ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰਾ ਹ੍ਯਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚਾਵਰ੍ਤਯਸ੍ਤਥਾ। ਤੁਣ੍ਡਿਕੇਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੨.

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ, ਭੋਜ, ਅਵਰਤ, ਬਹਾਦਰ ਤੁੰਡਿਕੇਰ ਤੇ ਤਾਲਜੰਘ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਅਨਨ੍ਤੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵਾਮਿਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ।। ੩੨.

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਨੰਤ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਦੁರ್ಜਯ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।

ਅਨष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਤਾ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਭੂਵ ਹ। ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯ੍ਯਪਾਲਯਤ੍ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਸੀ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭੇਤ ਸਃ। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯੋ ਜਨ੍ਮ ਕਥਯੇਦਿਹ ਧੀਮਤਃ ।। ੩੨.

ਜੋ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੇ ਕੁਝ ਖੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ। ਯਥਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਥਾ ਦਾਤਾ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ ।। ੩੨.

ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਉਹ ਬੰਦਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭੁਵਨਂ ਦਗ੍ਧਮਪਵਸ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍ ।। ੩੩.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਕਥਂ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾਨਾਸ਼ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਪੋਵਨਮ੍ ।। ੩੩.

ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਬੈਠਾ?

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੇਣ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤृਪ੍ਤਿਕਾਮਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਨ੍ਨਮਾਦਿਤ੍ਯੋऽਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੩.

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਰੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਰਾਜੋਵਾਚ।। ਭਗਵਨ੍ ਕੇਨ ਤੇ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਕੀਦृਸ਼ਂ ਭੋਜਨਂ ਦਝਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੩੩.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਗਵਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਰਜ਼ਾ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।

ਸੂਰ੍ਯ ਉਵਾਚ।। ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਦੇਹਿ ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਹਾਰਂ ਦਦਤਾਂ ਵਰ। ਤੇਨ ਤृਪ੍ਤੋ ਭਵੇਯਂ ਵੈ ਨ ਤੁष੍ਯੇऽਨ੍ਯੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੩੩.

ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਦੇ ਦਿਓ, ਦਾਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਜਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਾ।

ਰਾਜੋਵਾਚ ।। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾ ਮਾਨੁषੇਣ ਤੁ। ਨਿਰ੍ਦ੍ਦਗ੍ਧੁਂ ਤਪਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੩੩.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਨੁੱਖੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾੜੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ। ਤਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਆਦਿਤ੍ਯ ਉਵਾਚ।। ਤੁष੍ਟਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਦਝਿ ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖਾਨ੍। ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਤੇਜਃਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੩੩.

ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਚਲਾ ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉਹ ਛੱਡੇਂਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਜੁੱਤ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਣਗੇ।

ਆਦਿष੍ਟਂ ਤੇਜਸਾ ਮੇਘਸਾਗਰਂ ਸ਼ੋषਯਿष੍ਯਤਿ। ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਭਸ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਨਰਾਧਿਪ ।। ੩੩.

ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁੱਕਾ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।

ਤਤਃ ਸ਼ਰਾਨਥਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਾਯ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ। ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਮਹਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ।। ੩੩.

ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਤੀਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਅਡੋਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।

ਆਸ਼੍ਰਮਾਨਥ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਘੋषਾਂਸ਼੍ਚ ਨਗਰਾਣਿ ਚ। ਤਪੋਵਨਾਨਿ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ ।। ੩੩.

ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਪਿੰਡ, ਗੋਆਲੇ, ਸ਼ਹਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਤਪੋਵਨ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ—ਇਹ ਸਭ ਸਾੜੇ ਗਏ।

ਏਵਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨਮਦਹਤ੍ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਸ੍ਤृਣਾ ਭੂਮਿਰ੍ਦਗ੍ਧਾ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸਾ ।। ੩੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੇੜ ਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ—ਉੱਥੇ ਨਾ ਰੁੱਖ ਬਚੇ, ਨਾ ਘਾਹ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਅਪੋ ਨਿਲਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਲਵਾਸਾ ਮਹਾਨृषਿਃ ।। ੩੩.

ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਈ ਬੈਠਾ ਸੀ।

ਪੂਰ੍ਣੇ ਵ੍ਰਤੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਪੋਧਨਃ। ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦਗ੍ਧਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਮਹਾਨृषਿਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਚ੍ਛਸ਼ਾਪ ਰਾਜਰ੍षਿਂ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ਵੋ ਯਥਾ ਮਯਾ ।। ੩੩.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਕ੍ਰੋष੍ਟੋਃ ਸ਼੍ਰृਣੁਤ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਵਂਸ਼ਮੁਤ੍ਤਮਪੂਰੁषਮ੍। ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਸਂਭੂਤੋ ਵृष੍ਣਿਰ੍ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ ।। ੩੩.

