ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨष੍ਟਾਸ਼੍ਵਾਵਰੋਹਨ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਪਿ ਸਾਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਯਾਨ੍ਨਾਕ੍ਰੂਰੋऽਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੪.

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਉਮਰ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰ ਜਦੋਂ ਭੋਜ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।

ਅਪਯਾਨੇ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਯਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਭੱਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ।

ਵਿਜ੍ਞਾਤਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਯੋਜਨਗਾਮਿਨੀ। ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਢਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮਯੋਧਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਵਿਜ਼ਨਾਤਹ੍ਰਦਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਘੋੜੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੋਜ ਦੀ ਮਾਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।

ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਵੇਗਾ ਵਡਵਾ ਤ੍ਵਧ੍ਵਨਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍। ਦृष੍ਟਾ ਰਥਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮਰ੍ਦ੍ਦਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਉਹ ਮਾਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਗਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਥ ਤੋਂ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਖੇਦਾਚ੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੂ ਰਥਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਥੱਕਾਵਟ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਿष੍ਠਸ੍ਵੇਹ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦृष੍ਟਦੋषਾ ਮਯਾ ਹਯਾਃ। ਪਦ੍ਯ੍ਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ।। ੩੪.

'ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।'

ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਮਿਥਿਲਾਧਿਪਤਿਂ ਤਂ ਵੈ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਚੂਤ ਨੇ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਤ੍ਵਾ ਭੋਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ।। ੩੪.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਲਾਂਗਲਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਤਨ ਵਾਪਸ ਕਰ।'

ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਧਿਕ੍ਛਬ੍ਦਮਸਕृਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍ ।। ੩੪.

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਾਣ ਲਾਉਂਦੇ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਨ੍ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯੇष ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਰਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ ।। ੩੪.

ਭਰਾਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਿਥਿਲਾਮਰਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਹृਤੈਰ੍ਮੈਥਿਲੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ਮਤਿਮਤਾਂਵਰਃ। ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨਾਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਕਰਵਾਏ।

ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਯਂ ਸਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਰਾਜਾ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੩੪.

ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਦীক্ষਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

ਅਰ੍ਥਾਨ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਸਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ।

ਅਕ੍ਰੂਰਯਜ੍ਞ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਯਜਨ 'ਅਕਰੂਰ ਯਜਨ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਭ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।

ਅਥ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਗਤ੍ਵਾऽਥ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਭਦਰ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥੈਃ। ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਇਆ।

ਅਕ੍ਰੂਰਮਨ੍ਧਕੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੁਪਾਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗ੍ਨਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾ ਬਲੀ ।। ੩੪.

ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਬੰਧੁਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਤਨਯਾਯਾਨ੍ਤੁ ਨਰਾਯਾਂ ਨਰਸਤ੍ਤਮੌ। ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸੁਮਹਾਬਲੌ ।। ੩੪.

ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਰਾ ਵਿੱਚ ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।

ਜਜ੍ਞਾਤੇऽਨ੍ਧਕਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਬਨ੍ਧੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤੌ। ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਕृष੍ਣੋ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ ।। ੩੪.

ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਅਤੇ ਬੰਧੁਮਾਨ, ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਜਨਮ ਲਏ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਜ੍ਞਾਤਿ ਭੇਦਭਯਾਦ੍ਭੀਤਃ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਵਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਪਯਾਤੇ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰੇ ਨਾਵਰ੍षਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੩੪.

ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪੈਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।

ਅਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਹਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਭਵਤ੍ਤਦ੍ਵਘੋਦ੍ਯਤਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰਕ੍ਰੂਰਂ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ ।। ੩੪.

ਸੂਕਾ ਕਾਰਨ ਦੇਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭੁੱਖਮਰੀ ਆ ਗਈ; ਫਿਰ ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।

ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਦਾ ਦਾਨਪਤੌ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਜਲਨਿਧੇਸ੍ਤਤਃ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਦਾਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਫਿਰ ਦਵਾਰਵਤੀ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਪਾਇਆ।

ਕਨ੍ਯਾਞ੍ਚ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਸ਼ੀਲਸਮ੍ਮਤਾਮ੍। ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਦੁਪੁਙ੍ਗਵਃ ।। ੩੪.

ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਭੈਣ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਾਸਤੇ।

ਅਤ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਯੋਗੇਨ ਕृष੍ਣੋ ਬਭ੍ਰੁਗਤਂ ਮਣਿਮ੍। ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਮਕ੍ਰੂਰਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੋਗ ਦੇ ਜਰੀਏ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਮਣੀ ਬਭਰੂ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਚ੍ਚ ਰਤ੍ਨਂ ਮਣਿਵਰਂ ਤਵ ਹਸ੍ਤਗਤਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਨਾਰ੍ਹ ਵਿਮਤਿਞ੍ਚਾਤ੍ਰ ਮਾ ਕृਥਾਃ ।। ੩੪.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਣੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਦੇ ਦੇ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਾ ਰੱਖੀਂ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਦ੍ਰੋषੋऽਭੂਤ੍ਤਦਾ ਮਮ। ਸੁਸਂਰੂਢਃ ਸਕृਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਕਾਲਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ ਮਹਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਸਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਸਂਸਦਿ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰੁਰਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਾਮਤਿਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਬਭਰੂ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ, ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਤਤ ਆਰ੍ਜ੍ਜਵਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਬਭ੍ਰੁਹਸ੍ਤਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਦਦੌ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਾ ਤਂ ਮਣਿਂ ਬਭ੍ਰਵੇ ਪੁਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਬਭਰੂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਣੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਣੀ ਮੁੜ ਬਭਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।