ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਤਿਪੂਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾਸੁਰੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍। ਨਿਸ਼ਿਤਾਤ੍ਤਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਮੌਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ ਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਭਵਨ੍ ।। ੩੫.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਦੌੜ ਪਏ ਤੇ ਡਰ ਗਏ।

ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਜਯੇ ਦਤ੍ਤੇ ਆਚਾਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ. ਸਮਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸਪਤ੍ਨਜਿਘਾਂਸਵਃ ।। ੩੫.

ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਚਾਰਯ ਵਰਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਅਨਾਚਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਚੀਰਵਲ੍ਕਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ।। ੩੫.

ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਛਾਲਾਂ, ਚਮੜੇ ਤੇ ਸਾਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਹੋ।

ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਵੈ ਨਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕਾਵਯਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।

ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਸ੍ਤਤਮਿਦਂ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਗੁਰੋਃ। ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯੁਧਿ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਈਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਾਂਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਚੈਵ ਤਦਾऽਭਯਮ੍ ।। ੩੫.

ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਕੋਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲ ਗਈ।

ਦਤ੍ਤਨ੍ਤੇषਾਨ੍ਤੁ ਭੀਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਾਮਭਯਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯ ਭਯਨ੍ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ ।। ੩੫.

ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—'ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ', ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਭਯਾਚ੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਪਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੫.

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—

ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੫.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ—

ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਨਨਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾऽਭ੍ਯਚਰਤ੍ਤਤਃ ।। ੩੫.

ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ!' ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧੀ।

ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਯੂਪਵਤ੍। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍ ।। ੩੫.

ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭੇ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਙ੍ਘੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਾषਤ। ਮਾਂਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੩੫.

ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚੋऽਵਦਤ੍ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।

ਏषਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਾਨਿਵ। ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍ ।। ੩੫.

'ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮੇਤ, ਤੈਨੂੰ, ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਵੋ।'

ਤਯਾਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਜਜਲ੍ਪਤੁਃ। ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਵ ਸਹਿਤੌ ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਾषਤ ।। ੩੫.

ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚੀਏ?'

ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਦ੍ਵਿਭੋ। ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਭਿਭੂਤੋऽਹਮਤਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।'

ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਤ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਵਰਮਾਣਾਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰੀ ਸੁਰਾਰਿਹਾ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕ੍ਰੂਰਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਧਵਃ ।। ੩੫.

ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੁਰੂਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਘੋਰਂ ਚੁਕੋਪ ਭृਗੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਤਤੋऽਭਿਸ਼ਸ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਵਧੇ ਤਦਾ ।। ੩੫.

ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਔਰਤ ਦਾ ਕਤਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਰਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਭਰਗੁ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਜਾਨਤਾ ਧਰ੍ਮਾਨਵਧ੍ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਿषੂਦਿਤਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਵੈ ਮਾਨੁषੇषੁ ਪ੍ਰਪਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੫.

ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।

ਤਤਸ੍ਤੇਨਾਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ ।। ੩੫.

ਉਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਜਗਤ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨੁਵ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਤਦਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯੇ ਅਪੋ ਗृਹ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਕਾਇਲ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਪਾਣੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਏष ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਤ੍ਯੇ ਹਤਾਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇऽਪਿ ਵਾ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਜੀਵਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੩੫.

ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ—ਜੇਕਰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜੀ ਉਠ।

ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ। ਤਦਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ੀਤਾਭਿਰਦ੍ਭਿਰ੍ਜੀਵੇਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੫.

ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਗਈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੀਉ।'

ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ। ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਵਾਚਸ੍ਤਾਃ ਸਸ੍ਵਰੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ।। ੩੫.

ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅਣਦੇਖੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਾਰੋ ਪਾਸੋਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਞ੍ਜੀਵਿਤਾਮੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ। ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ ।। ੩੫.

ਜਦੋਂ ਭਰਗੂ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸਞ੍ਜੀਵਿਤਾਂ ਤਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨ ਲੇਭੇऽਥ ਸ਼ਰ੍ਮ ਕਾਵ੍ਯਭਯਾਤ੍ਤਤਃ ।। ੩੫.

ਭਰਗੂ ਨੇ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ, ਕਾਵਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੈਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।

ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਤਾਮ੍। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।