ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਣ੍ਡੂषਾਯਾਨਪਤ੍ਯਾਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁष੍ਟੋऽਦਦਤ੍ ਸੁਤੌ। ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਞ੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਞ੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਸ਼ਸ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਣੌ ।। ੩੪.

ਗੰਡੂਸ਼ਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ: ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਾਂਬ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਤਨ੍ਤਿਜਸ੍ਤਨ੍ਤਿਮਾਲਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰੌ ਕਨਕਸ੍ਯ ਤੁ। ਵਸ੍ਤਾਵਨੇਸ੍ਤ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਯ ਵਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸੌਤਿਰ੍ਦਦੌ ਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਸ਼ੌਰਿਂ ਕੌਸ਼ਿਕਮੇਵ ਚ ।। ੩੪.

ਤੰਤਿਜਾ ਤੇ ਤੰਤਿਮਾਲਾ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਨਕ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਵਸਤਾਵਨ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਬਲਵਾਨ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਲਣ-ਪੋਸਣ ਲਈ ਸ਼ੌਰੀ ਅਤੇ ਕਉਸ਼ਿਕ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।

ਤਪਾਸ਼੍ਚ ਕੋਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਰਜਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਸृਞ੍ਜਿਮੌ। ਅਨਪਤ੍ਯੋऽਭਵਚ੍ਛ੍ਯਾਮਃ ਸ਼੍ਯਾਮਕਸ੍ਤੁ ਵਨਂ ਯਯੌ। ਜੁਗੁਪ੍ਸਮਾਨੋ ਭੋਜਤ੍ਵਂ ਰਾਜਰ੍षਿਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੩੪.

ਤਪਾ, ਕੋਧਨੁ, ਵੀਰਜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਆਮਸ੍ਰਿੰਜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਸ਼ਿਆਮ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸ਼ਿਆਮਕਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਭੋਜਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਯ ਇਦਂ ਜਨ੍ਮ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਠਤੇ ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਞ੍ਚਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਸੁਖਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੩੪.

ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦਾ ਜਨਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਵਿਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਜਜ੍ਞੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਜਨਮ ਲਏ।

ਦੇਵਕ੍ਯਾਂ ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਤਪਸਾ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਚਤੁਰ੍ਬਾਹੁਃ ਸ ਵਿਜ੍ਞੇਯੋ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੩੪.

ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਤੇ ਲੱਖਮੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਯੋਗੀ ਕृष੍ਣੋ ਮਾਨੁषਮਾਗਤਃ। ਅਵ੍ਯਕ੍ਤੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਲਿਙ੍ਗਸ੍ਥਃ ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੪.

ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਅਪਰਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਪਰਚਿੱਤ ਲੱਛਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਨਾਰਾਯਣੋ ਯਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਭਵਂ ਚਾਵ੍ਯਯੋ ਹਿ ਸਃ। ਦੇਵੋ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰਿਰਾਸੀਤ੍ਸਨਾਤਨਃ ।। ੩੪.

ਨਾਰਾਇਣ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ ਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਹੋਇਆ।

ਯੋऽਸृਜਚ੍ਚਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਪੁਰਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍। ਅਦਿਤੇਰਪਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੇਤ੍ਯ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਃ। ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਵਰਜੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੪.

ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦਿ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬਣਿਆ।

ਪ੍ਰਸਾਦਜਂ ਯਸ੍ਯ ਵਿਭੋਰਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਮ੍। ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ।। ੩੪.

ਜਿਸਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਸਤੇ।

ਯਯਾਤਿਵਂਸ਼ਜਸ੍ਯਾਥ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਕੁਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤਃ ਕਰ੍ਮ ਭੇਜੇ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀ, ਨੇਕ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਚੁਣਿਆ।

ਸਾਗਰਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਧਰਣੀਧਰਾਃ। ਜਜ੍ਵਲੁਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ।। ੩੪.

ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਕੰਬ ਪਏ, ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਭਵਦ੍ਰਜਃ। ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਭ੍ਯਧਿਕਂ ਰੇਜੁਰ੍ਜਾਯਮਾਨੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ ।। ੩੪.

