ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਵਰ੍ਣਰੂਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਜਰਾਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਯੌਵਨਂ ਸ੍ਵਨ੍ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ ।। ੩੧.

ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੂੰ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਜਾਤੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।

ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਞ੍ਚਾਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਬੂਯੋऽਹਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ ।। ੩੧.

ਜਦ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।

ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਰੁਵਾਚ ਨ ਸਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਨ ਜਰਾਂ ਤੇਨ ਕਾਮਯੇ ।। ੩੧.

ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮੋ ਨ ਤੇ ਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'

ਨੌਪ੍ਲਵੋਤ੍ਤਰਸਞ੍ਚਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਰਾਜਭ੍ਰਾਜਵਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੧.

ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਜੀ ਲਕੀਰ ਉਥੇ ਸਦਾ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝੀ ਰਹੇਗੀ।

ਅਨੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਚਰੇਯਂ ਯੌਵਨੇਨ ਤੇ ।। ੩੧.

ਤੂੰ, ਅਨੁ, ਇਹ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀ ਸਕਾਂ।

ਅਨੁਰੁਵਾਚ ਨ ਜੁਹੋਤਿ ਸ ਕਾਲੇऽਗ੍ਨਿ ਤਾਂ ਜਰਾਨ੍ਨਾਬਿਕਾਮਯੇ ।। ੩੧.

ਅਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਗ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।'

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਜਰਾਦੋषਸ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋऽਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਤੂੰ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੀ ਖ਼ਾਮੀ ਦੱਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ।'

ਪ੍ਰਜਾ ਚ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਯਤਸ੍ਤਵ। ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਨਪਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯੇਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੧.

ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ, ਜਦ ਜਵਾਨੀ ਪਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਪੂਰੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਞ੍ਜਰਯਾ ਸਹ। ਜਰਾਵਲੀ ਚ ਮਾਨ੍ਤਾਤ ਪਲਿਤਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਯਗੁਃ ।। ੩੧.

ਤੂੰ, ਪੁਰੁ, ਇਹ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਫਿਰ, ਪਿਓ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਗਏ।

ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯੌਵਨੇ। ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਞ੍ਜਰੇਯਂ ਵੈ ਵਿषਯਾਨ੍ ਵਯਸਾ ਤਵ ।। ੩੧.

ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂ।

ਪੂਰ੍ਣੇਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਞ੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਞ੍ਜਰਯਾ ਸਹ ।। ੩੧.

ਜਦ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਫਿਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਥਾਨੁਮਨ੍ਯਸੇ ਤਾਤ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੧.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਪਿਓ ਜੀ, ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'

ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਗृਹਾਣ ਯੌਵਨਂ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚਰ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।

ਜਰਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਯੋਰੂਪਧਰਸ੍ਤਵ। ਯੌਵਨਂ ਭਵਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਤਵਤ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੀਊਂਗਾ।

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ ਫਲੇਗੀ।'

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਪੂਰੋਰਨੁਮਤੋ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾਨ੍ਤਤਃ। ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਤੁ ।। ੩੧.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁਰੁ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।'

ਯੌਵਨੇਨਾਥ ਵਯਸਾ ਯਯਾਤਿਰਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਚਾਰ ਵਿषਯਾਨ੍ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਵਿਰੋਧਾਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਸ ਏਵ ਹਿ ।। ੩੧.

ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਜਿੰਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਲਿਆ।

ਦੇਵਾਨਤਰ੍ਪਯਦ੍ਯਜ੍ਞੈਃ ਪਿਤॄਞ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਦੀਨਾਂਸ਼੍ਚਾਨੁਗ੍ਰਹੈਰਿष੍ਟੈਃ ਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾਲ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਨਾਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।

ਅਤਿਥੀਨਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਾਲਨੈਃ। ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਸਂਨਿਗ੍ਰਹੇਣ ਚ ।। ੩੧.

ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਉਭਗਤ ਕੀਤੀ, ਵੈਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕੀਤਾ।

ਧਰ੍ਮ੍ਮੇਣ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦਨੁਰਞ੍ਜਯਨ੍। ਯਯਾਤਿਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।

ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਵਿषਯਗੋਚਰਃ। ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਚਾਰ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਬਿਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਕਾਮਾਨਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦੋषਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਹੇਤੋ ਰੇਮੇ ਵੈ ਵੈਬ੍ਰਾਜੇ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਨੇ ।। ੩੧.

ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਲੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੁਕਸ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਸ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਣ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਯਦਾ ਤਾਂ ਵੈ ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾਂ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ। ਗਤ੍ਵਾ ਪੂਰੋਃ ਸਕਾਸ਼ਂ ਵੈ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ ।। ੩੧.

ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਧਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਢੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੁ ਤਾਨ੍ ਕਾਮਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਤਃ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ। ।। ੩੧.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁੱਖ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਰੱਜ ਗਿਆ ਪਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਵੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲੰਘਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਪਰਿਸਙ੍ਖ੍ਯਾਯ ਕਾਲਞ੍ਚ ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਪੂਰ੍ਣਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਲਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ ।। ੩੧.

ਉਹ ਸਮਾਂ, ਵੇਲੇ ਤੇ ਪਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਜਦ ਪੂਰਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਮਰਿਂਦਮ। ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਯੌਵਨੇਨ ਮਯਾ ਤਵ ।। ੩੧.

ਪੁੱਤੜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।

ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਯੌਵਨਮ੍। ਰਾष੍ਟ੍ਰਞ੍ਚ ਨृਪਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੧.

ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ! ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ, ਪੁੱਤੜਾ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।