ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਜ੍ਞਾਤਿ ਭੇਦਭਯਾਦ੍ਭੀਤਃ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਪਯਾਤੇ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੪.

ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪੈਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।

ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਹਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਵਤ੍ਤਦ੍ਵਘੋਦ੍ਯਤਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ ।। ੩੪.

ਸੂਕਾ ਕਾਰਨ ਦੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭੁੱਖਮਰੀ ਆ ਗਈ; ਫਿਰ ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦਾਨਪਤੌ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਜਲਨਿਧੇਸ੍ਤਤਃ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਫਿਰ ਦਵਾਰਵਤੀ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ।

ਕਨ੍ਯਾਞ੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਸ਼ੀਲਸਮ੍ਮਤਾਮ੍। ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੩੪.

ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਭੈਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਾਸਤੇ।

ਅਤ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਬਭ੍ਰੁਗਤਂ ਮਣਿਮ੍। ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਣੀ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਚ੍ਚ ਰਤ੍ਨਂ ਮਣਿਵਰਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਵਿਮਤਿਞ੍ਚਾਤ੍ਰ ਮਾ ਕृਥਾਃ ।। ੩੪.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ ਦੇ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਾ ਰੱਖੀਂ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਦ੍ਰੋषੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਮਮ। ਸੁਸਂਰੂਢਃ ਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਸਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਸਂਸਦਿ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰੁਰਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ, ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਤਤ ਆਰ੍ਜ੍ਜਵਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਬਭ੍ਰੁਹਸ੍ਤਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਦਦੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਾ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰਵੇ ਪੁਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਬਭਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਣੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਣੀ ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਸ ਕृष੍ਣਹਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍। ਆਬਦ੍ਧ੍ਯ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਰਰਾਜਾਂਸ਼ੁਮਾਨਿਵ ।। ੩੪.

ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੋਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖ।

ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਯੋ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਵੇਦ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿ ਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਸ ਨ ਵ੍ਰਜੇਚ੍ਚ ਕਥਞ੍ਚਨ ।। ੩੪.

ਜੋ ਕੋਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਮ ਝੂਠੀ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਝੂਠੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।

ਅਨਿਮਿਤ੍ਰਾਚ੍ਛਿਨਿਰ੍ਜਜ੍ਞੇ ਕਨਿष੍ਠਾਦ੍ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨਾਤ੍ ।। ੩੪.

ਅਨਿਮਿਤ੍ਰਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।

ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸਤ੍ਯਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ। ਸਾਤ੍ਯਕਿਰ੍ਯੁਯੁਧਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਿਃ ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੪.

ਸਤਿਆਕਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਉਹਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਯੁਯੁਧਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤਿਆਕੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।

ਭੂਤੇਰ੍ਯੁਗਨ੍ਧਰਃ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਭੌਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ। ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਤਨਯੌ ਪृਸ਼੍ਨੇਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕਸ਼੍ਚ ਯਃ ।। ੩੪.

ਭੂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਗੰਧਰਾ ਸੀ; ਇਹ ਭੂਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ—ਸ਼ਵਫਲਕ ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕ।

ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਤ੍ਰ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਨਾਸ੍ਤਿ ਵ੍ਯਾਧਿਭਯਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਚਾਵृष੍ਟਿਭਯਂ ਤਥਾ ।। ੩੪.

ਸ਼ਵਫਲਕ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹਾਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਵੱਸਦਾ, ਉਥੇ ਨਾ ਰੋਗ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੁੱਕਾ ਪੈਂਦਾ।

ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਭੋਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਤ੍ਰੀਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਿषਯੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੪.

ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਵਰਸਾਇਆ।

ਸ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਂ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਪਰਿਵਾਸੇਨ ਪ੍ਰਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੪.

ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਵੱਸਾਇਆ; ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਵੱਸਣ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ।

ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਃ ਕਾਸ਼ਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸੁਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਂ ਨਾਮ ਗਾਂ ਸਾ ਹਿ ਦਦੌ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ।। ੩੪.

ਸ਼ਵਫਲਕ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਧੀ ਗਾਂਦੀਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।

ਸਾ ਮਾਤੁਰੁਦਰਸ੍ਥਾ ਵੈ ਬਹੁਵਰ੍ष ਸ਼ਤਾਨ੍ ਕਿਲ। ਵਸਤਿ ਸ੍ਮ ਨ ਵੈ ਜਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਭਸ੍ਥਾਨ੍ਤਾਂ ਪਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਕਈ ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਰਹੀ, ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਜਾਯਸ੍ਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਚਾਪਿ ਤਿष੍ਠਸਿ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚੈਨਂ ਗਰ੍ਭ ਸ੍ਥਾ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਗੌਰ੍ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ।। ੩੪.

'ਬੇਟੀ, ਜਲਦੀ ਜਨਮ ਲੈ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਰੁਕੀ ਹੋਈ ਹੈ?' ਉਸ ਨੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਾ ਤਦਾ ਸ੍ਯਾਂ ਹਿ ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਮੀਹਤਾਂ ਪਿਤਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਿਤਾ ਕਾਮਮਪੂਪੁਰਤ੍ ।। ੩੪.

'ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਨਮ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਜੇ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਦਾਤਾ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਤਿਥਿਪ੍ਰਿਯਃ। ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਮृਤੋऽਕ੍ਰੂਰਃ ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ।। ੩੪.

ਦਾਤਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਵਫਲਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਨੀ ਸੀ।

ਉਪਮਙ੍ਗੁਸ੍ਤਥਾ ਮਙ੍ਗੁਰ੍ਮृਦੁਰਸ਼੍ਚਾਰਿਮੇਜਯਃ। ਗਿਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਵਾਰਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਉਪਮੰਗੁ, ਮੰਗੁਰ, ਮ੍ਰਦੁਰ, ਅਰਿਮੇਜਯ, ਗਿਰਿਰਕਸ਼, ਯਕਸ਼, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਵਾਰੀਮਰਦਨ।

ਧਰ੍ਮਭृਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰृष੍ਟਚਯੋ ਵਰ੍ਗਮੋਚਸ੍ਤਥਾਪਰਃ। ਆਵਾਹਪ੍ਰਤਿਵਾਹੌ ਚ ਵਸੁਦੇਵਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ।। ੩੪.

ਧਰਮਭ੍ਰਤ, ਸ਼੍ਰਿਸ਼ਟਚਯ, ਵਰਗਮੋਚਾ ਤੇ ਹੋਰ; ਆਵਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਵਾਹ, ਤੇ ਵਸੁਦੇਵਾ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਸੀ।

ਅਕ੍ਰੂਰਾਦੁਗ੍ਰਸੇਨ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਸੁਤੌ ਦ੍ਵੌ ਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨੌ। ਦੇਵਸ਼੍ਚਾਨੁਪਦੇਵਸ਼੍ਚ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦੇਵਸਂਮਿਤੌ ।। ੩੪.

ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੋਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ: ਦੇਵ ਤੇ अनुपਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ।

ਚਿਤ੍ਰਕਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਪृਥੁਰੇਵ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਗ੍ਰੀਵੋऽਸ਼੍ਵਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਸੁਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕਗਵੇषਣੌ ।। ੩੪.

ਚਿਤ੍ਰਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪૃਥੂ, ਵਿਪ੍ਰਥੂ, ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਅਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਗਵੇਸ਼ਣ ਹੋਏ।

ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਰਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਸੁਵਰ੍ਮਾ ਵਰ੍ਮਚਰ੍ਮਭृਤ੍ । ਅਭੂਮਿਰ੍ਬਹੁਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰਵਿष੍ਠਾਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ ।। ੩੪.

ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਅਸ਼ਵ, ਸੁਵਰਮਾ, ਵਰਮਚਰਮਭ੍ਰਿਤ, ਅਭੂਮੀ, ਬਹੁਭੂਮੀ ਅਤੇ ਦੋ ਧੀਆਂ ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।

ਸਤ੍ਯਕਾਤ੍ ਕਾਸ਼ਿਦੁਹਿਤਾ ਲੇਭੇ ਸਾ ਚਤੁਰਃ ਸੁਤਾਨ੍। ਕਕੁਦਂ ਭਜਮਾਨਞ੍ਚ ਸ਼ਮੀਕਬਲਬਰ੍ਹਿषੌ ।। ੩੪.

ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਧੀ ਸਤ੍ਯਕਾ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਕਕੁਦ, ਭਜਮਾਨ, ਸ਼ਮੀਕ ਅਤੇ ਬਲਬਰਹਿਸ਼।

ਕਕੁਦਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵृष੍ਟਿਰ੍ਵृष੍ਟੇਸ੍ਤੁ ਤਨਯੋऽਭਵਤ੍। ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਰੇਵਤੋऽਭਵਦਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੩੪.

ਕਕੁਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੇਵਤ ਹੋਇਆ।