ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਨ੍ਤਿ ਤੇ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਾ ਨृਪ। ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਪੁਤ੍ਰਮਨ੍ਯਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਵੈ ।। ੩੧.

ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਤੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਤੂੰ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣ ਲੈ।

ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਯਦੁਨਾ ਤੀਵ੍ਰਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਵਦਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਛੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਤਂ ਗਰ੍ਹਯਨ੍ ਸੁਤਮ੍ ।। ੩੧.

ਜਦ ਯਦੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।

ਆਸ਼੍ਰਮਃ ਕਸ਼੍ਚ ਵਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮਵਿਧਿਸ੍ਤਵ। ਮਾਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਯਦਾਤ੍ਥ ਨਵਦੇਸ਼ਿਕ ।। ੩੧.

ਕਿਹੜਾ ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇਰਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹੋਰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੂਰਖਾ?

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦੁਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਂ ਸ ਮਨ੍ਯੁਮਾਨ੍ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ ।। ੩੧.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਦੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ।'

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਰਾਜ੍ਯਭਾਗ੍ ਮੂਢ ਪ੍ਰਜਾ ਤੇ ਵੈ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤੁਰ੍ਵਸੋ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ ।। ੩੧.

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੂਰਖਾ, ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਤੁਰਵਸੂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵੇ।

ਤੁਰ੍ਵਸੁਰੁਵਾਚ।। ਨ ਕਾਮਯੇ ਜਰਾਂ ਤਾਤ ਸਾਮਭੋਗਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਜਰਾਯਾ ਬਹਵੋ ਦੋषਾਃ ਪਾਨਭੋਜਨਕਾਰਿਣਃ। ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਰਾਂ ਨ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਗ੍ਰਹੀਤੁਮਹਮੁਤ੍ਸਹੇ ।। ੩੧.

ਤੁਰਵਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਖਾਮੀਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਜਾ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਂ ਤੁਰ੍ਵਸੋ ਤਵ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਰਵਸੂ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਜੀ ਲਕੀਰ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ।'

ਅਸਙ੍ਕੀਰ੍ਣਾ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਵਰੇषੁ ਚ। ਪਿਸ਼ਿਤਾਦਿषੁ ਚਾਨ੍ਯੇषੁ ਮੂਢ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੧.

ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਉਲਟ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਸ ਆਦਿਕ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖਾ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।

ਗੁਰੁ ਦਾਰਪ੍ਰਸਕ੍ਤੇषੁ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤੇषੁ ਵਾ। ਪਸ਼ੁਧਰ੍ਮੇषੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛੇषੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੧.

ਵੱਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਹਿਣ, ਪਸ਼ੂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਸ਼ੂ ਵਰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਉਥੇ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ। ਏਵਨ੍ਤੁ ਤੁਰ੍ਵਸੁਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯਾਤਿਃ ਸੁਤਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤਂ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੧.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਰਵਸੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।

ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਵਰ੍ਣਰੂਪਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍। ਜਰਾਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਯੌਵਨਂ ਸ੍ਵਨ੍ਦਦਸ੍ਵ ਮੇ ।। ੩੧.

ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੂੰ ਉਹ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਜਾਤੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।

ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਞ੍ਚਾਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਬੂਯੋऽਹਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ ।। ੩੧.

ਜਦ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।

ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਰੁਵਾਚ ਨ ਸਙ੍ਗਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਨ ਜਰਾਂ ਤੇਨ ਕਾਮਯੇ ।। ੩੧.

ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁੱਢਾਪਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ।

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮੋ ਨ ਤੇ ਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'

ਨੌਪ੍ਲਵੋਤ੍ਤਰਸਞ੍ਚਾਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਅਰਾਜਭ੍ਰਾਜਵਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੧.

ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ਜੀ ਲਕੀਰ ਉਥੇ ਸਦਾ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵਿਹੁੰਝੀ ਰਹੇਗੀ।

ਅਨੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਨ੍ਤੁ ਚਰੇਯਂ ਯੌਵਨੇਨ ਤੇ ।। ੩੧.

ਤੂੰ, ਅਨੁ, ਇਹ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜੀ ਸਕਾਂ।

ਅਨੁਰੁਵਾਚ ਨ ਜੁਹੋਤਿ ਸ ਕਾਲੇऽਗ੍ਨਿ ਤਾਂ ਜਰਾਨ੍ਨਾਬਿਕਾਮਯੇ ।। ੩੧.

ਅਨੁ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਗ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀ, ਬੁੱਢਾਪੇ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।'

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਜਰਾਦੋषਸ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋऽਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਤੂੰ ਬੁੱਢਾਪੇ ਦੀ ਖ਼ਾਮੀ ਦੱਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੁੜ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗੀ।'

ਪ੍ਰਜਾ ਚ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਯਤਸ੍ਤਵ। ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਨਪਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯੇਵ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ।। ੩੧.

ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ, ਜਦ ਜਵਾਨੀ ਪਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।

ਪੂਰੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਞ੍ਜਰਯਾ ਸਹ। ਜਰਾਵਲੀ ਚ ਮਾਨ੍ਤਾਤ ਪਲਿਤਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਯਗੁਃ ।। ੩੧.

ਤੂੰ, ਪੁਰੁ, ਇਹ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈ। ਫਿਰ, ਪਿਓ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ਼ ਨਜ਼ਰ ਆ ਗਏ।

ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯੌਵਨੇ। ਕਞ੍ਚਿਤ੍ਕਾਲਞ੍ਜਰੇਯਂ ਵੈ ਵਿषਯਾਨ੍ ਵਯਸਾ ਤਵ ।। ੩੧.

ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂ।

ਪੂਰ੍ਣੇਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍। ਸ੍ਵਞ੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਪਾਪ੍ਮਾਨਞ੍ਜਰਯਾ ਸਹ ।। ੩੧.

ਜਦ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਫਿਰ, ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਥਾਨੁਮਨ੍ਯਸੇ ਤਾਤ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੧.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਿਓ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਹੀ: ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਪਿਓ ਜੀ, ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।'

ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ। ਗृਹਾਣ ਯੌਵਨਂ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚਰ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ।

ਜਰਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਯੋਰੂਪਧਰਸ੍ਤਵ। ਯੌਵਨਂ ਭਵਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਰ੍ਤਵਤ੍ ।। ੩੧.

ਮੈਂ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੀਊਂਗਾ।

ਯਯਾਤਿਰੁਵਾਚ।। ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਸ਼੍ਚੇਦਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ।। ੩੧.

ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁਰੁ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਕੇ ਫਲੇਗੀ।'

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਪੂਰੋਰਨੁਮਤੋ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਾਂ ਜਰਾਨ੍ਤਤਃ। ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਤੁ ।। ੩੧.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁਰੁ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ।'

ਯੌਵਨੇਨਾਥ ਵਯਸਾ ਯਯਾਤਿਰਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ । ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ਚਚਾਰ ਵਿषਯਾਨ੍ ਸ੍ਵਕਾਨ੍ ।। ੩੧.

ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਵਿਰੋਧਾਦ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਸ ਏਵ ਹਿ ।। ੩੧.

ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਜਿੰਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਮੁਤਾਬਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਲਿਆ।