ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਯਾਹਰਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ ।। ੩੫.

ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਵੈ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੌਟ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਤਾਮ੍। ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕੈਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕੈਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਓ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ।'

ਸ ਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਨਸੁਵਾਚਾਥ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਮੇ ਨਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ। ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰੇष੍ਵਭਯਾਵਹਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਸਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰ ਮਯੋ ਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੰਤਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੇ ਆਖੇ ਹੋਏ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ।'

ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਧੂਮਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ। ਯਦ੍ਯੁਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੫.

ਜੇ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧੂੰਏਂ ਕੋਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵ ਦੇਵੇਨ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਤਪਾਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ।'

ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ੇषਂ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਤੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੇਨ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੋऽਸ੍ਯ ਧੂਮਕृਤ੍ ।। ੩੫.

ਮੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਕੀ ਵਰਤ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਧੂੰਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੁਕ੍ਰੇ ਗਤੇ ਤਦਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੫.

ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਰਹੇ।

ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਤਿਪੂਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾਸੁਰੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍। ਨਿਸ਼ਿਤਾਤ੍ਤਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਮੌਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ ਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਭਵਨ੍ ।। ੩੫.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਦੌੜ ਪਏ ਤੇ ਡਰ ਗਏ।

ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਜਯੇ ਦਤ੍ਤੇ ਆਚਾਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ. ਸਮਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸਪਤ੍ਨਜਿਘਾਂਸਵਃ ।। ੩੫.

ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਚਾਰਯ ਵਰਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਅਨਾਚਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਚੀਰਵਲ੍ਕਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ।। ੩੫.

ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਛਾਲਾਂ, ਚਮੜੇ ਤੇ ਸਾਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਹੋ।

ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਵੈ ਨਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕਾਵਯਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।

ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਸ੍ਤਤਮਿਦਂ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਗੁਰੋਃ। ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯੁਧਿ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਈਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਾਂਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਚੈਵ ਤਦਾऽਭਯਮ੍ ।। ੩੫.

ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਕੋਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲ ਗਈ।

ਦਤ੍ਤਨ੍ਤੇषਾਨ੍ਤੁ ਭੀਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਾਮਭਯਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯ ਭਯਨ੍ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ ।। ੩੫.

ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—'ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ', ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਭਯਾਚ੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਪਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੫.

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—

ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੫.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ—

ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਨਨਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਰਮ੍ਭਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾऽਭ੍ਯਚਰਤ੍ਤਤਃ ।। ੩੫.

ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ!' ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਵਧੀ।

ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਤਮ੍ਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਯੂਪਵਤ੍। ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍ ।। ੩੫.

ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦੇ ਖੰਭੇ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ।

ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਙ੍ਘੇषੁ ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਾषਤ। ਮਾਂਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ ।। ੩੫.

ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚੋऽਵਦਤ੍ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।

ਏषਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਾਨਿਵ। ਮਿषਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮੇ ਤਪੋਬਲਮ੍ ।। ੩੫.

'ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸਮੇਤ, ਤੈਨੂੰ, ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੇਰੀ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਲਵੋ।'

ਤਯਾਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੂ ਜਜਲ੍ਪਤੁਃ। ਕਥਂ ਮੁਚ੍ਯੇਵ ਸਹਿਤੌ ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਾषਤ ।। ੩੫.

ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚੀਏ?'

ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੌ ਨ ਦਹੇਦ੍ਵਿਭੋ। ਵਿਸ਼ੇषੇਣਾਭਿਭੂਤੋऽਹਮਤਸ੍ਤ੍ਵਞ੍ਚ ਹਿ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।'

ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਭਿਧ੍ਯਾਯ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਤ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।

ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਵਰਮਾਣਾਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰੀ ਸੁਰਾਰਿਹਾ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕ੍ਰੂਰਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਧਵਃ ।। ੩੫.

ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੁਰੂਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।