ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੁਲ੍ਯਾਂ ਦੇਵਵਿਭੂਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਮਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਵੀ ਰਮਮਾਣੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਿਵਯ ਚਮਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨ ਰਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਵੀ ਲਭਤੇ ਗृਹਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍। ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮੀਸ਼ਾਨੋ ਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।

ਨਾਹਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਾਮਥੋਵਾਚ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍ ।। ੩੦.

'ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਵਿਮੁਕਤ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।' ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।'

ਨਾਹਂ ਦੇਵਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵੇਹ ਰਮਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੩੦.

'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ।'

ਏਵਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਵੈ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਯੁਗੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ; ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵੀ ਨਾਲ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਕਲੌ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਨ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੀ ਸਾ ਵਸਤੇ ਪੁਨਃ ।। ੩੦.

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮੁਤ੍ਤਮਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਆਏ।

ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਿਵੋਦਾਸੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹृਤਨ੍ਤੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ।। ੩੦.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦਾ ਰਾਜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਥਿਆ ਲਿਆ।

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਦਿਵੋਦਾਸੇਨ ਬਾਲੇਤਿ ਘृਣਯਾ ਸ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੩੦.

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦਿਵੋਦਾਸਾਦॄषਦ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵੀਰੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਤਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਬਾਲੇਨ ਪ੍ਰਹृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ ।। ੩੦.

ਦਿਵੋਦਾਸ ਅਤੇ ਋ਸ਼ਦਵਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਜੰਮਿਆ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਜੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।

ਵੈਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਵਿਧਤ੍ਸਤਾ। ਪ੍ਰਤਰ੍ਦ੍ਦਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਵਤ੍ਸੋ ਗਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੩੦.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਵੈਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਵਤਸ ਅਤੇ ਗਰਗ।

ਵਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਲਰ੍ਕਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਨਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ । ਅਲਰ੍ਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਗੀਤਸ਼੍ਲੋਕੌ ਪੁਰਾਤਨੌ ।। ੩੦.

ਵਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਲਰਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਨਨਤੀ ਸੀ। ਅਲਰਕ ਬਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਲੋਕ ਰਚੇ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਯੁਵਾ ਰੂਪੇਣ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਲਰ੍ਕਃ ਕਾਸ਼ਿਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੦.

ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਠ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਲਰਕ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।

ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੦.

ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਰਮ੍ਯਾਮਾਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਨृਪਃ ।। ੩੦.

ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੇਮਕਰ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾ ਲਿਆ।

ਸਨ੍ਨਤੇਰਪਿ ਦਾਯਾਦਃ ਸੁਨੀਥੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਃ ਸੁਕੇਤੁਰ੍ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕਃ ।। ੩੦.

ਸਨਨਤੀ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰਸ ਸੀ, ਸੁਨੀਥ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਧਰਮੀਕ ਸੀ। ਸੁਨੀਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕੇਤੁ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮੀਕ ਸੀ।

ਸੁਕੇਤੁਤਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਕੇਤੁਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਧਰ੍ਮਕੇਤੋਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦਃ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਥਃ ।। ੩੦.

ਸੁਕੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਕੇਤੁ ਸੀ। ਧਰਮਕੇਤੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ।

ਸਤ੍ਯਕੇਤੁਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਭੁਰ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੁਵਿਭੁਸ੍ਤੁ ਵਿਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਕੁਮਾਰਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੩੦.

ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਭੂ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਵਿਭੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਵਿਭੂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਕੁਮਾਰ ਜੰਮਿਆ।

ਸੁਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਃ ਸ ਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕਃ। ਧੁष੍ਟਕੇਤੋਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਸੁਕੁਮਾਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀਕ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।

ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਾਰ੍ਗ੍ਯੋ ਵੈ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਗਾਰ੍ਗ੍ਯਸ੍ਯ ਗਰ੍ਗਭੂਮਿਸ੍ਤੁ ਵਾਤ੍ਸ੍ਯੋ ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੩੦.

ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਰਗਿਆ ਸੀ। ਗਾਰਗਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਗਭੂਮੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਤਸ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵਾਤ੍ਸਿਆ ਸੀ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਯੋਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕਾਃ। ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਿਂਹਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ।। ੩੦.

ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀਕ, ਬਹਾਦਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਹਿੰਮਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਰਜੇਰਪਿ ਨਿਬੋਧਤ। ਰਜੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ ਪਞ੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਤੋ ਭੁਵਿ। ਰਾਜੇਯਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਭਯਾਵਹਮ੍ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਰਾਜੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ। ਰਾਜੀ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਜ ਸੌ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਵੰਸ਼ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾਉਂਦੇ ਸਨ।

ਤਦਾ ਦੈਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ।। ੩੦.

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।

ਆਵਯੋਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਜੇਤਾ ਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਨਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ।। ੩੦.

ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਵੇ, ਫਤਿਹ ਕਿਸ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ।। ਯੇषਾਮਰ੍ਥਾਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਰਜਿਰਾਤ੍ਤਾਯੁਧਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਤੇ ਵਿਜੇष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਁਕਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ।। ੩੦.

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਜੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਰਜਿਰ੍ਯਤਸ੍ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤਤੋ ਧृਤਿਃ। ਯਤੋ ਧृਤਿਸ੍ਤਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਤੋ ਜਯਃ ।। ੩੦.

ਜਿੱਥੇ ਰਜੀ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕismet, ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਹੌਸਲਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਉੱਥੇ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।

ਤਦ੍ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਜੇਰ੍ਜਯਮ੍। ਅਭ੍ਯਯੁਰ੍ਜਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਸਭ ਨੇ ਰਜੀ ਦੀ ਜਿੱਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਸ਼ਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਂ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਊਚੁਰਸ੍ਮਜ੍ਜਯਾਯ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਵਰਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍ ।। ੩੦.

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲੈ।

ਰਜਿਰੁਵਾਚ।। ਅਹਞ੍ਜੇष੍ਯਾਮਿ ਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਦੇਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭਵਾਮਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤੋ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ।। ੩੦.

ਰਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ; ਫਿਰ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।