ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਕਾਰ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਰਾਜਾ ਦੋਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਾਗਰਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਖੀਰਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।

ਮਨ੍ਦਰਕ੍ਸ਼ੋਭਣਕृਤਾ ਹ੍ਯਮृਤੋਦਕਸ਼ਙ੍ਕਿ ਤਾਃ। ਸਹਸੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਭੀਤਾ ਭੀਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਮੰਤਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਨਤਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨੋ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕਦਲੀषਣ੍ਡਾ ਨਿਰ੍ਵਾਤਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਇਵ ।। ੩੨.

ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ।

ਸ ਵੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਯਾਨ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਬਬਨ੍ਧ ਤਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲੈ ਆਇਆ।

ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਯਤ੍। ਮੁਮੋਚ ਰਾਜਾ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਨੁਪਾਲਿਤਮ੍ ।। ੩੨.

ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ; ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਪੌਲਸਤਿ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਜ੍ਯਾਤਲਸ੍ਵਨਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇऽਮ੍ਬੁਦਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਟਿਤਸ੍ਯਾਸ਼ਨੇਰਿਵ ।। ੩੨.

ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਇੰਝ ਗੂੰਜੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਬੱਦਲ-ਵਿੱਟ ਦੀ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼।

ਅਹੋ ਮृਧੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਯਸ੍ਯ ਸੋऽਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਮृਧੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਹੇਮਤਾਲਵਨਂ ਯਥਾ ।। ੩੨.

ਹਾਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।

ਤृषਿਤੇਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਸਪ੍ਤ ਦ੍ਵੀਪਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ ।। ੩੨.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਸਾ ਸੀ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਪੁਰਾਣਿ ਘੋषਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਃ ੩੨.

ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿੰਡ, ਵਸੇਬੇ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਦਾਹ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ।। ੩੨.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਪੁਰਖ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਵੈ। ਦਦੋਹ ਸਵਨਦ੍ਵੀਪਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਃ ਸਹੈਹਯਃ ।। ੩੨.

ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਹੇਹਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁੰਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਂਲੇਭੇ ਵਰੁਣਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾ ਭਾਸ੍ਵਿਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਨਾਮਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਾਪਃ ਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੩੨.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵਰੁਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸੀ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਜਲ-ਤਪਸੀਕ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰਾਪਦਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦਰ੍ਜੁਨਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਵਰ੍ਜਿਤਮਿਦਂ ਵਨਂ ਤੇ ਮਮ ਹੈਹਯ ।। ੩੨.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਹੇਹਯ।'

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਕृਤਮਨ੍ਯੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨ ਚ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੨.

'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'

ਅਰ੍ਜੁਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਤਰਸਾ ਬਲੀਂ ।। ੩੨.

ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ।

ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸ਼ਾਪੇਨ ਧੀਮਤਃ ।। ੩੨.

ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।

ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨ ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵृਤਃ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਸਨ।

ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਨਃ । ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਵृष ਏਵ ਚ ।। ੩੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਬਹਾਦਰ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ; ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸ਼ੂਰ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ ਤੇ ਜਯਧਵਜ।

ਜਯਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਵਨ੍ਤਿषੁ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇਃ। ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਲਜਙ੍ਘਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ।। ੩੨.

ਜਯਧਵਜ, ਜੋ ਅਵੰਤਿ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤਾਲਜੰਘ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਹ੍ਯੇਵ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤੇषਾਂ ਪਞ੍ਚ ਗਣਾਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਸਦੇ ਵੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਤਾਲਜੰਘ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹੇਹਯਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਕੁਲ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ।

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰਾ ਹ੍ਯਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚਾਵਰ੍ਤਯਸ੍ਤਥਾ। ਤੁਣ੍ਡਿਕੇਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਾਲਜਙ੍ਘਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੨.

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ, ਭੋਜ, ਅਵਰਤ, ਬਹਾਦਰ ਤੁੰਡਿਕੇਰ ਤੇ ਤਾਲਜੰਘ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਅਨਨ੍ਤੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਦੁਰ੍ਜਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵਾਮਿਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ।। ੩੨.

ਵੀਰਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਨੰਤ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਦੁರ್ಜਯ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।

ਅਨष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਤਾ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਬਭੂਵ ਹ। ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯ੍ਯਪਾਲਯਤ੍ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਸੀ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭੇਤ ਸਃ। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯੋ ਜਨ੍ਮ ਕਥਯੇਦਿਹ ਧੀਮਤਃ ।। ੩੨.

ਜੋ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੇ ਕੁਝ ਖੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਭਵਤ੍ਯਤ੍ਰੈਵ ਧਰ੍ਮ੍ਮਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ। ਯਥਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯਥਾ ਦਾਤਾ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ ।। ੩੨.

ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਉਹ ਬੰਦਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉੱਥੇ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭੁਵਨਂ ਦਗ੍ਧਮਪਵਸ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੇਣ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍ ।। ੩੩.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਕਥਂ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾਨਾਸ਼ਯਤ੍ਤਤ੍ਤਪੋਵਨਮ੍ ।। ੩੩.

ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਤਪੋਵਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਬੈਠਾ?

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੇਣ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤृਪ੍ਤਿਕਾਮਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਨ੍ਨਮਾਦਿਤ੍ਯੋऽਹਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੩.

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਰੱਜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'

ਰਾਜੋਵਾਚ।। ਭਗਵਨ੍ ਕੇਨ ਤੇ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਦਿਵਾਕਰ। ਕੀਦृਸ਼ਂ ਭੋਜਨਂ ਦਝਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਦਧਾਮ੍ਯਹਮ੍ ।। ੩੩.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਗਵਾਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਰਜ਼ਾ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵਾਂ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।