ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਨष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵਾਸੀਨ੍ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਚ ਵਿਭ੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਤਃ ।। ੩੨.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਾਲ ਨਹੀਂ ਗੁਆਚਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ।

ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਵਾਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ ।। ੩੨.

ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਮਰਾਟ, ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜ੍ਜੁਨੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਿਆ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ; ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਪਰਜਨਯ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਸ ਵੈ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨੇਨ ਚ । ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ।। ੩੨.

ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਸੂਰਜ।

ਸ ਹਿ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਕਰ੍ਕੋਟਕਸਭਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਕਾਰਕੋਟਕ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।

ਸ ਵੈ ਵੇਗੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਾਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਸੁਖੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਞ੍ਚਕਾਰ ਹ ।। ੩੨.

ਉਹ ਮੋਹਰਮੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।

ਲੁਲਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਹੇਮਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲਿਨੀ। ਊਰ੍ਮ੍ਮਿਭ੍ਰੂਕੁਟਿਸਨ੍ਨਾਦਾ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ ।। ੩੨.

ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੰਵਰ ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪੁਰਾ ਸ ਤਾਮਨੁਸਰਨ੍ਨਵਗਾਢੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਚਕਾਰੋਦ੍ਧृਤ੍ਤ੍ਯ ਵੇਲਾਨ੍ਤਂ ਸ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਾਵृਣੋਦ੍ਵਨਮ੍ ।। ੩੨.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਲਿਆਇਆ।

ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹਾਦਧੌ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਲੀਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ।। ੩੨.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਡੁੱਬ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ।

ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਮਹਾਵੀਚਿਲੀਨਮੀਨਮਹਾਵਿषਾਃ। ਪਤਿਤਾ ਵਿਦ੍ਧਫੇਨੌਘਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਦੁਸ੍ਸਹਮ੍ ।। ੩੨.

ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਜੀਵ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ, ਭੰਵਰਾਂ ਤੇ ਫੇਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਉਲਝ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।

ਚਕਾਰ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਰਾਜਾ ਦੋਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਾਗਰਮ੍। ਦੇਵਾਸੁਰਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਖੀਰਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ।

ਮਨ੍ਦਰਕ੍ਸ਼ੋਭਣਕृਤਾ ਹ੍ਯਮृਤੋਦਕਸ਼ਙ੍ਕਿ ਤਾਃ। ਸਹਸੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਭੀਤਾ ਭੀਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਮੰਤਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਨਤਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਦ੍ਧਾਨੋ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ। ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕਦਲੀषਣ੍ਡਾ ਨਿਰ੍ਵਾਤਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਇਵ ।। ੩੨.

ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬਾਗ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ।

ਸ ਵੈ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਯਾਨ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਃ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍। ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਬਬਨ੍ਧ ਤਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੰਜ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲੈ ਆਇਆ।

ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਯਤ੍। ਮੁਮੋਚ ਰਾਜਾ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਨੁਪਾਲਿਤਮ੍ ।। ੩੨.

ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ; ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਪੌਲਸਤਿ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਜ੍ਯਾਤਲਸ੍ਵਨਃ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇऽਮ੍ਬੁਦਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਟਿਤਸ੍ਯਾਸ਼ਨੇਰਿਵ ।। ੩੨.

ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਇੰਝ ਗੂੰਜੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਬੱਦਲ-ਵਿੱਟ ਦੀ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼।

ਅਹੋ ਮृਧੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਯਸ੍ਯ ਸੋऽਚ੍ਛਿਨਤ੍। ਮृਧੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਹੇਮਤਾਲਵਨਂ ਯਥਾ ।। ੩੨.

ਹਾਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਦੀ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।

ਤृषਿਤੇਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਸਪ੍ਤ ਦ੍ਵੀਪਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ ।। ੩੨.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਿਆਸਾ ਸੀ, ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਭਿੱਖ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਪੁਰਾਣਿ ਘੋषਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਂਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਤਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਃ ੩੨.

ਉਸਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਿੰਡ, ਵਸੇਬੇ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।

ਸ ਤਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਦਾਹ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ।। ੩੨.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਪੁਰਖ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।

ਸ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ੍ਯ ਵੈ। ਦਦੋਹ ਸਵਨਦ੍ਵੀਪਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਃ ਸਹੈਹਯਃ ।। ੩੨.

ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਨੇ ਹੇਹਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁੰਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸਂਲੇਭੇ ਵਰੁਣਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾ ਭਾਸ੍ਵਿਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਨਾਮਾ ਸ ਮੁਨਿਃ ਖ੍ਯਾਤਸ਼੍ਚਾਪਃ ਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੩੨.

ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਵਰੁਣ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸੀ, ਜੋ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਜਲ-ਤਪਸੀਕ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰਾਪਦਸ੍ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦਰ੍ਜੁਨਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਭੁਃ। ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਵਰ੍ਜਿਤਮਿਦਂ ਵਨਂ ਤੇ ਮਮ ਹੈਹਯ ।। ੩੨.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਇਹ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਹੇ ਹੇਹਯ।'

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਕृਤਮਨ੍ਯੋ ਹਨਿष੍ਯਤਿ। ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਨ ਚ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੨.

'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'

ਅਰ੍ਜੁਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਤਰਸਾ ਬਲੀਂ ।। ੩੨.

ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ।

ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾ ਹ੍ਯਾਸੀਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸ਼ਾਪੇਨ ਧੀਮਤਃ ।। ੩੨.

ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।

ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨ ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵृਤਃ ਪੁਰਾ। ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਹ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਸੀ; ਉਸਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਯੋਧੇ ਸਨ।

ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਨਃ । ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਟ੍ਯਾਦ੍ਯਂ ਵृष ਏਵ ਚ ।। ੩੨.

ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਬਹਾਦਰ, ਧਰਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ; ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸ਼ੂਰ, ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ ਤੇ ਜਯਧਵਜ।

ਜਯਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਵੈ ਪੁਤ੍ਰਾ ਅਵਨ੍ਤਿषੁ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇਃ। ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਲਜਙ੍ਘਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ।। ੩੨.

ਜਯਧਵਜ, ਜੋ ਅਵੰਤਿ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤਾਲਜੰਘ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।