ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਯਾਤਿਵਂਸ਼ਜਸ੍ਯਾਥ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕੁਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤਃ ਕਰ੍ਮ ਭੇਜੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਨੇਕ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।

ਸਾਗਰਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਧਰਣੀਧਰਾਃ। ਜਜ੍ਵਲੁਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ।। ੩੪.

ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਬ ਪਏ, ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਭਵਦ੍ਰਜਃ। ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਂ ਰੇਜੁਰ੍ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ।। ੩੪.

ਚੰਗੇ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਧੂੜ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਅਭਿਜਿਨ੍ਨਾਮ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਯਨ੍ਤੀ ਨਾਮ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ। ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੋ ਵਿਜਯੋ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਅਭਿਜਿੱਤ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਜਯੰਤੀ ਨਾਂ ਰਾਤ ਤੇ ਵਿਜੈ ਨਾਂ ਮੁਹੂਰਤ ਸੀ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਜਾਯਤੇ ਸ੍ਮੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਯਨੈਰ੍ਮੋਹਯਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ।। ੩੪.

ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।

ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਵਵਰ੍ष ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੩੪.

ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਉਵਾਚ ਵਸੁਦੇਵਃ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਸਂਹਰ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੪.

ਪਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਓ।'

ਭੀਤੋऽਹਂ ਕਂਸਤਸ੍ਤਾਤ ਏਤਦੇਵ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍। ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ।। ੩੪.

'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'

ਵਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਸ ਹृਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵੇਨਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਗृਹਂ ਗਤਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਮਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਤਦਾ ਦਦੌ ।। ੩੪.

ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਨੰਦਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਨ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯੌ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਤੇਃ ।। ੩੪.

ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਸਨ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੰਦਗੋਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ।

ਯਾਮੇਵ ਰਜਨੀਂ ਕृष੍ਣੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਾਮੇਵ ਰਜਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ।। ੩੪.

ਜਿਸ ਰਾਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਮਿਆ, ਉਸੇ ਰਾਤ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਜਾਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਜਗृਹੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੩੪.

ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਯਂ ਸ ਗਰ੍ਭੋ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

ਉਹਨੂੰ ਨੰਦਗੋਪ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਹੀ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਖਤਮ ਕਰੇਗਾ।'

ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਾਯਾਞ੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ।'

ਸ੍ਵਾਸਾਯਾਂ ਤਨਯਂ ਕਂਸੋ ਜਾਤਂ ਨੈਵਾਵਧਾਰਯਤ੍। ਅਥ ਤਾਮਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੩੪.

ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਹਤਾ ਵੈ ਯਾ ਯਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਜਪਤ੍ਯੇष ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਵਵृਧੇ ਤਤ੍ਰ ਵृष੍ਣਿਸਦ੍ਮਨਿ ਪੂਜਿਤਾ ।। ੩੪.

ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬਚ ਗਈ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਲੀ।

ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਯਥਾ ਤਦਾ । ਤਾਮੇਵ ਵਿਧਿਨੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਮਾਹੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ।। ੩੪.

ਉਹਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਮੀ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।

ਏਕਾਦਸ਼ਾ ਤੁ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹ। ਤਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਃ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਦਵਾਃ। ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਨਯਾ ।। ੩੪.

ਗਿਆਰਾਂ ਧੀਆਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਮੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ ।। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੋਜਃ ਕਂਸੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਜਘਾਨ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਲਾਨ੍ ਵੈ ਤਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੪.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ? ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾੳੋ।'

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਸ਼੍ਰृਣੁਧ੍ਵਂ ਵੈ ਯਥਾ ਕਂਸਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ। ਜਾਤਾਞ੍ਜਾਤਾਞ੍ਚਿਸ਼ੂਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਨਿष੍ਪਿਪੇष ਵृਥਾਮਤਿਃ ।। ੩੪.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ ਕਿ ਕੰਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਹਰੇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'

ਭਯਾਦ੍ਯਥਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਜਾਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਵਿਵਾਸਿਤਃ। ਤਥਾ ਚ ਗੋषੁ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਸਂਵृਦ੍ਧ- ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੪.

ਡਰ ਕਰਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਮਦੇ ਹੀ ਦੂਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਗਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਲਿਆ।

ਉਕ੍ਤਂ ਹਿ ਕਿਲ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਸਾਰਥ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ ਕਂਸੋ ਯੁਵਰਾਜਸ੍ਤਦਾऽਭਵਤ੍ ।। ੩੪.

ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੰਸ ਉਸ ਦੀ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਯੁਵਰਾਜ ਸੀ।

ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗਾਸੀਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਭੂਤਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਕਂਸੋ ਯਯਾ ਸਦਾ ਭੀਤਃ ਪੁष੍ਕਲਾ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਅਦਭੁਤ ਜੀਵ ਦੀ ਦਿਵਯ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਕੰਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣੀ।

ਯਾਮੇਤਾਂ ਵਹਸੇ ਕਂਸ ਰਥੇਨ ਪਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਸ੍ਯਾ ਯਃ ਸਪ੍ਤਮੋ ਗਰ੍ਭਃ ਸ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

ਕੰਸਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਰਥ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਗਰਭੀ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਬਣੇਗੀ।

ਤਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਵਾਣੀਂ ਤਦਾ ਕਂਸੋ ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਖਡ੍ਗਂ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ।। ੩੪.

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।

ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਂ ਕਂਸਂ ਸੌਹृਦਾਤ੍ਪ੍ਰਣਯੇਨ ਚ ।। ੩੪.

ਤਦ ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।

ਨਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਜਾਤੁ ਹਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋऽਤ੍ਰ ਮਯਾ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ ।। ੩੪.

ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਛੱਤਰੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚ ਲਿਆ ਹੈ।

ਯੋऽਸ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਭਵਤੇ ਗਰ੍ਭਃ ਸਪ੍ਤਮਃ ਪृਥਿਵੀ ਪਤੇ। ਤਮਹਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ।। ੩੪.

ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਗਰਭੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰੀਂ।

ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਯਥੇष੍ਟਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਤੇਥਾ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣ। ਸਰ੍ਵਾਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਵੈ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਸ਼ਮ੍ ।। ੩੪.

ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ। ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਰਭ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।