ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਭਿਜਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਵਸੁਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਆਜਹਾਰ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਤੋਂ ਅਭਿਜਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਨਰਵਸੂ ਹੋਇਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇऽਤਿਰਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦੋਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਸੁਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯੱਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੱਗ ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਮੱਧੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਨਰਵਸੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਬਾਹੁਬਾਣਾਜਿਤਃ ਕਿਲ। ਆਹੁਕਸ਼੍ਚਾਹੁਕੀ ਚੈਵ ਖ੍ਯਾਤੌ ਮਤਿਮਤਾਂਵਰੌ ।। ੩੪.

ਉਸ ਦੇ ਵੀ ਜੁੜਵੇਂ ਬੱਚੇ ਹੋਏ—ਬਾਹੁਬਾਣ ਅਤੇ ਅਜਿਤ; ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਆਹੁਕੀ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ।

ਇਮਾਂਸ਼੍ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਤਮਾਹੁਕਮ੍। ਸੋਪਾਸਙ੍ਗਾਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਸਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨਾਮ੍ ।। ੩੪.

ਇਥੇ, ਆਹੁਕ ਬਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਝੰਡੇ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਰਥਾਨਾਂ ਮੇਘਘੋषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਨਾਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਤੁ ਨਾਯਜ੍ਵਾ ਨਾਸਹਸ੍ਰਦਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਯੱਗ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਕੰਜੂਸ ਸੀ।

ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਕृਸ਼ੋऽਭਵਤ੍। ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਧृਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ ।। ੩੪.

ਉਹ ਕਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ, ਨਾ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਆਹੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਿ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਇਉਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਕਿਸ਼ੋਰਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍। ਅਸ਼ੀਤਿਯੁਕ੍ਤਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯਾਹੁਕਪ੍ਰਤਿਮੋऽਵ੍ਰਜਤ੍ ।। ੩੪.

ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਅਸ਼ਵ, ਅੱਸੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋਤੇ ਹੋਏ, ਆਹੁਕ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।

ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਨ੍ਦਿਸ਼ਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰੇਜਿਰੇ। ਰੂਪ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਕਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ।। ੩੪.

ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਭੋਜ ਦੇ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੱਟੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਿ। ਭੂਮਿਪਾਲਸ੍ਯ ਭੋਜਸ੍ਯ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀ ਕਿਲ ।। ੩੪.

ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ। ਭੂਮਿ ਦੇ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਜਦੀਆਂ ਸਨ।

ਆਹੁਕਸ਼੍ਚਾਹੁਕਾਨ੍ਧਾਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤ੍ਵਾਹੁਕੀਨ੍ਦਦੌ। ਆਹੁਕਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ ।। ੩੪.

ਆਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਹੁਕੀ ਨੂੰ ਆਹੁਕਾਂਧ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਆਹੁਕਾਂਧ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।

ਦੇਵਕਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਾਵੁਭੌ । ਦੇਵਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ ।। ੩੪.

ਦੇਵਕ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਦੇਵਕ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਜਣਮੀਆਂ।

ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁਦੇਵੋ ਦੇਵਰਞ੍ਜਿਤਾ। ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸਪ੍ਤਾਸਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਸਂਦਦੌ ।। ੩੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਦੇਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਵृਕਦੇਵੋਪਦੇਵਾ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦੇਵਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵਾ ਤਥਾਪਰਾ ।। ੩੪.

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ: ਵ੍ਰਿਕਦੇਵਾ, ਉਪਦੇਵਾ, ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਾ, ਸ਼ਾਂਤਿਦੇਵਾ, ਮਹਾਦੇਵਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ।

ਸਪ੍ਤਮੀ ਦੇਵਕੀ ਤਾਸਾਂ ਸੁਨਾਮਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਨਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਃ ਕਂਸਸ੍ਤੇषਾਨ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ।। ੩੪.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਦੇਵਕੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਖਿਆਤਿ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਸੀ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਂਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ।

ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਸੁਨਾਮਾ ਚ ਕਦ੍ਵਸ਼ਂਕੁਸ਼੍ਚ ਭੂਮਯਃ। ਸੂਤਨੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਤੁष੍ਟਃ ਸੁਪੁष੍ਟਿਮਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨਿਆਗਰੋਧ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕਦਵਾ, ਸ਼ੰਕੁ, ਭੂਮਯਾ, ਸੂਤਨੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਯੁੱਧਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸੁਪੁਸ਼ਟਮਾਨ ਸਨ।

ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਞ੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਧਰ੍ਮਵਤੀ ਤਥਾ। ਸ਼ਤਾਙ੍ਕ੍ਰੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਪਾਲਾ ਚ ਕਙ੍ਵਾ ਚੈਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ।। ੩੪.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ ਸਨ: ਕਰਮਧਰਮਵਤੀ, ਸ਼ਤਾਂਕ੍ਰੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲਾ, ਕਂਵਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵਰਾਂਗਨਾ।

ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਪਤ੍ਯੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਕੁਰੋਦ੍ਭਵਃ। ਕੁਕੁਰਾਣਾਮਿਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਧਾਰਯਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਿਪੁਲਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ।। ੩੪.

ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਕੁਕੁਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਥਿਮੁਖ੍ਯੋ ਵਿਦੂਰਥਃ। ਰਾਜ੍ਯਾਧਿਦੇਵਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੪.

ਭਜਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਿਦੂਰਥ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ੍ਯਾਧਿਦੇਵ, ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਹੋਏ।

ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਤਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ । ਵਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵਾਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਸ਼ੂਰ ਦੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਵਾਤ, ਨਿਵਾਤ, ਸ਼ੋਣਿਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ।

ਸ਼ਮੀ ਚ ਗਦਵਰ੍ਮਾ ਚ ਨਿਦਾਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤ੍। ਸ਼ਮਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੩੪.

ਸ਼ਮੀ, ਗਦਵਰਮਾ, ਨਿਦਾਤ, ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਕ੍ਰਜਿਤ, ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।

ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੋਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੋਜਾਦ੍ਧृਦਿਕਃ ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਹ। ਹृਦਿਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਸਨ੍ ਦਸ਼ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ।। ੩੪.

ਸ੍ਵਯੰਭੋਜਾ ਤੋਂ ਹ੍ਰਦਿਕਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਹ੍ਰਦਿਕ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭੇ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਕृਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਃ। ਦੇਵਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਵਨਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚ ਭਿषਗ੍ ਦ੍ਵੈਤਰਥਸ਼੍ਚ ਯਃ ।। ੩੪.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਤਾ, ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਮੱਧਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਾਰ੍ਹ, ਵਨਾਰ੍ਹ, ਭਿਸ਼ਗ ਅਤੇ ਦ੍ਵੈਤਰਥ ਵੀ ਸਨ।

ਸੁਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਧਿਯਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਕਵਾਨ੍ ਕਨਕੋਦ੍ਭਵਃ। ਦੇਵਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਕਮ੍ਬਲਬਰ੍ਹਿषਃ ।। ੩੪.

ਸੁਦਾਂਤ, ਧਿਯਾਂਤ, ਨਕਵਾਨ ਅਤੇ ਕਨਕੋਤਭਵ। ਦੇਵਾਰ੍ਹ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਲਬਰਹਿਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਅਸਮੌਜਾਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਮਹੌਜਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਅਜਾਵਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਦਾਵਸਮੌਜਸੇ। ਸੁਦਂष੍ਟ੍ਰਞ੍ਚ ਸੁਰੂਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਨ੍ਧਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸਮੌਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਅਸਮੌਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸੁਦੰਸ਼ਟਰ, ਸੁਰੂਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨ੍ਧਕਾਨਾਮਿਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਯਾਨਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਆਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਪੁਲਂ ਵਂਸ਼ਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੪.

ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਧਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਸਦਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।

ਅਸ੍ਮਕ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਰੋ ਵੈ ਦੇਵਮਾਨੁषਿਮ੍। ਮਾष੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸ਼ੂਰੋ ਵੈ ਦੇਵਮੀਢੁषਮ੍ ।। ੩੪.

ਸ਼ੂਰ ਨੇ ਅਸਮਕੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦੇਵੀ-ਮਾਨਵ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮਾਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਇੱਕ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

ਭਾष੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸ਼ੂਰਾਦ੍ਭੋਜਾਯਾਂ ਪੁਰੁषਾ ਦਸ਼। ਵਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ।। ੩੪.

ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਭੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬੜੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਜਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੂਤਸ੍ਯ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਪ੍ਰਾਣਦਦ੍ਦਿਵਿ। ਆਨਕਾਨਾਞ੍ਚ ਸਂਹ੍ਰਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭਵਦ੍ਦਿਵਿ ।। ੩੪.

ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੰਢੋਲੇ ਵੱਜੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡੁੰਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜੀਆਂ।

ਪਪਾਤ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਞ੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਮਹਤ੍। ਮਨੁष੍ਯਲੋਕੇ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੇऽਪਿ ਰੂਪੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਮੋ ਭੁਵਿ ।। ੩੪.

ਸ਼ੂਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਪੂਰੇ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵਰਗਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।