ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੂਜਾਨ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯਾਚਤ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥਾਗਮ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ ।। ੩੦.

ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਈ।

ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਕਾਰਣੇਨ ਤੁ। ਰਾਜਾ ਯਦਿ ਤਤ੍ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯੇਤ ਤਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ।। ੩੦.

ਨਿਕੁੰਭਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਜਾਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਭੂਤਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੩੦.

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜੀਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਮਾਮਕੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਗਰ੍ਯਾਂ ਮਮ ਚੈਵ ਤੁ ।। ੩੦.

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਬਹੁਭੋਜਨਃ ।। ੩੦.

ਉਸ ਥਾਂ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪੂਜਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੋ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਪੂਜਾਨ੍ਤੁ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।

ਏਵਂ ਤੁ ਸਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ। ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਣਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਭਗ੍ਨਮਾਯਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯਸ੍ਮਾਦृਤੇऽਪਰਾਧਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਮੰਦਰ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ: 'ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਅਪਰਾਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'

ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਪੁਰੀ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਤੁ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤਥਾ ।। ੩੦.

'ਅਚਾਨਕ ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।'

ਸ਼ਪ੍ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਮਥਾਨਯਤ੍। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਮੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੩੦.

ਨਿਕੁੰਭਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤੁਲ੍ਯਾਂ ਦੇਵਵਿਭੂਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਮਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਵੀ ਰਮਮਾਣੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਿਵਯ ਚਮਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨ ਰਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਵੀ ਲਭਤੇ ਗृਹਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍। ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮੀਸ਼ਾਨੋ ਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।

ਨਾਹਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਾਮਥੋਵਾਚ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍ ।। ੩੦.

'ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਵਿਮੁਕਤ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।' ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।'

ਨਾਹਂ ਦੇਵਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵੇਹ ਰਮਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੩੦.

'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ।'

ਏਵਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਵੈ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਯੁਗੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ; ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵੀ ਨਾਲ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਕਲੌ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਨ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੀ ਸਾ ਵਸਤੇ ਪੁਨਃ ।। ੩੦.

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮੁਤ੍ਤਮਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਆਏ।

ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਿਵੋਦਾਸੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹृਤਨ੍ਤੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ।। ੩੦.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦਾ ਰਾਜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਥਿਆ ਲਿਆ।

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਦਿਵੋਦਾਸੇਨ ਬਾਲੇਤਿ ਘृਣਯਾ ਸ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੩੦.

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਦਿਵੋਦਾਸਾਦॄषਦ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਵੀਰੋ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਤਰ੍ਦ੍ਦਨਃ। ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਬਾਲੇਨ ਪ੍ਰਹृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ ।। ੩੦.

ਦਿਵੋਦਾਸ ਅਤੇ ਋ਸ਼ਦਵਤੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਜੰਮਿਆ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਜੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।

ਵੈਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਵਿਧਤ੍ਸਤਾ। ਪ੍ਰਤਰ੍ਦ੍ਦਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵੌ ਵਤ੍ਸੋ ਗਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ।। ੩੦.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਵੈਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਤਰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਵਤਸ ਅਤੇ ਗਰਗ।

ਵਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਲਰ੍ਕਸ੍ਤੁ ਸਨ੍ਨਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ । ਅਲਰ੍ਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਗੀਤਸ਼੍ਲੋਕੌ ਪੁਰਾਤਨੌ ।। ੩੦.

ਵਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਲਰਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਨਨਤੀ ਸੀ। ਅਲਰਕ ਬਾਰੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਲੋਕ ਰਚੇ।

षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਯੁਵਾ ਰੂਪੇਣ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹ੍ਯਲਰ੍ਕਃ ਕਾਸ਼ਿਸਤ੍ਤਮਃ ।। ੩੦.

ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਠ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਲਰਕ ਜਵਾਨੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।

ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪਰਮਾਯੁਰਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ।। ੩੦.

ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

ਸ਼ਾਪਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਰਮ੍ਯਾਮਾਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਨृਪਃ ।। ੩੦.

ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੇਮਕਰ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਬਣਾ ਲਿਆ।

ਸਨ੍ਨਤੇਰਪਿ ਦਾਯਾਦਃ ਸੁਨੀਥੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਸੁਨੀਥਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਃ ਸੁਕੇਤੁਰ੍ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕਃ ।। ੩੦.

ਸਨਨਤੀ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਵਾਰਸ ਸੀ, ਸੁਨੀਥ ਨਾਮ ਦਾ, ਜੋ ਧਰਮੀਕ ਸੀ। ਸੁਨੀਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕੇਤੁ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਧਰਮੀਕ ਸੀ।

ਸੁਕੇਤੁਤਨਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਕੇਤੁਰਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਧਰ੍ਮਕੇਤੋਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦਃ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰਥਃ ।। ੩੦.

ਸੁਕੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਕੇਤੁ ਸੀ। ਧਰਮਕੇਤੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ।

ਸਤ੍ਯਕੇਤੁਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਿਭੁਰ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸੁਵਿਭੁਸ੍ਤੁ ਵਿਭੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਕੁਮਾਰਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੩੦.

ਸਤ੍ਯਕੇਤੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਭੂ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਵਿਭੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਵਿਭੂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਸੁਕੁਮਾਰ ਜੰਮਿਆ।

ਸੁਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਃ ਸ ਧਾਰ੍ਮ੍ਮਿਕਃ। ਧੁष੍ਟਕੇਤੋਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਸੁਕੁਮਾਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮੀਕ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਵੇਣੁਹੋਤ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।