ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਃ । ਦੈਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਕਿਲ ।। ੩੫.

ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਅਸਪਤ੍ਨਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਪੁਰਾ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮਿਦਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੁ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ।। ੩੫.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਲਏ।

ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ । ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਕੋਲੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

ਤਤੋऽਸੁਰਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾ ਉਪਾਗਮਨ੍ । ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਨਥ ਗਤੇ ਕਾਵ੍ਯਂ ਤੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯਜਨ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਾਵਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਕृਤਂ ਨੋ ਮਿषਤਾਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾਃ। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੩੫.

"ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਯਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।"

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਤਾਨ੍ ਵਿषਣ੍ਣਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਗਿਰਾ। ਮਾਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਚਾਸੁਰਾਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ ਅਸੁਰੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।"

ਵृष੍ਟਿਰੋषਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਸਾ ਵਸੁ ਚ ਯਦ੍ਵਯਮ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਮਯਿ ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਰੇषੁ ਵੈ। ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ।। ੩੫.

"ਮੀਂਹ, ਬੂਟੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਦੌਲਤ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।"

ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਂਸ੍ਤਦਾ ਤੇ ਵੈ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਜਿਗੀषਯਾ ।। ੩੫.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਏष ਕਾਵ੍ਯ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤਿ ਨੋ ਬਲਾਤ੍ । ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨ੍ਨਾਪ੍ਯਾਯਯਸ੍ਵ ਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ ਵੈ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ ।। ੩੫.

"ਇਹ ਕਾਵਯਾ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ; ਜਦ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਦੇਈਏ। ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੇਜੀਏ।"

ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾਨਭਿਸृਤ੍ਯ ਵੈ। ਜਧ੍ਨੁਸ੍ਤੈ ਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਕਾਵ੍ਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਏ।

ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਸਮਰੇऽਕ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।

ਕਾਵ੍ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। ੩੫.

ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ । ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਮ੍ਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ ।। ੩੫.

"ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।"

ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ਹਤਾਃ। ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨਿਹਤਾ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ ।। ੩੫.

"ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ।"

ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਯੂਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨੀਤਿਂ ਵੋ ਹਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਲਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੩੫.

"ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ, ਆਖਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਬਚ ਕੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲੱਭਾਂਗਾ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ।"

ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਵਿਜਯਾਯ ਵਃ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਪ੍ਯਾਯਯੇਦ੍ਧੋਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੩੫.

"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ।"

ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍। ਯੁष੍ਮਾਨਨੁਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਹਾਗਤਃ ।। ੩੫.

"ਫਿਰ ਮੈਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਮੇਹਰ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਯੂਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਧ੍ਵਂ ਵੈ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ। ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਵਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ ।। ੩੫.

ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਗੇ।

ਅਪ੍ਰਤੀਪਾਂਸ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਅਟੱਲ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿੱਤ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृਤਸਂਵਾਦਾ ਦੇਵਾਨੂਚੁਸ੍ਤਤੋऽਸੁਰਾਃ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਵਾਦਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਨ੍ ਯੂਯਂ ਕ੍ਰਮਨ੍ਤੁ ਵੈ ।। ੩੫.

ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੋ।'

ਵਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਵ੍ਯਾਹਰਣਂ ਤੁ ਤਤ੍ ।। ੩੫.

ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ।

ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਵੈ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਹ। ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਵੈ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਲੌਟ ਗਏ।

ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਤਾਮ੍। ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕੈਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕੈਃ। ਪਿਤੁਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਓ, ਇੱਥੇ ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਓ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਇੰਦਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਨ।'

ਸ ਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਨਸੁਵਾਚਾਥ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।

ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਮੇ ਨਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ। ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰੇष੍ਵਭਯਾਵਹਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਸਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰ ਮਯੋ ਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਮੰਤਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ; ਮੇਰੇ ਆਖੇ ਹੋਏ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਣ।'

ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਧੂਮਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ। ਯਦ੍ਯੁਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਮਤ੍ਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੫.

ਜੇ ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧੂੰਏਂ ਕੋਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵ ਦੇਵੇਨ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਭ੍ਯਭਾषਤ ।। ੩੫.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਤਪਾਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੁਕਮ।'

ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ੇषਂ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਤੋ ਨਿਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੇਨ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੋऽਸ੍ਯ ਧੂਮਕृਤ੍ ।। ੩੫.

ਮੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਾਕੀ ਵਰਤ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਧੂੰਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।