ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਦੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿ ਪਞ੍ਚ ਦੇਵਸੁਤੋਪਮਾਃ। ਸਹਸ੍ਰਜਿਦਥ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਰ੍ਨੀਲੋ ਜਿਤੋ ਲਘੁਃ ।। ੩੨.

ਯਦੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਹਸ੍ਰਜਿਤ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ, ਨੀਲ, ਜਿਤ ਤੇ ਲਘੁ।

ਸਹਸ੍ਰਜਿਤ੍ਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਤਜਿਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਸਤਜਿਤ੍ਸੁਤਾ ਵਿਖ੍ਯਾ ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਃ ।। ੩੨.

ਸਾਹਸ੍ਰਜਿਤ ਦਾ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਨਾਮ ਸੀ ਸ਼ਤਜਿਤ। ਸ਼ਤਜਿਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਸੀ।

ਹੈਹਯਸ਼੍ਚ ਹਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ।। ੩੨.

ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੀ: ਹੈਹਯ, ਹਯ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੇਣੁਹਯ। ਹੈਹਯ ਦਾ ਵਾਰਸ ਧਰਮਤੱਤਵ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਵਾਇਤ ਚੱਲੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮਤਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਸਂਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ। ਸਂਜ੍ਞੇਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਮਹਿष੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੩੨.

ਧਰਮਤੰਤਰ, ਜੋ ਕੀਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਜੇਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਜੇਯ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਰਸ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਹੋਇਆ।

ਆਸੀਨ੍ਮਹਿष੍ਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਧਿਪੋ ਰਾਜਾ ਕਥਿਤਃ ਪੂਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ।। ੩੨.

ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਯ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦੁਰ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਦੁਰ੍ਮਦੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਦੁਰ੍ਮਦਸ੍ਯ ਤਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਕਨ੍ਕੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੩੨.

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਯ ਦਾ ਵਾਰਸ ਰਾਜਾ ਦੁਰਮਦ ਸੀ। ਦੁਰਮਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੰਕਾ ਹੋਇਆ।

ਕਨਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਾਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਕृਤ ਵੀਰ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੨.

ਕੰਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ: ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ, ਕਾਰਤਵੀਰਯ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤ।

ਕृਤੋ ਜਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੋऽਭੂਤ੍ਕृਤਵਿਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਜਜ੍ਞੇ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ ।। ੩੨.

ਕ੍ਰਿਤ ਚੌਥਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਸੀ।

ਸ ਹਿ ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਃ ਪਰਮਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍। ਦਤ੍ਤਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋऽਤ੍ਰਿਸਮ੍ਭਵਮ੍ ।। ੩੨.

ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਕ ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚਤੁਰੋ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਵਰਮ੍ ।। ੩੨.

ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਅਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਦੀਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਦ੍ਭਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਾਰਣਮ੍। ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਪृਥਿਵੀਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣੈਵਾਨੁਪਾਲਨਮ੍ ।। ੩੨.

ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਅਧਰਮ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਂਸ੍ਤੁ ਬਹੂਨ੍ ਜਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਚਾਰੀਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯੁਦ੍ਧਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਧਃ ਸ੍ਯਾਦਧਿਕਾਦ੍ਰਣੇ ।। ੩੨.

ਉਸਨੇ ਕਈ ਜੰਗਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਾਰੇ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰੇ।

ਤੇਨੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ । ਸਪ੍ਤੋਦਧਿਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਜਨਾਃ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਟਾਪੂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾਈ।

ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯਤਃ ਕਿਲ ਧੀਮਤਃ। ਯੌਦ੍ਧੋ ਧ੍ਵਜੋ ਰਥਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਮਾਯਯਾ ।। ੩੨.

ਜਦ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਜੰਗ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਰਥ ਉਸਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਉਪਜ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।

ਦਸ਼ਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇषੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ। ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਃ ਸ੍ਮ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੩੨.

ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਗਾਤਾਰ ਯੱਗ ਕਰਵਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾ ਮਹਾਬਾਹੋਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਭੂਰਿਤੇਜਸਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦੀਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਪੈਸ਼੍ਚ ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ।। ੩੨.

ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯੂਪਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਰ੍ਮ੍ਮਾਹਾਭਾਗੈਰ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰਲਂਕृਤਾਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ।। ੩੨.

ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ, ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।

ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਜਗੌ ਗਾਥਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ। ਚਰਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਮਹਿਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ।। ੩੨.

ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਇਆ।

ਨ ਨੂਨਂ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ। ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ ।। ੩੨.

ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਯਜਨਾ, ਦਾਨ, ਤਪੱਸਿਆ, ਬਹਾਦਰੀ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ।

ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਸਪ੍ਤਸੁ ਸ ਵੈ ਖਡ੍ਗੀ ਵਰਸ਼ਰਾਸਨੀ। ਰਥੀ ਰਾਜਾਪ੍ਯਨੁਚਰੋऽਨ੍ਯੋऽਗਾਚ੍ਚੈਵਾਨੁਦृਸ਼੍ਯਤੇ ।। ੩੨.

ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਉੱਤੇ ਉਹੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚੰਗੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।

ਅਨष੍ਟਦ੍ਰਵ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵਾਸੀਨ੍ਨ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਚ ਵਿਭ੍ਰਮਃ। ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਤਃ ।। ੩੨.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਾਲ ਨਹੀਂ ਗੁਆਚਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ।

ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਵਾਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਰਾਟ੍ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ ।। ੩੨.

ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਮਰਾਟ, ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜ੍ਜੁਨੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਿਆ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ; ਆਪਣੀ ਯੋਗਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰਖਾ ਵਾਲਾ ਪਰਜਨਯ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਸ ਵੈ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨੇਨ ਚ । ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ।। ੩੨.

ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਸੂਰਜ।

ਸ ਹਿ ਨਾਗਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਕਰ੍ਕੋਟਕਸਭਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੩੨.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਕਾਰਕੋਟਕ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।

ਸ ਵੈ ਵੇਗੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਾਮ੍ਬੁਜੇਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨਿਵ ਸੁਖੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲਞ੍ਚਕਾਰ ਹ ।। ੩੨.

ਉਹ ਮੋਹਰਮੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਰਖਾ ਦਾ ਮੌਸਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਸੀ।

ਲੁਲਿਤਾ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਹੇਮਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲਿਨੀ। ਊਰ੍ਮ੍ਮਿਭ੍ਰੂਕੁਟਿਸਨ੍ਨਾਦਾ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ ।। ੩੨.

ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਨਰਮਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੰਵਰ ਤੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਪੁਰਾ ਸ ਤਾਮਨੁਸਰਨ੍ਨਵਗਾਢੋ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍। ਚਕਾਰੋਦ੍ਧृਤ੍ਤ੍ਯ ਵੇਲਾਨ੍ਤਂ ਸ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਾਵृਣੋਦ੍ਵਨਮ੍ ।। ੩੨.

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਲਿਆਇਆ।

ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁ ਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹਾਦਧੌ। ਭਵਨ੍ਤਿ ਲੀਨਾ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ।। ੩੨.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਡੁੱਬ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ।