ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਾਨਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੂਦਿਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਵੈ ਮਾਨੁषੇषੁ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੫.

ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।

ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ ।। ੩੫.

ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨੁਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯੇ ਅਪੋ ਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਕਾਇਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਤ੍ਯੇ ਹਤਾਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇऽਪਿ ਵਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੩੫.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜੀ ਉਠ।

ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਭਿਰਦ੍ਭਿਰ੍ਜੀਵੇਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੫.

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੀਉ।'

ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਵਾਚਸ੍ਤਾਃ ਸਸ੍ਵਰੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ।। ੩੫.

ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅਣਦੇਖੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਾਰੋ ਪਾਸੋਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਞ੍ਜੀਵਿਤਾਮੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ। ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ ।। ੩੫.

ਜਦੋਂ ਭਰਗੂ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸਞ੍ਜੀਵਿਤਾਂ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ ਲੇਭੇऽਥ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਤਤਃ ।। ੩੫.

ਭਰਗੂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ, ਕਾਵਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੈਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।

ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਤਾਮ੍। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਏष ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚਰਤੇ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪਃ। ਤੇਨਾਹਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਃ ਪੁਤ੍ਰਿ ਕृਤੋ ਧृਤਿਮਤਾ ਦृਢਮ੍ ।। ੩੫.

'ਇਹ ਕਾਵਿਆ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤਿੱਖੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਧੀਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'

ਗਚ੍ਛ ਸਮ੍ਭਾਵਯਸ੍ਵੈਨਂ ਸ਼੍ਰਮਾਪਨਯਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਤੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੋਨੁਕੂਲੈਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯੁਪਚਾਰੈਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾ ।। ੩੫.

'ਤੂੰ ਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਕਰ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਸਤ ਨਾ ਹੋਈਂ।'

ਦੇਵੀ ਸਾ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਤੁਹਿਤਾ ਜਯਨ੍ਤੀ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਣੀ। ਯੁਕ੍ਤਧ੍ਯਾਨਞ੍ਚ ਸ਼ਾਮ੍ਯਂ ਤਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਧृਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ।। ੩੫.

ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਯੰਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਧੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਠੰਢੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਤਪੱਸਵੀ ਕੋਲ ਗਈ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਡਿੱਠਾ ਸੀ।

ਪਿਤ੍ਰਾ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸਾ ਕਾਵ੍ਯੇ ਕृਤਵਤੀ ਤਦਾ। ਗੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚੈਵਾਨੁਕੂਲਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਤੀ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣੀ ।। ੩੫.

ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਮੁਤਾਬਕ ਕਾਵਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਗਾਤ੍ਰਸਂਵਾਹਨੈਃ ਕਾਲੇ ਸੇਵਮਾਨਾ ਸੁਖਾਵਹੈਃ । ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਨ੍ਤ੍ਯਨੁਕੂਲਾ ਚ ਉਵਾਸ ਬਹੁਲਾਃ ਸਮਾਃ ।। ੩੫.

ਉਹ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲਦੀ, ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।

ਪੂਰ੍ਣੇ ਧੂਮਵ੍ਰਤੇ ਚਾਪਿ ਘੋਰੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਿਕੇ । ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ।। ੩੫.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧੂਏਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਪਸਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ਬਲੇਨ ਚ ।। ੩੫.

'ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਅਕਲ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—'

ਤੇਜਸਾ ਚਾਪਿ ਵਿਬੁਧਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨਭਿਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਯਚ੍ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨ ।। ੩੫.

'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਤੇ, ਭਰਗੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਹੈ—'

ਸਾਙ੍ਗਞ੍ਚ ਸਰਹਸ੍ਯਞ੍ਚ ਯਜ੍ਞੋਪਨਿषਦਾਨ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਚਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ।। ੩੫.

'ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਤੇ ਭਾਗ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਲ ਜਾਣਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।'

ਸਰ੍ਵਾਭਿਭਾਵੀ ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। ੩੫.

'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਇਉਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ—'

ਅਜੇਯਤ੍ਵਂ ਧਨੇਸ਼ਤ੍ਵਮਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਚ ਵੈ ਦਦੌ। ਏਤਾਨ੍ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ ।। ੩੫.

ਉਸ ਨੇ ਅਜੇਤ ਹੋਣ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਨ ਤੇ ਅਘਾਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਵਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਹਰ੍षਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੌ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਤਦਾ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਤੁष੍ਟੁਵੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍ ।। ੩੫.

ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤੀ।

ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਯ ਸੁਰਾਪਾਯ ਸੁਵਰ੍ਚਸੇ। ਰਿਰਿਹਾਣਾਯ ਲੋਪਾਯ ਵਤ੍ਸਰਾਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ।। ੩੫.

ਸਫੈਦ ਗਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆਚਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ ਹ੍ਯੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਰੋਮ੍ਣੇ ਹਯਾਯ ਕਰਣਾਯ ਚ। ਸਂਸ੍ਕृਤਾਯ ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਯ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਰਂਹਸੇ ।। ੩੫.

ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਕਾਰਨ ਬਣਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਗੇ ਤੀਰਥ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਉष੍ਣੀषਿਣੇ ਸੁਵਕ੍ਰਾਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮੀਢੁषੇ। ਵਸੁਰੇਤਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਤਪਸੇ ਚੀਰਵਾਸਸੇ ।। ੩੫.

ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ, ਸੋਹਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਧਨ ਰੂਪ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਰੁਦਰ, ਤਪਸਵੀ, ਛਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਹ੍ਰਸ੍ਵਾਯ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਯ ਸੇਨਾਨ੍ਯੇ ਰੋਹਿਤਾਯ ਚ ।। ੩੫.

ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਕਵਯੇ ਰਾਜਵृਦ੍ਧਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਕ੍ਰੀਡਨਾਯ ਚ। ਗਿਰਿਸ਼ਾਯਾਰ੍ਕਨੇਤ੍ਰਾਯ ਯਤਿਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵਾਯ ਚ। ਸੁਵृਤ੍ਤਾਯ ਸੁਹਸ੍ਤਾਯ ਧਨ੍ਵਿਨੇ ਭਾਰ੍ਗਵਾਯ ਚ ।। ੩੫.

ਕਵੀ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਜ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਤਪਸਵੀ, ਜਾਮਬਵਾਨ, ਸੋਹਣੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਭਾਰਗਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਸਹਸ੍ਰਬਾਹਵੇ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਮਲਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ। ਸਹਸ੍ਰਕੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਚਰਣਾਯ ਚ ।। ੩੫.

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੇਟ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਚੈਵ ਬਹੁਰੂਪਾਯ ਵੇਧਸੇ। ਭਵਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਾਯ ਪੁਰੁषਾਯ ਚ ।। ੩੫.

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਭਵ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਰੂਪ, ਚਿੱਟੇ, ਪੁਰਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।

ਨਿषਙ੍ਗਿਣੇ ਕਵਚਿਨੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਯ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਯ ਚ। ਤਾਮ੍ਰਾਯ ਚੈਵ ਭੀਮਾਯ ਉਗ੍ਰਾਯ ਚ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ।। ੩੫.

ਤਲਵਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਬਚਾਅ ਵਾਲੇ, ਸੁੱਖਮ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਮੇ ਵਰਗੇ, ਭਿਆਨਕ, ਤੀਬਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।