ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਵਾਦਵਧ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਾਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤੁ ਯਃ। ਸਞ੍ਜਭੋ ਨਿਹਤਃ षष੍ਠੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਵਿष੍ਟੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ।। ੩੫.

ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਖਾਸ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਸੰਜਭ ਛੇਵੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤੋ ਦੇਵੇषੁ ਪੁਰਂ ਗੋਪ੍ਤੁਂ ਤ੍ਰਿਦੈਵਤਮ੍ । ਨਿਹਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤੁ ।। ੩੫.

ਦੇਵਤੇ ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।

ਅष੍ਟਮੇ ਤ੍ਵਸੁਰਾਸ਼੍ਚੈਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਕਾਰਕਾਃ। ਜਿਤਦੇਵਮਨੁष੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਪਿਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਙ੍ਗਤਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਅੱਠਵੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਅੰਧਕਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।

ਸਂਵृਤਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਙ੍ਗਤਾਨ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ । ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਸਹਾਯੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਿਬਰ੍ਹਿਤਾਃ ।। ੩੫.

ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਹਤੋ ਧ੍ਵਜੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਯਾਚ੍ਛਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਯੋਧਯਨ੍। ਧ੍ਵਜੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਭੁਜਃ ।। ੩੫.

ਧਵਜ ਨੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕ ਕੇ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਵਜ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਪਰਵেশ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਵਿਪ੍ਰਵਰਤਨ ਵੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।

ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਹਤਾਨ੍ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍। ਰਜਿਃ ਕੋਲਾਹਲੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋऽਜਯਤ੍। ਯਜ੍ਞਾਮृਤੇਨ ਵਿਜਿਤੌ षਣ੍ਡਾਮਾਰ੍ਕੌ ਤੁ ਦੈਵਤੈਃ ।। ੩੫.

ਰਜੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਕੋਲਾਹਲ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਜਿੱਤ ਲਏ। ਯਜਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਛੰਡਮਾਰਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।

ਏਤੇ ਦੈਵਾਸੁਰਾ ਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਦੇਵਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯਕਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਸ਼ਿਵਾਯ ਚ ।। ੩੫.

ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਜੰਗਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਲਿਆਈ।

ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਜਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਬਭੌ। ਤਥਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹ੍ਯਦਿਕਾਨਿ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਃ । ਅਸ਼ੀਤਿਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੫.

ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅਰਬ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਬਹੱਤਰ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ, ਤੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਰਿਹਾ।

ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾऽਨੁ ਬਲਿਰ੍ਵਰ੍षਾਰ੍ਬੁਦਂ ਪੁਨਃ । षष੍ਟਿਂ ਚੈਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤਂ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਚ ।। ੩੫.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਅਰਬ ਸਾਲ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਤੀਹ ਲੱਖ ਸਾਲ ਹੋਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

ਬਲੇ ਰਾਜ੍ਯਾਧਿਕਾਰਸ੍ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਬਭੂਵ ਹ। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਗृਹੀਤੋऽਭੂਤ੍ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤਦਾਸੁਰੈਃ ।। ੩੫.

ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬਲੀ ਕੋਲ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਰਾਜ ਸੀ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਃ । ਦੈਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਕਿਲ ।। ੩੫.

ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਹੜੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।

ਅਸਪਤ੍ਨਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਪੁਰਾ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਵ੍ਯਯਮਿਦਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੁ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ।। ੩੫.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਲਏ।

ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਤਤਸ਼੍ਚਾਦਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ । ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਕੋਲੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

ਤਤੋऽਸੁਰਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾ ਉਪਾਗਮਨ੍ । ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਨਥ ਗਤੇ ਕਾਵ੍ਯਂ ਤੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਯਜਨ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਾਵਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਕृਤਂ ਨੋ ਮਿषਤਾਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਾਃ। ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍ ।। ੩੫.

"ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਯਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।"

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦੇਤਾਨ੍ ਵਿषਣ੍ਣਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ ਗਿਰਾ। ਮਾਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਚਾਸੁਰਾਃ ।। ੩੫.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ ਅਸੁਰੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।"

ਵृष੍ਟਿਰੋषਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਸਾ ਵਸੁ ਚ ਯਦ੍ਵਯਮ੍। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਮਯਿ ਚ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਰੇषੁ ਵੈ। ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਮਯਾ ।। ੩੫.

"ਮੀਂਹ, ਬੂਟੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਦੌਲਤ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਹੀ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।"

ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਾਨ੍ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਂਸ੍ਤਦਾ ਤੇ ਵੈ ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਜਿਗੀषਯਾ ।। ੩੫.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।

ਏष ਕਾਵ੍ਯ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤਿ ਨੋ ਬਲਾਤ੍ । ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਨ੍ਨਾਪ੍ਯਾਯਯਸ੍ਵ ਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ ਵੈ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ ।। ੩੫.

"ਇਹ ਕਾਵਯਾ ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਚੱਲੀਏ; ਜਦ ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤਾਕਤ ਦੇਈਏ। ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੇਜੀਏ।"

ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾਨਭਿਸृਤ੍ਯ ਵੈ। ਜਧ੍ਨੁਸ੍ਤੈ ਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਕਾਵ੍ਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਕਾਵਯਾ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਏ।

ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍। ਸਮਰੇऽਕ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤਾਰ੍ਤ੍ਤਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਨ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।

ਕਾਵ੍ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੋऽਭ੍ਯਚਿਨ੍ਤਯਤ੍। ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ।। ੩੫.

ਕਾਵਯਾ ਨੇ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਵਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਿਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ । ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਮ੍ਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ ।। ੩੫.

"ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।"

ਮਹਾਰ੍ਹੇषੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ਹਤਾਃ। ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨਿਹਤਾ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ ।। ੩੫.

"ਬਾਰਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ।"

ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛਿष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਯੂਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇष੍ਵਨ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਨੀਤਿਂ ਵੋ ਹਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਲਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ।। ੩੫.

"ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ, ਆਖਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਬਚ ਕੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਲੱਭਾਂਗਾ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ।"

ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਵਿਜਯਾਯ ਵਃ। ਅਗ੍ਨਿਮਾਪ੍ਯਾਯਯੇਦ੍ਧੋਤਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੩੫.

"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇਗੀ।"

ਤਤੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਨੀਲਲੋਹਿਤਮ੍। ਯੁष੍ਮਾਨਨੁਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਹਾਗਤਃ ।। ੩੫.

"ਫਿਰ ਮੈਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਮੇਹਰ ਕਰਾਂਗਾ।"

ਯੂਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਧ੍ਵਂ ਵੈ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ। ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਵਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ ।। ੩੫.

ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਗੇ।

ਅਪ੍ਰਤੀਪਾਂਸ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍ ।। ੩੫.

ਫਿਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਅਟੱਲ ਮੰਤਰ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿੱਤ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਵੇਗੀ।