ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਮੇਵ ਰਜਨੀਂ ਕृष੍ਣੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਾਮੇਵ ਰਜਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ।। ੩੪.

ਜਿਸ ਰਾਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਮਿਆ, ਉਸੇ ਰਾਤ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਜਾਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਜਗृਹੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੩੪.

ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਯਂ ਸ ਗਰ੍ਭੋ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

ਉਹਨੂੰ ਨੰਦਗੋਪ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਹੀ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਖਤਮ ਕਰੇਗਾ।'

ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਾਯਾਞ੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ।'

ਸ੍ਵਾਸਾਯਾਂ ਤਨਯਂ ਕਂਸੋ ਜਾਤਂ ਨੈਵਾਵਧਾਰਯਤ੍। ਅਥ ਤਾਮਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੩੪.

ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਹਤਾ ਵੈ ਯਾ ਯਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਜਪਤ੍ਯੇष ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਵਵृਧੇ ਤਤ੍ਰ ਵृष੍ਣਿਸਦ੍ਮਨਿ ਪੂਜਿਤਾ ।। ੩੪.

ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬਚ ਗਈ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਲੀ।

ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਯਥਾ ਤਦਾ । ਤਾਮੇਵ ਵਿਧਿਨੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਮਾਹੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ।। ੩੪.

ਉਹਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਮੀ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।

ਏਕਾਦਸ਼ਾ ਤੁ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹ। ਤਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਃ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਦਵਾਃ। ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਨਯਾ ।। ੩੪.

ਗਿਆਰਾਂ ਧੀਆਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਮੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ ।। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੋਜਃ ਕਂਸੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਜਘਾਨ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਲਾਨ੍ ਵੈ ਤਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੪.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ? ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾੳੋ।'

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਸ਼੍ਰृਣੁਧ੍ਵਂ ਵੈ ਯਥਾ ਕਂਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ। ਜਾਤਾਞ੍ਜਾਤਾਞ੍ਚਿਸ਼ੂਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਵृਥਾਮਤਿਃ ।। ੩੪.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ ਕਿ ਕੰਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਰੇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'

ਭਯਾਦ੍ਯਥਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜਾਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਵਾਸਿਤਃ। ਤਥਾ ਚ ਗੋषੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਂਵृਦ੍ਧ- ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੪.

ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਮਦੇ ਹੀ ਦੂਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਲਿਆ।

ਉਕ੍ਤਂ ਹਿ ਕਿਲ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਕਂਸੋ ਯੁਵਰਾਜਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍ ।। ੩੪.

ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੰਸ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਯੁਵਰਾਜ ਸੀ।

ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗਾਸੀਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਭੂਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਂਸੋ ਯਯਾ ਸਦਾ ਭੀਤਃ ਪੁष੍ਕਲਾ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਅਦਭੁਤ ਜੀਵ ਦੀ ਦਿਵਯ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਕੰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ।

ਯਾਮੇਤਾਂ ਵਹਸੇ ਕਂਸ ਰਥੇਨ ਪਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਯਃ ਸਪ੍ਤਮੋ ਗਰ੍ਭਃ ਸ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

ਕੰਸਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਰਥ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਗਰਭੀ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਬਣੇਗੀ।

ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਾਣੀਂ ਤਦਾ ਕਂਸੋ ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਖਡ੍ਗਂ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ।। ੩੪.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।

ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਂ ਕਂਸਂ ਸੌਹृਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਚ ।। ੩੪.

ਤਦ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।

ਨਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤੁ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋऽਤ੍ਰ ਮਯਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ ।। ੩੪.

ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਛੱਤਰੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ ਲਿਆ ਹੈ।

ਯੋऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਭਵਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਸਪ੍ਤਮਃ ਪृਥਿਵੀ ਪਤੇ। ਤਮਹਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ।। ੩੪.

ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਗਰਭੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੀਂ।

ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਯਥੇष੍ਟਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਤੇਥਾ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣ। ਸਰ੍ਵਾਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਸ਼ਮ੍ ।। ੩੪.

ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।

ਏਵਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਵਾਗੇषਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਨੁਨੀਤਃ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਨਯਾਂਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੪.

ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਾਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।

ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍। ਕਂਸਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਵਧੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਾਪਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਵृਥਾਮਤਿਃ ।। ੩੪.

ਵਸੁਦੇਵ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਕੰਸ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮੂਰਖ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ ।। ਕ ਏष ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਤੁ ਕਸ੍ਤ੍ਵੇष ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਯਾ ਚੈਨਂ ਚਾਭ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਵਸੁਦੇਵ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦੇਵਕੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਨੰਦਗੋਪ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ੋਦਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ?

ਸੂਤ ਊਵਾਚ।। ਪੁਰੁषਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸਨ੍ਨਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ। ਅਥ ਕਾਮਾਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਕ੍ਯਾਃ ਸਮਵਰ੍ਦ੍ਧਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪੁਰਖ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਆਦਿਤਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਪਾਲਿਆ।

ਅਚਰਤ੍ ਸ ਮਹੀਂ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਾਨੁषੀਂ ਤਨੁਮ੍। ਮੋਹਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਯੋਗਮਾਯਯਾ ।। ੩੪.

ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਨष੍ਟੇ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਤਦਾ ਜਜ੍ਞੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵृष੍ਣਿਕੁਲੇ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਮਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।

ਆਹृਤਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਕਨ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯਾ ਨਗ੍ਨਜਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਸਾਤ੍ਰਾਜਿਤੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਪਿ ਰੋਹਿਣੀ ।। ੩੪.

ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ, ਨਗਨਜਿਤ ਦੀ ਧੀ ਸਤਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀ ਧੀ, ਸਤਭਾਮਾ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਵੀ।

ਸ਼ੈਬ੍ਯਾ ਸੁਦੇਵੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ ਚਾਪਰਾ। ਕਾਲਿਨ੍ਦੀ ਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਜਾਲਵਾਸਿਨੀ ।। ੩੪.

ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸੁਦੇਵੀ, ਮਾਦਰੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਲਿੰਦੀ, ਮਿਤਰਵਿੰਦਾ, ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਅਤੇ ਜਾਲਾਵਾਸਿਨੀ।

ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ षੋਡਸ਼। ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼ ਤੁ ਯੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਗਣਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਦਿਵਿ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ।। ੩੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਗਰੁੱਪ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਥੇ ਭੇਜਿਆ।

ਪਤ੍ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਸੁ। ਏਤਾਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਵਿਂष੍ਵਕ੍ਸੇਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ ।। ੩੪.

ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀਆਂ। ਇਹ ਵਿੰਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ।