ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਦ੍ਰਕਾਰਂ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਤਤੋऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਭਦਰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਤ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਸਮਯਂ ਕਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬੋਧ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯੁਤ ।। ੩੪.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਵੇ।'

ਵਯਮਭ੍ਯੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ। ਮਮ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਸ਼ੇ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੩੪.

'ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੇ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੇਠ ਰਹਿਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਹਤੇ ਪਿਤਰਿ ਦੁਃਸ਼ਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਸਤਭਾਮਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਃ। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਭੋਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਨ੍ਤੁ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਹਰਿਃ ਕृਤ੍ਵੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਤੁਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨਿਯੋਜਯਤਿ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍ ।। ੩੪.

ਹਰੀ ਨੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਤ ਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਜਂ ਹਲਿਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਹਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਃ ਸਿਂਹੇਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਚ੍ਛਤਧਨ੍ਵਨਾ। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮਹਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੪.

'ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ; ਸਯਮੰਤਕ ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੈ—ਮਾਲਕ, ਉਥੇ ਹਮਲਾ ਕਰ।'

ਤਦਾਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਦਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

'ਹੁਣ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।'

ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਭੋਜਕृष੍ਣਯੋਃ। ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਨ ਚਾਕ੍ਰੂਰਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਿ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭੋਜ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।

ਅਨष੍ਟਾਸ਼੍ਵਾਵਰੋਹਨ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਪਿ ਸਾਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਯਾਨ੍ਨਾਕ੍ਰੂਰੋऽਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੪.

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਉਮਰ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰ ਜਦੋਂ ਭੋਜ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।

ਅਪਯਾਨੇ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਯਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਭੱਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ।

ਵਿਜ੍ਞਾਤਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਯੋਜਨਗਾਮਿਨੀ। ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਢਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮਯੋਧਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਵਿਜ਼ਨਾਤਹ੍ਰਦਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਘੋੜੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੋਜ ਦੀ ਮਾਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।

ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਵੇਗਾ ਵਡਵਾ ਤ੍ਵਧ੍ਵਨਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍। ਦृष੍ਟਾ ਰਥਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮਰ੍ਦ੍ਦਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਉਹ ਮਾਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਗਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਥ ਤੋਂ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਖੇਦਾਚ੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੂ ਰਥਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਥੱਕਾਵਟ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਿष੍ਠਸ੍ਵੇਹ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦृष੍ਟਦੋषਾ ਮਯਾ ਹਯਾਃ। ਪਦ੍ਯ੍ਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ।। ੩੪.

'ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।'

ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਮਿਥਿਲਾਧਿਪਤਿਂ ਤਂ ਵੈ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਚੂਤ ਨੇ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਤ੍ਵਾ ਭੋਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ।। ੩੪.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਲਾਂਗਲਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਤਨ ਵਾਪਸ ਕਰ।'

ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਧਿਕ੍ਛਬ੍ਦਮਸਕृਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍ ।। ੩੪.

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਾਣ ਲਾਉਂਦੇ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਭ੍ਰਾਤृਤ੍ਵਾਨ੍ਮਰ੍षਯਾਮ੍ਯੇष ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਕृਤ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਦ੍ਰਾਰਕਯਾ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਿਃ ।। ੩੪.

ਭਰਾਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰੰਜ ਨਹੀਂ।

ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਿਥਿਲਾਮਰਿਮਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਹृਤੈਰ੍ਮੈਥਿਲੇਨੈਵ ਪੂਜਿਤਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ਮਤਿਮਤਾਂਵਰਃ। ਨਾਨਾਰੂਪਾਨ੍ ਕ੍ਰਤੂਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨਾਜਹਾਰ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਬਭਰੂ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਕਰਵਾਏ।

ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਯਂ ਸਕਵਚਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਕृਤੇ ਰਾਜਾ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੩੪.

ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਵਾਸਤੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ, ਦীক্ষਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।

ਅਰ੍ਥਾਨ੍ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਗਤੇ ਕਾਲੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਸਠ ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਰਤਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ।

ਅਕ੍ਰੂਰਯਜ੍ਞ ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਖ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਹ੍ਵਨ੍ਨਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਦਾਯਿਨਃ ।। ੩੪.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇਹ ਯਜਨ 'ਅਕਰੂਰ ਯਜਨ' ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਭ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਦਾਨ-ਦੱਖਣੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।

ਅਥ ਦੁਰ੍ਯ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਗਤ੍ਵਾऽਥ ਮਿਥਿਲਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਗਦਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਬਲਭਦ੍ਰਾਦਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਲਭਦਰ ਤੋਂ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥੈਃ। ਆਨੀਤੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਕृष੍ਣੇਨ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਲੈ ਆਇਆ।

ਅਕ੍ਰੂਰਮਨ੍ਧਕੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੁਪਾਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁਗ੍ਨਂ ਸਹ ਬਨ੍ਧੁਮਤਾ ਬਲੀ ।। ੩੪.

ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਬੰਧੁਮਾਨ ਸਮੇਤ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਵਫਲ੍ਕਤਨਯਾਯਾਨ੍ਤੁ ਨਰਾਯਾਂ ਨਰਸਤ੍ਤਮੌ। ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸੁਮਹਾਬਲੌ ।। ੩੪.

ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਰਾ ਵਿੱਚ ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।