ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਾ ਤਦਾ ਸ੍ਯਾਂ ਹਿ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਮੀਹਤਾਂ ਪਿਤਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਕਾਮਮਪੂਪੁਰਤ੍ ।। ੩੪.

'ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਜੇ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਮृਤੋऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ।। ੩੪.

ਦਾਤਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਵਫਲਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ ਸੀ।

ਉਪਮਙ੍ਗੁਸ੍ਤਥਾ ਮਙ੍ਗੁਰ੍ਮृਦੁਰਸ਼੍ਚਾਰਿਮੇਜਯਃ। ਗਿਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਾਰਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਉਪਮੰਗੁ, ਮੰਗੁਰ, ਮ੍ਰਦੁਰ, ਅਰਿਮੇਜਯ, ਗਿਰਿਰਕਸ਼, ਯਕਸ਼, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਵਾਰੀਮਰਦਨ।

ਧਰ੍ਮਭृਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰृष੍ਟਚਯੋ ਵਰ੍ਗਮੋਚਸ੍ਤਥਾਪਰਃ। ਆਵਾਹਪ੍ਰਤਿਵਾਹੌ ਚ ਵਸੁਦੇਵਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ।। ੩੪.

ਧਰਮਭ੍ਰਤ, ਸ਼੍ਰਿਸ਼ਟਚਯ, ਵਰਗਮੋਚਾ ਤੇ ਹੋਰ; ਆਵਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵਾ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਸੀ।

ਅਕ੍ਰੂਰਾਦੁਗ੍ਰਸੇਨ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਸੁਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨੌ। ਦੇਵਸ਼੍ਚਾਨੁਪਦੇਵਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦੇਵਸਂਮਿਤੌ ।। ੩੪.

ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੋਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਦੇਵ ਤੇ अनुपਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ।

ਚਿਤ੍ਰਕਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਪृਥੁਰੇਵ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰੀਵੋऽਸ਼੍ਵਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਗਵੇषਣੌ ।। ੩੪.

ਚਿਤ੍ਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪૃਥੂ, ਵਿਪ੍ਰਥੂ, ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਗਵੇਸ਼ਣ ਹੋਏ।

ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਰਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਸੁਵਰ੍ਮਾ ਵਰ੍ਮਚਰ੍ਮਭृਤ੍ । ਅਭੂਮਿਰ੍ਬਹੁਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ।। ੩੪.

ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਅਸ਼ਵ, ਸੁਵਰਮਾ, ਵਰਮਚਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਅਭੂਮੀ, ਬਹੁਭੂਮੀ ਅਤੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।

ਸਤ੍ਯਕਾਤ੍ ਕਾਸ਼ਿਦੁਹਿਤਾ ਲੇਭੇ ਸਾ ਚਤੁਰਃ ਸੁਤਾਨ੍। ਕਕੁਦਂ ਭਜਮਾਨਞ੍ਚ ਸ਼ਮੀਕਬਲਬਰ੍ਹਿषੌ ।। ੩੪.

ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਕਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਕਕੁਦ, ਭਜਮਾਨ, ਸ਼ਮੀਕ ਅਤੇ ਬਲਬਰਹਿਸ਼।

ਕਕੁਦਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਵृष੍ਟੇਸ੍ਤੁ ਤਨਯੋऽਭਵਤ੍। ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਰੇਵਤੋऽਭਵਦਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੩੪.

ਕਕੁਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੇਵਤ ਹੋਇਆ।

ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਸਖਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ਕਿਲ। ਖ੍ਯਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ ਚਨ੍ਦਨੋਦਕਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਰੇਵਤ ਦਾ ਇਕ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚੰਦਨ-ਉਦਕ-ਦੁੰਦੁਭੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਭਿਜਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਵਸੁਃ। ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਆਜਹਾਰ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਤੋਂ ਅਭਿਜਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਨਰਵਸੂ ਹੋਇਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇऽਤਿਰਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਦੋਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵਸੁਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯੱਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯੱਗ ਸ਼ਾਲਾ ਦੇ ਮੱਧੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਨਰਵਸੂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।

ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਬਾਹੁਬਾਣਾਜਿਤਃ ਕਿਲ। ਆਹੁਕਸ਼੍ਚਾਹੁਕੀ ਚੈਵ ਖ੍ਯਾਤੌ ਮਤਿਮਤਾਂਵਰੌ ।। ੩੪.

ਉਸ ਦੇ ਵੀ ਜੁੜਵੇਂ ਬੱਚੇ ਹੋਏ—ਬਾਹੁਬਾਣ ਅਤੇ ਅਜਿਤ; ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਆਹੁਕੀ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ।

ਇਮਾਂਸ਼੍ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਤਮਾਹੁਕਮ੍। ਸੋਪਾਸਙ੍ਗਾਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਸਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨਾਮ੍ ।। ੩੪.