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟ੍ਰ ਤੋਂ ਚੱਲੀ। ਉਸੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਕ੍ਰੋष੍ਟੋਰੇਕੋऽਭਵਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵृਜਿਨੀਵਾਨ੍ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਾਰ੍ਜਿਨੀਵਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਾਹਿਂ ਸ੍ਵਾਹੋਵਤਾਂ ਵਰਮ੍ ।। ੩੩.

ਕ੍ਰੋਸ਼ਟ੍ਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵ੍ਰਜਿਨੀਵਤ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜੋ ਸਵਾਹੀ ਤੇ ਸਵਾਹੋਵਾ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਰਜਿਨੀਵਤ ਨੂੰ ਹੀ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਵਾਹੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਰਸ਼ਾਦੁਰ੍ਦਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਘृਤਮ੍ਪ੍ਰਸੂਤਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਸ਼ਾਦੋਰਗ੍ਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਜਮ੍ ।। ੩੩.

ਸਵਾਹਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਰਸ਼ਾਦੁ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ ਸੀ। ਜੋ ਰਸ਼ਾਦੁ ਦੇ ਘੀ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਚੋਟੀਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।

ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਭਿਰੀਜੇ ਸ ਵਿਵਿਧੈਰਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭਿਰਨ੍ਵਿਤਃ ।। ੩੩.

ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਚਿੱਤਰਰਥ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ mashhoor ਹੋਇਆ।

ਏਵਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥੋ ਵੀਰੋ ਯਜ੍ਞਾਨ੍ ਵਿਪੁਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍। ਸ਼ਸ਼ਬਿਨ੍ਦੁਃ ਪਰਂ ਵृਤ੍ਤੋ ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਮਨੁष੍ਠਿਤਃ ।। ੩੩.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਚਿੱਤਰਰਥ ਵੀਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ। ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਕਰਕੇ mashhoor ਹੋਇਆ।

ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਬਹੁਪ੍ਰਜਃ। ਤਤ੍ਰਾਨੁਵਂਸ਼ਸ਼੍ਲੋਕੋऽਯਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੀਤਃ ਪੁਰਾਵਿਦੈਃ ।। ੩੩.

ਉਹ ਚਕਵਰਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਬਹੁਤ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਉਸ ਬਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ।

ਸ਼ਸ਼ਬਿਨ੍ਦੋਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਾਨਾਮਭਵਚ੍ਛਤਮ੍। ਧੀਮਤਾਮਨੁਰੂਪਾਣਾਂ ਭੂਰਿਦ੍ਰਵਿਣਤੇਜਸਾਮ੍ ।। ੩੩.

ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਤੇषਾਂ षਟ੍ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ਤੁ ਪृਥੁषਾਟ੍ਕਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਪृਥੁਧਰ੍ਮ੍ਮਾ ਪृਥੁਞ੍ਜਯਃ ।। ੩੩.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਨ: ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਾਟਕ, ਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ, ਪ੍ਰਥੁਯਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਥੁਧਰਮਾ, ਪ੍ਰਥੁੰਜਯ।

ਪृਥੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਪृਥੁਨ੍ਦਾਤਾ ਰਾਜਾਨਃ ਸ਼ਾਸ਼ਿਬਿਨ੍ਦਵਾਃ। ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਚ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਰਵਸਮਨ੍ਤਰਮ੍। ਅਨ੍ਤਰਃ ਸ ਪੁਰਾ ਯਸ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਤਨਯੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੩.

ਪ੍ਰਥੁਕੀਰਤੀ ਤੇ ਪ੍ਰਥੁੰਦਾਤਾ ਵੀ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਰਥਸ਼ਰਵਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੰਤਰਾ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਜੋ ਯੱਗ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।

ਉਸ਼ਨਾ ਸੁਤਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਮਿਮਾਮ੍। ਆਜਹਾਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤਮੁਤ੍ਤਮਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕਃ ।। ੩੩.

ਉਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤੇ।

ਮਰੁਤ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਮਨੁष੍ਠਿਤਃ। ਵੀਰਃ ਕਮ੍ਬਲਬਰ੍ਹਿਸ੍ਤੁ ਮਰੁਤ੍ਤਤਨਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੩੩.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰੁਤ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ mashhoor ਹੋਇਆ। ਮਰੁਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਲਬਰਹਿ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।