ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਮੁਕ੍ਤੇऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਾ ।। ੩੬.

ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਉਹਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ।

ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ ।। ੩੬.

ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਸਾਲ ਰਹੀਏ।

ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਲਵਰ੍ਣਾਭੇ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸੁਲੋਚਨੇ। ਇਮਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਕਾਮਂ ਤੇ ਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣਿ ।। ੩੬.

ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਾਰ ਲੈ ਲੈ।

ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਗृਹਾਨ੍ ਵੈ ਮਤ੍ਤਕਾਸ਼ਿਨਿ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਮਾਗਮ੍ਯ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੬.

ਉਹ ਆਖੀ: ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਚੱਲੀਏ ਘਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਜਯੰਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।

ਸ ਤਯਾ ਸਂ ਵ ਸਦ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੬.

ਉਹ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੱਸ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।

ਕृਤਾਰ੍ਥਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਃ । ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤੇ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ ।। ੩੬.

ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਬੜੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।

ਗਤਾ ਯਦਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੋ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਵृਤਂ ਗੁਰੁਮ੍। ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਬੁਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍ ।। ੩੬.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਜਯੰਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਓਟ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ੍ਤੁ ਸਂਰੁਦ੍ਧਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥੇ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ ।। ੩੬.

ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਕਾਵਯ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਜਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੱਸ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦਨ੍ਤਰਂ ਸੋऽਥ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਿਵ ਚੋਦਿਤਃ। ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੋऽਸੁਰਾਨ੍ਸਮਭਾषਤ ।। ੩੬.

ਉਹ ਸਮਾਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੇ ਕਾਵਯ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਤਤਃ ਸਮਾਗਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਤਾਨ੍। ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਹਿਤਾਯ ਚ ।। ੩੬.

ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।'

ਅਹਂ ਵੋऽਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਮਯਾ ਹਿ ਸਾ। ਤਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਪਪੇਦਿਰੇ ।। ੩੬.

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ।' ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਲਈ ਆ ਗਏ।

ਪੂਰ੍ਣਕਾਮਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਯੇ ਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੇ। ਯਯੌ ਚ ਸਮਕਾਲਂ ਸ ਸਦ੍ਯੋਤ੍ਪਨ੍ਨਮਤਿਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੬.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੱਸ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਨਵੇਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।

ਸਮਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਾ ਸੁਤਾ ਤਦਾ। ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ।। ੩੬.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜਨਮੀ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।

ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਵ ਯਾਜ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾਯਤਲੋਚਨੇ ।। ੩੬.

'ਦੇਵੀ, ਚਲੋ ਤੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੀਏ, ਹੇ ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ!'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੀ ਭਜ ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਮਹਾਵ੍ਰਤ। ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਲੋਪਯਾਮਿ ਤੇ ।। ੩੬.

ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਾਂਗੀ।'

ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾਸੁਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਵਾਞ੍ਚਿਤਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯਰੂਪੇਣ ਵੇਧਸਾऽਸੁਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੬.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਾਵਯ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ਨੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਾਂ ਤਾਤ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਏष ਹ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਭੁਵਿ। ਵਞ੍ਚਿਤਾ ਬਤ ਯੂਯਂ ਵੈ ਮਯਿ ਸ਼ਕ੍ਤੇ ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ।। ੩੬.

'ਮੈਨੂੰ ਕਾਵਯ ਹੀ ਜਾਣੋ, ਪੁੱਤ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਹੈ। ਹਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਨਵ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਠੱਗ ਲਿਆ ਗਿਆ।'

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਿਤਿਜਾਸ੍ਤਤਃ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਹ੍ਯੁਭੌ ਤਤ੍ਰ ਸਿਤਾਸਿਤਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੌ ।। ੩੬.

ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਆਖਦੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ, ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਕਾਲੇ, ਸੁਚਿੱਤ ਹਾਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।

ਸਮ੍ਪ੍ਰਮੂਢਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ। ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਮੂਢੇषੁ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੬.

ਸਾਰੇ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਾ ਆਇਆ; ਜਦ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਾਵਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ।

ਆਚਾਰ੍ਯ੍ਯੋ ਵੋ ਹ੍ਯਹਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੋऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾਃ। ਅਨੁਗਚ੍ਛਤ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਜਤੈਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ।। ੩੬.

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਅਚਾਰਯ ਕਾਵਯ ਹਾਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਚਾਰਯ ਅੰਗਿਰਸ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵृਭੌ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਤਦਾऽਸੁਰਾ ਵਿਸ਼ੇषਨ੍ਤੁ ਨ ਵ੍ਯਜਾਨਂਸ੍ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ ।। ੩੬.

ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚੈਤਾਨਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾਃ। ਕਾਵ੍ਯੋऽਹਂ ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਦ੍ਰੂਪੋऽਯਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੩੬.

ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਗਿਰਸ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਾਵਯ ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ। ਇਹ ਰੂਪ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਹੈ।'

ਸ ਮੋਹਯਤਿ ਰੂਪੇਣ ਮਾਮਕੇਨੈष ਵੋऽਸੁਰਾਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤੇ ਵੈ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਰ੍ਥਵਚੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੬.

'ਇਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਕਸਦ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।

ਅਯਨ੍ਨੋ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਏष ਵੈ ਗੁਰੁਰਸ੍ਮਾਕਮਨ੍ਤਰੇਪ੍ਸੁਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ ।। ੩੬.

ਇਹ ਸਾਹਿਬ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਵਚਨਂ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਿਰਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਮੋਹਿਤਾਃ ।। ੩੬.

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਾਲ ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਨ।

ਊਚੁਸ੍ਤਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ. ਅਯਙ੍ਗੁਰੁਰ੍ਹਿਤੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸਿ ਨੋ ਗੁਰੁਃ ।। ੩੬.

ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।'

ਭਾਰ੍ਗਵੋऽਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਾਯਂ ਭਵਤ੍ਵੇਵੈष ਨੋਗੁਰੁਃ। ਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਂ ਨਿਦੇਸ਼ੇऽਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਂ ਸਾਧੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ।। ੩੬.

'ਇਹ ਭਾਵੇਂ ਭਾਰਗਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਂਗੀਰਸ, ਪਰ ਇਹ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਚੰਗਾ, ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰ, ਚਲਾ ਜਾ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਯਦਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇਨੋਕ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਹਦ੍ਧਿਤਮ੍ ।। ੩੬.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।

ਚੁਕੋਪ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤੇषਾਮਵਲੇਪੇਨ ਵੈ ਤਦਾ। ਬੋਧਿਤਾ ਹਿ ਮਯਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਮਾਂ ਭਜਤ ਦਾਨਵਾਃ ।। ੩੬.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਾਰਗਵ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਦਾਨਵ ਮੇਰੀ ਇੱਜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।