ ।। ੩੬.

ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯਾ ਨੇ ਦਇਆ ਤੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਉਵਾਚੇਦਨ੍ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਨ੍ਯਂ ਰਸਾਤਲਮ੍। ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵੀ ਹ੍ਯਰ੍ਥੋऽਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵੋ ਮਯਿ ਜਾਗ੍ਰਤਿ ।। ੩੬.

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰੋ ਨਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਜਾਓ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ।'

ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਦृष੍ਟਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍ । ਸਂਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਨष੍ਟਾ ਯਾ ਵੋऽਦ੍ਯ ਕਾਮਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਲਪ੍ਸ੍ਯਥ ।। ੩੬.

ਇਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਜੋ ਪਛਾਣ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਗੁਆ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਰ੍ਯ੍ਯਾਯਕਾਲੋ ਵ ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਭੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੂਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍ ।। ੩੬.

ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਭੋਗ ਲਿਆ।

ਯੁਗਾਖ੍ਯੋ ਦਸ਼ ਸਂਪੂਰ੍ਣੋ ਦੇਵਾਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ। ਤਾਵਨ੍ਤਮੇਵ ਕਾਲਂ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਮਭਾषਤ ।। ੩੬.

ਦੱਸ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਚੱਕਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਚੱਲੇਗਾ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ।

ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇ ਪੁਨਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕਿਲ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਲੋਕਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭਾਵੀ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਪੁਨਰ੍ਬਲਿਃ ।। ੩੬.

ਸਾਵਰਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਫਿਰ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਪੌਤਾ ਬਲੀ ਦੁਬਾਰਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।

ਏਵਂ ਕਿਲਮਹਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਤਥਾਹृਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਪੋऽਸ੍ਯ ਨ ਕਿਲਾਭਵਤ੍ ।। ੩੬.

ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਖੁਦ ਤੇਰੇ ਪੌਤੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਜਦ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨ ਕਾਮਾਨਭਿਸਨ੍ਧਿਤਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਜੇਨ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸਾਵਰ੍ਣਿਕੇऽਨ੍ਤਰੇ ।। ੩੬.

ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਵਾਸਤੇ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਅਜਨਮਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਵਰਣੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ।

ਦੇਵਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲੇਰ੍ਭਾਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਦਦृਸ਼੍ਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ ।। ੩੬.

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਬਲੀ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੁਣ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਚਾਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁਬ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵਾ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸੁ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪਰ੍ਯ੍ਯਾਯਂ ਸਹ ਮਾਕੁਲਃ ।। ੩੬.

ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸਵੈਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਇਹ ਚੱਕਰ ਸਹਿ ਲੈ।