ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ। ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਣ ਲਈ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਚੁਣੀ।

ਦਿਵੋ ਦਾਸੇਨ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਨਗਰੀਂ ਭਵਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਸ ਸਮਾਹੂਯ ਗਣੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਂ ਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੦.

ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਪੁਰੀਙ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸੂਨ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਕੁਰੁ। ਮृਦੁਨਾ ਚਾਬ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਅਤਿਵੀਰ੍ਯਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੩੦.

"ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇ; ਨਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।"

ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਕਨਂ ਨਾਮ ਨਾਪਿਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਾਪਿਤ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੰਕਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇ ਰੋਚਯਾਨਘ। ਮਦ੍ਰੂਪਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਗਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯ ।। ੩੦.

"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਚੁਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।"

ਤਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਨਗਰੀਦ੍ਵਾਰ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਨ੍ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ ।। ੩੦.

ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਇਆ, ਹੇ ਦੁਜ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ।

ਪੂਜਾ ਤੁ ਮਹਤੀ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਿਤ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਧੂਪ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ।

ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਥੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਮਾਯੂਂषਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ।

ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮਹਿषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ ।। ੩੦.

ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਯਸ਼ਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਾਂਵ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਈ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।

ਪੂਜਾਨ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯਾਚਤ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥਾਗਮ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ ।। ੩੦.

ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਈ।

ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਕਾਰਣੇਨ ਤੁ। ਰਾਜਾ ਯਦਿ ਤਤ੍ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯੇਤ ਤਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ।। ੩੦.

ਨਿਕੁੰਭਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਜਾਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਭੂਤਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੩੦.

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜੀਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਮਾਮਕੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਗਰ੍ਯਾਂ ਮਮ ਚੈਵ ਤੁ ।। ੩੦.

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਬਹੁਭੋਜਨਃ ।। ੩੦.

ਉਸ ਥਾਂ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪੂਜਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੋ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਪੂਜਾਨ੍ਤੁ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।

ਏਵਂ ਤੁ ਸਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ। ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਣਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਭਗ੍ਨਮਾਯਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯਸ੍ਮਾਦृਤੇऽਪਰਾਧਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਮੰਦਰ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ: 'ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਅਪਰਾਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'

ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਪੁਰੀ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਤੁ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤਥਾ ।। ੩੦.

'ਅਚਾਨਕ ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।'

ਸ਼ਪ੍ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਮਥਾਨਯਤ੍। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਨਿਰ੍ਮ੍ਮਮੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ ।। ੩੦.

ਨਿਕੁੰਭਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤੁਲ੍ਯਾਂ ਦੇਵਵਿਭੂਤ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਮਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਵੀ ਰਮਮਾਣੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਿਵਯ ਚਮਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਦੇਵੀ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨ ਰਤਿਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਦੇਵੀ ਲਭਤੇ ਗृਹਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍। ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਮੀਸ਼ਾਨੋ ਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਰਕੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਬਚਨ ਕਿਹਾ।

ਨਾਹਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਾਮਥੋਵਾਚ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮੇ ਗृਹਮ੍ ।। ੩੦.

'ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਵਿਮੁਕਤ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।' ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ।'

ਨਾਹਂ ਦੇਵਿ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵੇਹ ਰਮਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵੇਨ ਵੈ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੩੦.

'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ; ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਥਾਂ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਕਿਹਾ।'

ਏਵਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਮ੍। ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸਤਿ ਵੈ ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਯੁਗੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਇਆ; ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵੀ ਨਾਲ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਧਾਨਂ ਕਲੌ ਯਾਤਿ ਤਤ੍ਪੁਰਨ੍ਤੁ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੇ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੀ ਸਾ ਵਸਤੇ ਪੁਨਃ ।। ੩੦.

ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਏਵਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਨਿਵੇਸ਼ਂ ਪੁਨਰਾਗਤਾ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮੁਤ੍ਤਮਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦੇ ਸੌ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਉਥੇ ਆਏ।

ਹਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦਿਵੋਦਾਸੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹृਤਨ੍ਤੇਨ ਬਲੀਯਸਾ ।। ੩੦.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦਾ ਰਾਜ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਥਿਆ ਲਿਆ।

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਦਿਵੋਦਾਸੇਨ ਬਾਲੇਤਿ ਘृਣਯਾ ਸ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ।। ੩੦.

ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਦਮ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।