ਚੰਗੇ ਹਵਾ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਧੂੜ ਠੰਢੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਅਭਿਜਿਨ੍ਨਾਮ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਯਨ੍ਤੀ ਨਾਮ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ। ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤੋ ਵਿਜਯੋ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਅਭਿਜਿੱਤ ਨਕਸ਼ਤਰ, ਜਯੰਤੀ ਨਾਂ ਰਾਤ ਤੇ ਵਿਜੈ ਨਾਂ ਮੁਹੂਰਤ ਸੀ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਜਨਮ ਲਿਆ।

ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਜਾਯਤੇ ਸ੍ਮੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ ਨਯਨੈਰ੍ਮੋਹਯਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ।। ੩੪.

ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹੀ ਜਨਮ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ।

ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਵਵਰ੍ष ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍। ਮਹਰ੍षਯਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਉਪਤਸ੍ਥੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ।। ੩੪.

ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਤਂ ਪੁਤ੍ਰਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਉਵਾਚ ਵਸੁਦੇਵਃ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਸਂਹਰ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੪.

ਪਰ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਓ।'

ਭੀਤੋऽਹਂ ਕਂਸਤਸ੍ਤਾਤ ਏਤਦੇਵ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍। ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਾ ਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇऽਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ।। ੩੪.

'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੰਸ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'

ਵਸੁਦੇਵਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਸ ਹृਤਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵੇਨਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਗृਹਂ ਗਤਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਮਤੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਤਦਾ ਦਦੌ ।। ੩੪.

ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਨੰਦਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਤੁਲ੍ਯਕਾਲਨ੍ਤੁ ਗਰ੍ਭਿਣ੍ਯੌ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਸਾ ਨਨ੍ਦਗੋਪਤੇਃ ।। ੩੪.

ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਸਨ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੰਦਗੋਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ।

ਯਾਮੇਵ ਰਜਨੀਂ ਕृष੍ਣੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਾਮੇਵ ਰਜਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾਪਿ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ।। ੩੪.

ਜਿਸ ਰਾਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੰਮਿਆ, ਉਸੇ ਰਾਤ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਜਾਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਸ਼ੋਦਾਯੈ ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਜਗृਹੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੩੪.

ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਧੀ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।

ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਨਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸੁਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਯਂ ਸ ਗਰ੍ਭੋ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਾਨ੍ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

ਉਹਨੂੰ ਨੰਦਗੋਪ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬਣੇਗਾ। ਇਹੀ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਗਰਭ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਖਤਮ ਕਰੇਗਾ।'

ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਾਯਾਞ੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਨੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਧੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ।'

ਸ੍ਵਾਸਾਯਾਂ ਤਨਯਂ ਕਂਸੋ ਜਾਤਂ ਨੈਵਾਵਧਾਰਯਤ੍। ਅਥ ਤਾਮਪਿ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੩੪.

ਕੰਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਹਤਾ ਵੈ ਯਾ ਯਦਾ ਕਨ੍ਯਾ ਜਪਤ੍ਯੇष ਵृਥਾਮਤਿਃ। ਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਵਵृਧੇ ਤਤ੍ਰ ਵृष੍ਣਿਸਦ੍ਮਨਿ ਪੂਜਿਤਾ ।। ੩੪.

ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧੀ ਮਰ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਬਚ ਗਈ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਲੀ।

ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਪਾਲ੍ਯਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਯਥਾ ਤਦਾ । ਤਾਮੇਵ ਵਿਧਿਨੋਤ੍ਪਨ੍ਨਾਮਾਹੁਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ।। ੩੪.

ਉਹਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਮੀ, ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਧੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।

ਏਕਾਦਸ਼ਾ ਤੁ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹ। ਤਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਃ ਪੂਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਦਵਾਃ। ਦੇਵਦੇਵੋ ਦਿਵ੍ਯਵਪੁਃ ਕृष੍ਣਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਨਯਾ ।। ੩੪.

ਗਿਆਰਾਂ ਧੀਆਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਮੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਿਹਾ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ ।। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੋਜਃ ਕਂਸੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਜਘਾਨ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਲਾਨ੍ ਵੈ ਤਨ੍ਨੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ।। ੩੪.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ? ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਾੳੋ।'