ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯੌਵਨੇ। ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਞ੍ਜਰੇਯਂ ਵੈ ਵਿषਯਾਨ੍ ਵਯਸਾ ਤਵ ।। ੩੧.

ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂ।

ਪੂਰ੍ਣੇਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਞ੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਞ੍ਜਰਯਾ ਸਹ ।। ੩੧.

ਜਦ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਫਿਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਥਾਨੁਮਨ੍ਯਸੇ ਤਾਤ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੧.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਪਿਓ ਜੀ, ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'

ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਗृਹਾਣ ਯੌਵਨਂ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚਰ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।

ਜਰਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਯੋਰੂਪਧਰਸ੍ਤਵ। ਯੌਵਨਂ ਭਵਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਤਵਤ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੀਊਂਗਾ।

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ ਫਲੇਗੀ।'

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਪੂਰੋਰਨੁਮਤੋ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾਨ੍ਤਤਃ। ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਤੁ ।। ੩੧.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁਰੁ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।'

ਯੌਵਨੇਨਾਥ ਵਯਸਾ ਯਯਾਤਿਰਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਚਾਰ ਵਿषਯਾਨ੍ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਵਿਰੋਧਾਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਸ ਏਵ ਹਿ ।। ੩੧.

ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਜਿੰਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਲਿਆ।

ਦੇਵਾਨਤਰ੍ਪਯਦ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਪਿਤॄਞ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਦੀਨਾਂਸ਼੍ਚਾਨੁਗ੍ਰਹੈਰਿष੍ਟੈਃ ਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾਲ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।

ਅਤਿਥੀਨਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨੈਃ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਸਂਨਿਗ੍ਰਹੇਣ ਚ ।। ੩੧.

ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੀਤਾ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦਨੁਰਞ੍ਜਯਨ੍। ਯਯਾਤਿਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਵਿषਯਗੋਚਰਃ। ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਚਾਰ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਕਾਮਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦੋषਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਹੇਤੋ ਰੇਮੇ ਵੈ ਵੈਬ੍ਰਾਜੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ ।। ੩੧.

ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੁਕਸ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਣ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਯਦਾ ਤਾਂ ਵੈ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਂ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ। ਗਤ੍ਵਾ ਪੂਰੋਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਵੈ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੧.

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਧਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤਃ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ। ।। ੩੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਪਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਵੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੰਘਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਪਰਿਸਙ੍ਖ੍ਯਾਯ ਕਾਲਞ੍ਚ ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਲਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੧.

ਉਹ ਸਮਾਂ, ਵੇਲੇ ਤੇ ਪਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਜਦ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਮਰਿਂਦਮ। ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਯੌਵਨੇਨ ਮਯਾ ਤਵ ।। ੩੧.

ਪੁੱਤੜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।

ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯੌਵਨਮ੍। ਰਾष੍ਟ੍ਰਞ੍ਚ ਨृਪਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੧.

ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ! ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਪੁੱਤੜਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ। ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਚ ਪੂਰੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੧.

ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਪਾ ਲਈ।

ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਞ੍ਚ ਨृਪਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੧.

ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਕਥਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯਦੁਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਪੂਰੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ ।। ੩੧.

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਵੋਗੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਯਦੁ, ਜੋ ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਪੌਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ?

ਯਦੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਵ ਸੁਤੋ ਜਾਤਸ੍ਤਮਨੁ ਤੁਰ੍ਵਸੁਃ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਸ੍ਤਨੋऽਨੁਃ ਪੂਰੁਰੇਵ ਚ ।। ੩੧.

ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਯਦੁ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਰਵਸੁ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਦੁਹਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ ਤੇ ਪੁਰੂ ਵੀ ਹੋਏ।

ਕਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ । ਅਤਃ ਸਮ੍ਬੋਧਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਸਮਨੁਪਾਲਯ ।। ੩੧.

ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਥਾ ਰਾਰ੍ष੍ਟ੍ਰਂ ਨ ਦੇਯਂ ਮੇ ਕਥਞ੍ਚਨ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜਾਤੀਆਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਮਾਤਾ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਕृਤ੍ਸ ਹਿ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਯਦੁਨਾ ਨਿਯੋਗੋ ਨਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ।। ੩੧.

ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤ ਯਦੁ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।

ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਂ ਪਿਤੁਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਮਤਃ। ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਯਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਪਿਤृਮਾਤृषੁ ।। ੩੧.

ਜੋ ਪਿਉ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਸੁਣੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੋ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰੇ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪੁੱਤ ਹੈ।

ਯਦੁਨਾਹਮਵਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਥਾ ਤੁਰ੍ਵਸੁਨਾਪਿ ਚ। ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਣਾ ਚਾਨੁਨਾ ਚੈਵਮਪ੍ਯਵਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਨੂੰ ਯਦੁ ਨੇ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਦੁਹਯੁ ਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ ਅਣਦੇਖਿਆ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।

ਪੂਰੁਣਾ ਤੁ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਨਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਕਨੀਯਾਨ੍ ਮਮ ਦਾਯਾਦੋ ਜਰਾ ਯੇਨ ਧृਤਾ ਮਮ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਃ ਸਰ੍ਵਕृਤਃ ਪੂਰੁਣਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਿਣਾ ।। ੩੧.

ਪਰ ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਸ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਝੱਲਿਆ। ਪੁਰੂ ਨੇ, ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ।