ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਸਮਰੇऽਕ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।

ਕਾਵ੍ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। ੩੫.

ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ । ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਮ੍ਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ ।। ੩੫.

"ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।"

ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ਹਤਾਃ। ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨਿਹਤਾ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ ।। ੩੫.

"ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ।"

ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਯੂਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨੀਤਿਂ ਵੋ ਹਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਲਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੩੫.

"ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ, ਆਖਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਬਚ ਕੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲੱਭਾਂਗਾ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ।"

ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਵਿਜਯਾਯ ਵਃ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਪ੍ਯਾਯਯੇਦ੍ਧੋਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੩੫.

"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ।"

ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍। ਯੁष੍ਮਾਨਨੁਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਹਾਗਤਃ ।। ੩੫.

"ਫਿਰ ਮੈਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਮੇਹਰ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਯੂਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਧ੍ਵਂ ਵੈ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ। ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਵਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ ।। ੩੫.

ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਗੇ।

ਅਪ੍ਰਤੀਪਾਂਸ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਅਟੱਲ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿੱਤ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृਤਸਂਵਾਦਾ ਦੇਵਾਨੂਚੁਸ੍ਤਤੋऽਸੁਰਾਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਵਾਦਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਨ੍ ਯੂਯਂ ਕ੍ਰਮਨ੍ਤੁ ਵੈ ।। ੩੫.

ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ।'

ਵਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਯਾਹਰਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ ।। ੩੫.

ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਵੈ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੌਟ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਤਾਮ੍। ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕੈਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕੈਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਓ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ।'

ਸ ਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਨਸੁਵਾਚਾਥ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਮੇ ਨਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ। ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰੇष੍ਵਭਯਾਵਹਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਸਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰ ਮਯੋ ਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੰਤਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੇ ਆਖੇ ਹੋਏ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ।'

ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਧੂਮਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ। ਯਦ੍ਯੁਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੫.

ਜੇ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧੂੰਏਂ ਕੋਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵ ਦੇਵੇਨ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਤਪਾਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ।'

ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ੇषਂ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਤੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੇਨ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੋऽਸ੍ਯ ਧੂਮਕृਤ੍ ।। ੩੫.

ਮੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਕੀ ਵਰਤ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਧੂੰਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੁਕ੍ਰੇ ਗਤੇ ਤਦਾ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੫.

ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਉਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਰਹੇ।

ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਤਿਪੂਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾਸੁਰੈਃ। ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਨ੍। ਨਿਸ਼ਿਤਾਤ੍ਤਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਮੌਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ ਪੁਨਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋऽਭਵਨ੍ ।। ੩੫.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਦੌੜ ਪਏ ਤੇ ਡਰ ਗਏ।

ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਜਯੇ ਦਤ੍ਤੇ ਆਚਾਰ੍ਯਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ। ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ. ਸਮਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸਪਤ੍ਨਜਿਘਾਂਸਵਃ ।। ੩੫.

ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅਚਾਰਯ ਵਰਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਤਿਆਗ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਅਨਾਚਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਚੀਰਵਲ੍ਕਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ।। ੩੫.

ਅਚਾਰਯ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਛਾਲਾਂ, ਚਮੜੇ ਤੇ ਸਾਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਹੋ।

ਰਣੇ ਵਿਜੇਤੁਂ ਦੇਵਾਨ੍ ਵੈ ਨਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕਾਵਯਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।

ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਸ੍ਤਤਮਿਦਂ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਗੁਰੋਃ। ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਯੁਧਿ ਤਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਈਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕਵਿਤਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਾਂਗੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤਤੋ ਭੀਤਾਸ੍ਤਦਾ ਚੈਵ ਤਦਾऽਭਯਮ੍ ।। ੩੫.

ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਕਾਵਯਮਾਤਾ ਕੋਲ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲ ਗਈ।

ਦਤ੍ਤਨ੍ਤੇषਾਨ੍ਤੁ ਭੀਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨਾਮਭਯਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍। ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯ ਭਯਨ੍ਤ੍ਯਜਤ ਦਾਨਵਾਃ ।। ੩੫.

ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ—'ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ', ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਮਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਵੋ ਨ ਭੀਰ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਭਯਾਚ੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਪਨ੍ਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੫.

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—