ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਤਿਥੀਨਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨੈਃ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਸਂਨਿਗ੍ਰਹੇਣ ਚ ।। ੩੧.

ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੀਤਾ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦਨੁਰਞ੍ਜਯਨ੍। ਯਯਾਤਿਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਵਿषਯਗੋਚਰਃ। ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਚਾਰ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਕਾਮਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦੋषਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਹੇਤੋ ਰੇਮੇ ਵੈ ਵੈਬ੍ਰਾਜੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ ।। ੩੧.

ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੁਕਸ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਣ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਯਦਾ ਤਾਂ ਵੈ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਂ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ। ਗਤ੍ਵਾ ਪੂਰੋਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਵੈ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੧.

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਧਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤਃ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ। ।। ੩੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਪਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਵੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੰਘਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਪਰਿਸਙ੍ਖ੍ਯਾਯ ਕਾਲਞ੍ਚ ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਲਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੧.

ਉਹ ਸਮਾਂ, ਵੇਲੇ ਤੇ ਪਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਜਦ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਮਰਿਂਦਮ। ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਯੌਵਨੇਨ ਮਯਾ ਤਵ ।। ੩੧.

ਪੁੱਤੜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।

ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯੌਵਨਮ੍। ਰਾष੍ਟ੍ਰਞ੍ਚ ਨृਪਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੧.

ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ! ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਪੁੱਤੜਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ। ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਚ ਪੂਰੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੧.

ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲਈ।

ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਞ੍ਚ ਨृਪਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੧.

ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਕਥਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਦੁਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੂਰੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੧.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਵੋਗੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਯਦੁ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਪੌਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ?

ਯਦੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਜਾਤਸ੍ਤਮਨੁ ਤੁਰ੍ਵਸੁਃ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਸ੍ਤਨੋऽਨੁਃ ਪੂਰੁਰੇਵ ਚ ।। ੩੧.

ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਯਦੁ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰਵਸੁ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਦੁਹਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ ਤੇ ਪੁਰੂ ਵੀ ਹੋਏ।

ਕਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ । ਅਤਃ ਸਮ੍ਬੋਧਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਸਮਨੁਪਾਲਯ ।। ੩੧.

ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਥਾ ਰਾਰ੍ष੍ਟ੍ਰਂ ਨ ਦੇਯਂ ਮੇ ਕਥਞ੍ਚਨ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਾਤੀਆਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਮਾਤਾ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਕृਤ੍ਸ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਯਦੁਨਾ ਨਿਯੋਗੋ ਨਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ।। ੩੧.

ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।

ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਪਿਤੁਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਮਤਃ। ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਯਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਪਿਤृਮਾਤृषੁ ।। ੩੧.

ਜੋ ਪਿਉ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤ ਹੈ।

ਯਦੁਨਾਹਮਵਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਥਾ ਤੁਰ੍ਵਸੁਨਾਪਿ ਚ। ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਣਾ ਚਾਨੁਨਾ ਚੈਵਮਪ੍ਯਵਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਨੂੰ ਯਦੁ ਨੇ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਦੁਹਯੁ ਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ ਅਣਦੇਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।

ਪੂਰੁਣਾ ਤੁ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਨਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਨੀਯਾਨ੍ ਮਮ ਦਾਯਾਦੋ ਜਰਾ ਯੇਨ ਧृਤਾ ਮਮ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਃ ਸਰ੍ਵਕृਤਃ ਪੂਰੁਣਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਿਣਾ ।। ੩੧.

ਪਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਸ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਝੱਲਿਆ। ਪੁਰੂ ਨੇ, ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ।

ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇ ਨੋਸ਼ਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਨੁਵਰ੍ਤ੍ਤੇਤ ਸ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ।। ੩੧.

ਸ਼ੁਕਰ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ ਆਪ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ: 'ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਜੋ ਪੁੱਤ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੇ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ।'

ਭਵਤੋऽਨੁਮਤੋਪ੍ਯੇਵਂ ਪੂਰੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਯਃਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤਃ ਸਦਾ। ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਨੀਯਾਨਪਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੩੧.

ਤੁਹਾਡੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਪੁੱਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਹੀ ਅਸਲ ਰਾਜਾ ਹੈ।

ਅਰ੍ਹਃ ਪੂਰੁਰਿਦਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਤਵ। ਵਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਰਮ੍ ।। ੩੧.

ਪੂਰੁ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਜੋ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।

ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਸ੍ਤੁष੍ਟੈਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ। ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤਃ ਪੂਰੁਂ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸੁਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੧.

ਜਦੋਂ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਦਿਸ਼ਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਸ੍ਯਾਂ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਤੁ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਰਤੋ ਰਾਜਾ ਯਦੁਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੩੧.

ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰਵਸੁ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ, ਤੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।

ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਮੁਤ੍ਤਰਸ੍ਯਾਞ੍ਚ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਞ੍ਚਾਨੁਞ੍ਚ ਤਾਵੁਭੌ। ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਜਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਸਸਾਗਰਾਮ੍। ਵ੍ਯਭਜਤ੍ ਪਞ੍ਚਧਾ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ ।। ੩੧.

ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦ੍ਰੁਹਿਯੁ ਤੇ ਅਨੁ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਨਾਹੁਸ਼, ਪੰਜ ਭਾਗ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ।

ਤੈਰਿਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਤ੍ਤਨਾ। ਯਥਾਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੈਰ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ੍ਯਤੇ ।। ੩੧.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਏਵਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਤ੍ਰਸਂਕ੍ਰਾਮਿਤਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਨ੍ਨृਪਃ ।। ੩੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਧਨੁਰ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪृषਤ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚੈਵ ਸੁਤੇषੁ ਤੁ। ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਭਾਰਮਾਵੇਸ਼੍ਯ ਬਨ੍ਧੁषੁ ।। ੩੧.

ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਭਾਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਤ੍ਰ ਗਾਥਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਗੀਤਾ ਯਯਾਤਿਨਾ। ਯੋऽਭਿਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਕੂਰ੍ਮੋਙ੍ਗਾਨੀਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੩੧.

ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਇੱਕ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਸੀ: "ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁੰਭਕਰਣ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ..."