ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਣਿਮ੍। ਸੁਤਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਮਾਸ਼ੁ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਣੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਵੀਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਮਣਿਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹਾਤ੍ਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ। ਅਨੁਨੀਯ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚ ਤਦਾ ਬਿਲਾਤ੍ ।। ੩੪.

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਸ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਵਿਸ਼ੋਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਦਦੌ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਤਂ ਵੈ ਮਣਿਂ ਸਾਤ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੩੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਕਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਸ ਵ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਫਿਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ।

ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੇਹ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤਾਮ੍। ਵੇਦ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਃ ਸ ਨਾਭਿਸ਼ਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ।। ੩੪.

ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਗਾਏਗਾ।

ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸृਭ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰਜਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਃ। ਖ੍ਯਾਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਜਃ। ਵੀਰੋ ਵ੍ਰਤਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਪਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯਃ ।। ੩੪.

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੰਗਕਾਰ, ਫਿਰ ਵੀਰ ਤੇ ਵਰਤਪਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੁਪ੍ਰੀਆ।

ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਨਾਮ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਜਾ। ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਕੁਮਾਰੀਸ੍ਤੁ ਤਿਸ੍ਰੋ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਭੰਗਕਾਰ ਦੀ ਧੀ ਦੁਆਰਾਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗੁਣੀ ਸਨ।

ਸਤ੍ਯ ਭਾਮੋਤ੍ਤਮਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵ੍ਰਤਿਨੀਵ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ। ਤਥਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਚੈਵ ਪਿਤਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਾਂ ਦਦੌ ।। ੩੪.

ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਯਤ੍ਤਤ੍ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਦਾਹਰਦ੍ਰਤ੍ਨਂ ਭੋਜੇਨ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ ।। ੩੪.

ਜੋ ਮਣੀ, ਸਯਮੰਤਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੇ ਲੈ ਲਈ।

ਤਦਾ ਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਮਣਿਞ੍ਚੈਵ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ, ਮਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਭਦ੍ਰਕਾਰਂ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਤਤੋऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਭਦਰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਤ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਸਮਯਂ ਕਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬੋਧ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯੁਤ ।। ੩੪.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਵੇ।'

ਵਯਮਭ੍ਯੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ। ਮਮ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਸ਼ੇ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੩੪.

'ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੇ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੇਠ ਰਹਿਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਹਤੇ ਪਿਤਰਿ ਦੁਃਸ਼ਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਸਤਭਾਮਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਃ। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਭੋਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਨ੍ਤੁ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਹਰਿਃ ਕृਤ੍ਵੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਤੁਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨਿਯੋਜਯਤਿ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍ ।। ੩੪.

ਹਰੀ ਨੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਤ ਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਜਂ ਹਲਿਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਹਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਃ ਸਿਂਹੇਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਚ੍ਛਤਧਨ੍ਵਨਾ। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮਹਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੪.

'ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ; ਸਯਮੰਤਕ ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੈ—ਮਾਲਕ, ਉਥੇ ਹਮਲਾ ਕਰ।'

ਤਦਾਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਦਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

'ਹੁਣ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।'

ਤਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਭੋਜਕृष੍ਣਯੋਃ। ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਨ ਚਾਕ੍ਰੂਰਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦਿਸ਼ਿ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭੋਜ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।

ਅਨष੍ਟਾਸ਼੍ਵਾਵਰੋਹਨ੍ਤੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਜਨਾਰ੍ਦਨੌ। ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਪਿ ਸਾਧ੍ਯਾਦ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕ੍ਯਾਨ੍ਨਾਕ੍ਰੂਰੋऽਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੪.

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਮਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਉਮਰ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰ ਜਦੋਂ ਭੋਜ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।

ਅਪਯਾਨੇ ਤਤੋ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਭੂਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਯਯਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਭੱਜਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੁਰ ਗਿਆ।

ਵਿਜ੍ਞਾਤਹृਦਯਾ ਨਾਮ ਸ਼ਤਯੋਜਨਗਾਮਿਨੀ। ਭੋਜਸ੍ਯ ਵਢਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਯਯਾ ਕृष੍ਣਮਯੋਧਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਵਿਜ਼ਨਾਤਹ੍ਰਦਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਘੋੜੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਦੌੜ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਭੋਜ ਦੀ ਮਾਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਲੜਿਆ।

ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਵੇਗਾ ਵਡਵਾ ਤ੍ਵਧ੍ਵਨਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍। ਦृष੍ਟਾ ਰਥਗਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮਰ੍ਦ੍ਦਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਉਹ ਮਾਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਕੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਗਈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਥ ਤੋਂ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਯਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ਖੇਦਾਚ੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੂ ਰਥਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕृष੍ਣੋ ਰਾਮਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਥੱਕਾਵਟ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਾਨ ਦੇ ਬੈਠੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਿष੍ਠਸ੍ਵੇਹ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦृष੍ਟਦੋषਾ ਮਯਾ ਹਯਾਃ। ਪਦ੍ਯ੍ਭਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ।। ੩੪.

'ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਘੋੜੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।'

ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮੇਵ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾਨਮਚ੍ਯੁਤਃ। ਮਿਥਿਲਾਧਿਪਤਿਂ ਤਂ ਵੈ ਜਘਾਨ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਚੂਤ ਨੇ ਪੈਦਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧਤ੍ਵਾ ਭੋਜਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤਂ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕृष੍ਣਂ ਰਤ੍ਨਂ ਦੇਹੀਤਿ ਲਾਙ੍ਗਲੀ ।। ੩੪.

ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਲਾਂਗਲਧਾਰੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਤਨ ਵਾਪਸ ਕਰ।'

ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਧਿਕ੍ਛਬ੍ਦਮਸਕृਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍ ।। ੩੪.

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ।' ਫਿਰ ਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤਾਣ ਲਾਉਂਦੇ ਬੋਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।