ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕਾਃ। ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ।। ੩੦.

ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀਕ, ਬਹਾਦਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਿੰਮਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਰਜੇਰਪਿ ਨਿਬੋਧਤ। ਰਜੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਤੋ ਭੁਵਿ। ਰਾਜੇਯਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਭਯਾਵਹਮ੍ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਰਾਜੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਰਾਜੀ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੰਸ਼ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾਉਂਦੇ ਸਨ।

ਤਦਾ ਦੈਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੦.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।

ਆਵਯੋਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜੇਤਾ ਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ।। ੩੦.

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਵੇ, ਫਤਿਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ।। ਯੇषਾਮਰ੍ਥਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਜਿਰਾਤ੍ਤਾਯੁਧਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤੇ ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੦.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਜੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਰਜਿਰ੍ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਤੋ ਧृਤਿਃ। ਯਤੋ ਧृਤਿਸ੍ਤਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ ।। ੩੦.

ਜਿੱਥੇ ਰਜੀ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet, ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਹੌਸਲਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਉੱਥੇ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।

ਤਦ੍ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਜੇਰ੍ਜਯਮ੍। ਅਭ੍ਯਯੁਰ੍ਜਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਸਭ ਨੇ ਰਜੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸ਼ਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਊਚੁਰਸ੍ਮਜ੍ਜਯਾਯ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਵਰਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ।। ੩੦.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈ।

ਰਜਿਰੁਵਾਚ।। ਅਹਞ੍ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਾਮਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ।। ੩੦.

ਰਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।

ਦਾਨਵਾ ਊਚੁਃ।। ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਿਜਯਾਮਹੇ। ਅਸ੍ਮਿਸ੍ਤੁ ਸਮਯੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਿष੍ਠੇਥਾਦੇਵ ਨੋऽਦਿਤੇਃ ।। ੩੦.

ਦੈਤ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਸਾਡਾ ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਪੱਖੀ ਰਹੀ, ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

ਸ ਤਥੇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵ ਦੇਵੈਰਪ੍ਯਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਭਵਿष੍ਯਸੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਿਤ੍ਵੇਤਿ ਦੇਵੈਰਪਿ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ ।। ੩੦.

ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਹੋ ਜਾਵੇ,' ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, 'ਜਿੱਤ ਮਗਰੋਂ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਬਣੇਂਗਾ।'

ਜਘਾਨ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਃ। ਸ ਵਿਪ੍ਰਨष੍ਟਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਮਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਸ਼ੀ ।। ੩੦.

ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ, ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੋਈ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ।

ਨਿਹਤ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਰਜਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤਂ ਤਥਾ ਤੁ ਰਝਿਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੈਸ੍ਸਹ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ।। ੩੦.

ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਜੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ ਉੱਥੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਰਜਿਪੁਤ੍ਰੋऽਹਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਈਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸਿ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਸ੍ਯਾਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍ ।। ੩੦.

ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ,' ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਨਾਮ ਕਮਾਵਾਂਗਾ।'

ਸ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਞ੍ਚਿਤਸ੍ਤੇਨ ਮਾਯਯਾ। ਤਥੇਤ੍ਯੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ ।। ੩੦.

ਪਰ ਜਦ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਹੋ ਜਾਵੇ।'

ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਦੇਵਸਦृਸ਼ੇ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਹੀਪਤੌ। ਦਾਯਾਦ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਾਜਹ੍ਰੁਰਾਚਾਰਂ ਤਨਯਾ ਰਜੇਃ ।। ੩੦.

ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਾਰਸਤ ਅਤੇ ਅਹੁਦਾ ਲੈ ਲਿਆ।

ਤਾਨਿ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਸਮਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤ ਬਹੁਧਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍ ।। ੩੦.

ਉਸ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦਾ ਅਹੁਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।

ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਸਤੀਤੇ ਮਹਾਬਲਃ। ਹृਤਰਾਜ੍ਯੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਕ੍ਰੋ ਹृਤਭਾਗੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ ।। ੩੦.

ਫਿਰ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਾਜ ਤੇ ਹਿੱਸਾ ਛਿਨ ਗਿਆ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।

ਬਦਰੀਫਲਮਾਤ੍ਰਂ ਵੈ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਮੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਯੇਨ ਤਿष੍ਠੇਯਂ ਤੇਜਸਾਪ੍ਯਾਯਿਤਸ੍ਤਤਃ ।। ੩੦.

ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਜਿੰਨਾ ਛੋਟਾ ਹਵਨ-ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜੀ ਸਕਾਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕृਸ਼ੋऽਯਂ ਵਿਮਨਾ ਹृਤਰਾਜ੍ਯੋ ਹृਤਾਸ਼ਨਃ। ਹਤੌਜਾ ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਮੂਢੋ ਰਜਿਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਸੀਦ ਮੇ ।। ੩੦.

ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਨ ਮੰਦਾ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਤੇ ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਤਾਕਤ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਰਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕਰਕੇ ਮੂਰਖ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।

ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ।। ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਚੋਦਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਮੇਵ ਹਿ। ਨਾਭਵਿष੍ਯਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਨਾਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮਾਨਘ ।। ੩੦.

ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਖਾਤਰ ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰਦਾ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।

ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ। ਯਥਾ ਭਾਗਞ੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਞ੍ਚ ਅਚਿਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ।। ੩੦.

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੇਂ।

ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਭੂਤ੍ਤੇ ਵਿਕ੍ਲਵਂ ਮਨਃ। ਤਤਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਤੇਜਃਸਂਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੩੦.

ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਘਬਰਾਵੇ ਨਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

ਤੇषਾਞ੍ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਸਂਮੋਹਮਕਰੋਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਤੇ ਯਦਾ ਸਸੁਤਾ ਮੂਢਾ ਰਾਗੋਤ੍ਪਨ੍ਨ ਵਿਧਰ੍ਮ੍ਮਿਣਃ ।। ੩੦.

ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਭੁਲਾਵਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤ੍ਤਾ ਹਤਵੀਰ੍ਯ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਤੋ ਲੇਭੇ ਸੁਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੈਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਤਥੋਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੦.

ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਬਲ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।

ਹਤ੍ਵਾ ਰਜਿਸੁਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਪਰਾਯਣਾਨ੍। ਯ ਇਦਂ ਪਾਵਨਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ। ਸ਼੍ਰृਣੁਯਾਦ੍ਵਾ ਰਜੇਰ੍ਵਾਪਿ ਨ ਸ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।

ਮਰੁਤੇਨ ਕਥਂ ਕਨ੍ਯਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਤ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਾਤਾ ਮਰੁਤਕਨ੍ਯਕਾਃ ।। ੩੧.

ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਰੁਤ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮਰੁਤ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬਲ ਦਿਖਾਇਆ?

ਆਹਵਨ੍ ਤਂ ਮਰੁਤ੍ਸੋਮਮਨ੍ਨਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ षष੍ਟਿਸਂਵਤ੍ਸਰਾਨ੍ਨृਪਃ ।। ੩੧.

ਜਨਤਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਹਾਬਲੀ ਮਰੁਤਸੋਮ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।

ਤੇਨ ਤੇ ਮਰੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਰੁਤ੍ਸੋਮੇਨ ਤੋषਿਤਾਃ। ਅਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਦਦੁਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ ।। ੩੧.

ਉਸ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਮਰੁਤ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਰੋਟੀ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।