ਇਥੇ, ਆਹੁਕ ਬਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਝੰਡੇ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਰਥਾਨਾਂ ਮੇਘਘੋषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ। ਨਾਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਤੁ ਨਾਯਜ੍ਵਾ ਨਾਸਹਸ੍ਰਦਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਕੋਲ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਯੱਗ ਛੱਡਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਕੰਜੂਸ ਸੀ।

ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਪ੍ਯਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਕृਸ਼ੋऽਭਵਤ੍। ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਧृਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮਃ ।। ੩੪.

ਉਹ ਕਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ, ਨਾ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ। ਆਹੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਿ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਇਉਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।

ਸ਼੍ਵੇਤੇਨ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਕਿਸ਼ੋਰਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ ਹਯਾਨ੍। ਅਸ਼ੀਤਿਯੁਕ੍ਤਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯਾਹੁਕਪ੍ਰਤਿਮੋऽਵ੍ਰਜਤ੍ ।। ੩੪.

ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਅਸ਼ਵ, ਅੱਸੀ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋਤੇ ਹੋਏ, ਆਹੁਕ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।

ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਨ੍ਦਿਸ਼ਿ ਨਾਗਾਨਾਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਰੇਜਿਰੇ। ਰੂਪ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਕਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ।। ੩੪.

ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਭੋਜ ਦੇ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਪੱਟੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤਾਵਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਿ। ਭੂਮਿਪਾਲਸ੍ਯ ਭੋਜਸ੍ਯ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀ ਕਿਲ ।। ੩੪.

ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵੀ ਇੰਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ। ਭੂਮਿ ਦੇ ਰਾਜਾ ਭੋਜ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਜਦੀਆਂ ਸਨ।

ਆਹੁਕਸ਼੍ਚਾਹੁਕਾਨ੍ਧਾਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਤ੍ਵਾਹੁਕੀਨ੍ਦਦੌ। ਆਹੁਕਾਨ੍ਧਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ ।। ੩੪.

ਆਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਹੁਕੀ ਨੂੰ ਆਹੁਕਾਂਧ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਆਹੁਕਾਂਧ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।

ਦੇਵਕਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਾਵੁਭੌ । ਦੇਵਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ ।। ੩੪.

ਦੇਵਕ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦੇਵੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਦੇਵਕ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਜਣਮੀਆਂ।

ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁਦੇਵੋ ਦੇਵਰਞ੍ਜਿਤਾ। ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸਪ੍ਤਾਸਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਸਂਦਦੌ ।। ੩੪.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਦੇਵ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।

ਵृਕਦੇਵੋਪਦੇਵਾ ਚ ਤਥਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਦੇਵਾ ਚ ਮਹਾਦੇਵਾ ਤਥਾਪਰਾ ।। ੩੪.

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ: ਵ੍ਰਿਕਦੇਵਾ, ਉਪਦੇਵਾ, ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵਾ, ਸ਼ਾਂਤਿਦੇਵਾ, ਮਹਾਦੇਵਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ।

ਸਪ੍ਤਮੀ ਦੇਵਕੀ ਤਾਸਾਂ ਸੁਨਾਮਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਨਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਃ ਕਂਸਸ੍ਤੇषਾਨ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ।। ੩੪.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੱਤਵੀਂ ਦੇਵਕੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਖਿਆਤਿ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਸੀ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਂਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ।

ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਸੁਨਾਮਾ ਚ ਕਦ੍ਵਸ਼ਂਕੁਸ਼੍ਚ ਭੂਮਯਃ। ਸੂਤਨੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਤੁष੍ਟਃ ਸੁਪੁष੍ਟਿਮਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨਿਆਗਰੋਧ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕਦਵਾ, ਸ਼ੰਕੁ, ਭੂਮਯਾ, ਸੂਤਨੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਯੁੱਧਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸੁਪੁਸ਼ਟਮਾਨ ਸਨ।

ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਞ੍ਚੈਵ ਕਰ੍ਮਧਰ੍ਮਵਤੀ ਤਥਾ। ਸ਼ਤਾਙ੍ਕ੍ਰੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਪਾਲਾ ਚ ਕਙ੍ਵਾ ਚੈਵ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ।। ੩੪.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ ਸਨ: ਕਰਮਧਰਮਵਤੀ, ਸ਼ਤਾਂਕ੍ਰੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲਾ, ਕਂਵਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਵਰਾਂਗਨਾ।

ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਪਤ੍ਯੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਕੁਰੋਦ੍ਭਵਃ। ਕੁਕੁਰਾਣਾਮਿਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਧਾਰਯਨ੍ਨਮਿਤੌਜਸਾਮ੍। ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਿਪੁਲਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ ।। ੩੪.

ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਕੁਕੁਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਥਿਮੁਖ੍ਯੋ ਵਿਦੂਰਥਃ। ਰਾਜ੍ਯਾਧਿਦੇਵਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੪.

ਭਜਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਿਦੂਰਥ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ੍ਯਾਧਿਦੇਵ, ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਹੋਏ।

ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਤੁ ਸੁਤਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ । ਵਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਵਾਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਸ਼ੂਰ ਦੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਵਾਤ, ਨਿਵਾਤ, ਸ਼ੋਣਿਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ।