ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ऋਕ੍ਸ਼ਵਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਞ੍ਚ ਨਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨ੍ਵੇषਣਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਨਾਃ ।। ੩੪.

ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਰਿੱਛਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।

ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਹਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਤਂ ਨਾਵਿਨ੍ਦਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਮਣਿਮ੍। ਅਥ ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰਤਃ ।। ੩੪.

ਉਥੇ ਉਸਨੂੰ ਮਣੀ ਤਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਉਸਦਾ ਘੋੜਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ। ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਸੀ।

ऋਕ੍ਸ਼ੇਣ ਨਿਹਤੋ ਦृष੍ਟਃ ਪਾਦੈऋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸੂਚਿਤਾਮ੍। ਪਦੈਰਨ੍ਵੇषਯਾਮਾਸ ਗੁਹਾਮृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾਦਵਃ ।। ੩੪.

ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਰਿੱਛ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਿੱਛ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਰਿੱਛ ਦੀ ਗੁਫਾ ਲੱਭਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।

ਮਹਤ੍ਯਤਿਬਿਲੇ ਵਾਣੀਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪ੍ਰਮਦੇਰਿਤਾਮ੍। ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰਮਾਦਾਯ ਸੁਤਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਤ੍ਯਾਥ ਮਣਿਨਾ ਮਾਰੋਦੀਰਿਤ੍ਯੁਦੀਰਿਤਾਮ੍ ।। ੩੪.

ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਹਾਹਾਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਧਾਈ, ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਪੁੱਤਰ, ਮਣੀ ਲਈ ਰੋ ਨਾ।'

ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਧੀਤ੍ ਸਿਂਹਃ ਸਿਂਹੋ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਹਤਃ। ਸੁਕੁਮਾਰਕ ਮਾਰੋਦੀਸ੍ਤਵ ਹ੍ਯੇष ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ ।। ੩੪.

ਸਿੰਘ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਨੇ ਮਾਰਿਆ। 'ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਰੋ ਨਾ, ਇਹ ਹੀ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਹੈ।'

ਵ੍ਯਕ੍ਤੀਕृਤਞ੍ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੋऽਪਿ ਯਯੌ ਬਿਲਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਵਿਲਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਸੇਨਮਵਦਾਰਿਤਮ੍।। ੩੪.

ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਫ਼ ਸੁਣੀ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਥੇ, ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚਾਪਿ ਭਗਵਾਸ੍ਤਦृਕ੍ਸ਼ਬਿਲਮਞ੍ਜਸਾ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਾਨਂ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਮੁਦਾਰਧੀਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ।

ਯੁਯੁਧੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਬਿਲੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤਾ ਸਹ। ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੇਵ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਦਿਵਸਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍ ।। ੩੪.

ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਇਕਵੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।

ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਚ ਬਿਲਂ ਕृष੍ਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪੁਰਃਸਰਾਃ । ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮੇਤ੍ਯ ਹਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਆਰਾਵਤੀ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।

ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਜਾਮ੍ਬਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਲੇਭੇ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਕਨ੍ਯਾਮृਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮਤਾਮ੍ ।। ੩੪.

ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਭਗਵਤ੍ਤੇਜਸਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਭਂ ਮਣਿਮ੍। ਸੁਤਾਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਮਾਸ਼ੁ ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਾਮ੍ਬਵਾਨ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਣੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਵੀਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਮਣਿਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਂ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹਾਤ੍ਮ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ। ਅਨੁਨੀਯ ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਚ ਤਦਾ ਬਿਲਾਤ੍ ।। ੩੪.

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।

ਏਵਂ ਸ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਵਿਸ਼ੋਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਦਦੌ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਤਂ ਵੈ ਮਣਿਂ ਸਾਤ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਧੌ ।। ੩੪.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਕਨ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰ੍ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਸ ਵ੍ਯਮੁਚ੍ਯਤ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ।। ੩੪.

ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਫਿਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਿਆ।

ਇਮਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਯਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯੇਹ ਵ੍ਯਪੋਹਿਤਾਮ੍। ਵੇਦ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤੇਃ ਸ ਨਾਭਿਸ਼ਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ।। ੩੪.

ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਗਾਏਗਾ।

ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸृਭ੍ਯੋ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਭ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰਜਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ਤਂ ਸੁਤਾਃ। ਖ੍ਯਾਤਿਮਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਜਃ। ਵੀਰੋ ਵ੍ਰਤਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਹ੍ਯਪਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੁਪ੍ਰਿਯਃ ।। ੩੪.

ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੰਗਕਾਰ, ਫਿਰ ਵੀਰ ਤੇ ਵਰਤਪਤੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਸੁਪ੍ਰੀਆ।

ਅਥ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਨਾਮ ਭਙ੍ਗਕਾਰਸ੍ਯ ਸੁਪ੍ਰਜਾ। ਸੁषੁਵੇ ਸਾ ਕੁਮਾਰੀਸ੍ਤੁ ਤਿਸ੍ਰੋ ਰੂਪਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਭੰਗਕਾਰ ਦੀ ਧੀ ਦੁਆਰਾਵਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਗੁਣੀ ਸਨ।

ਸਤ੍ਯ ਭਾਮੋਤ੍ਤਮਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵ੍ਰਤਿਨੀਵ ਦृਢਵ੍ਰਤਾ। ਤਥਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਚੈਵ ਪਿਤਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤਾਂ ਦਦੌ ।। ੩੪.

ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਯਤ੍ਤਤ੍ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੇ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਦਾਹਰਦ੍ਰਤ੍ਨਂ ਭੋਜੇਨ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਾ ।। ੩੪.

ਜੋ ਮਣੀ, ਸਯਮੰਤਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਫਿਰ ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਤਧਨਵ ਨੇ ਲੈ ਲਈ।

ਤਦਾ ਹਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਅਕ੍ਰੂਰੋ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਮਣਿਞ੍ਚੈਵ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ, ਮਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਭਦ੍ਰਕਾਰਂ ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਾਯ ਤਤੋऽਕ੍ਰੂਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੇ ਭਦਰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ ਤੇ ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਅਕ੍ਰੂਰਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਰਤ੍ਨਮਾਦਾਯ ਸ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਸਮਯਂ ਕਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬੋਧ੍ਯੋ ਨਾਨ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਯੇਤ੍ਯੁਤ ।। ੩੪.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ, ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਵੇ।'

ਵਯਮਭ੍ਯੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਃ ਕृष੍ਣੇਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਃ। ਮਮ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਸ਼ੇ ਤਿष੍ਟਨ੍ਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍ ।। ੩੪.

'ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੇ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਹੇਠ ਰਹਿਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਹਤੇ ਪਿਤਰਿ ਦੁਃਸ਼ਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍ ।। ੩੪.

ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਸਤਭਾਮਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹੀ ਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਤੁ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਭੋਜਸ੍ਯ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਨਃ। ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਰੂਣ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍ ।। ੩੪.

ਦੁਖੀ ਹੋਈ ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਭੋਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।

ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਨ੍ਤੁ ਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਹਰਿਃ ਕृਤ੍ਵੋਦਕਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਤੁਲ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨਿਯੋਜਯਤਿ ਸਾਤ੍ਯਕਿਮ੍ ।। ੩੪.

ਹਰੀ ਨੇ ਸੜੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਤਤ ਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਗਮ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਜਂ ਹਲਿਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੪.

ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹਲਧਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਹਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਃ ਸਿਂਹੇਨ ਸਤ੍ਰਾਜਿਚ੍ਛਤਧਨ੍ਵਨਾ। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਮਹਂ ਮਾਰ੍ਗੇ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ ਹੇ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੩੪.

'ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ ਨੇ; ਸਯਮੰਤਕ ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੈ—ਮਾਲਕ, ਉਥੇ ਹਮਲਾ ਕਰ।'

ਤਦਾਰੋਹ ਰਥਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭੋਜਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਦਾਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੪.

'ਹੁਣ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਭੋਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਤਦ ਸਯਮੰਤਕ ਰਤਨ ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।'