ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਹਿ ਸਾ ਪੁਰੀ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। ੩੦.

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਰਹੇਗਾ।

ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਪ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਦਿਵੋਦਾਸਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗੋਮਤ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਲਾਗੂ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।

ऋष ਊਚੁਃ।। ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਕਿਮਰ੍ਥਨ੍ਤਾਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਯਃ ।। ੩੦.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨਿਕੁੰਭ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ?

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਵਸਤੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਯਾਂ ਵੈ ਨਰਾਧਿਪਃ ।। ੩੦.

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦਿਵੋਦਾਸ, ਪਾਠੀਵ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਫਲਦੇ-ਫੁਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕृਤਦਾਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਸਾਨਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ।। ੩੦.

ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪਾਰਿषਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ। ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੈ ਰੂਪਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ।। ੩੦.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਰਸ਼ਦ ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹृष੍ਯਤਿ ਤੈਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਮੇਨਾ ਨੈਵ ਤੁ ਹृष੍ਯਤਿ। ਜੁਗੁਪ੍ਸਤੇ ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਞ੍ਚ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮੇਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਔਗੁਣ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ।

ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤ੍ਵਨਾਚਾਰਸ੍ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੇਹ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਲਡਤੇऽਨਘੇ ।। ੩੦.

"ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।"

ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਵਚਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਬਾਵਾਨ੍ਨਚਾਕ੍ਸ਼ਮਤ੍। ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਦਾ ਹਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਥਾਗਮਤ੍ ।। ੩੦.

ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਰੀ ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ; ਪਰ ਹੱਸ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੀ ਗਈ।

ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੇਵੀ ਮਹਾਦੇਵਮਭਾषਤ। ਨੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਨਯ ਮਾਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। ੩੦.

ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲੋ।"

ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ। ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਣ ਲਈ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਚੁਣੀ।

ਦਿਵੋ ਦਾਸੇਨ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਨਗਰੀਂ ਭਵਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਸ ਸਮਾਹੂਯ ਗਣੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਂ ਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੦.

ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਪੁਰੀਙ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸੂਨ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਕੁਰੁ। ਮृਦੁਨਾ ਚਾਬ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਅਤਿਵੀਰ੍ਯਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੩੦.

"ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇ; ਨਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।"

ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਕਨਂ ਨਾਮ ਨਾਪਿਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਾਪਿਤ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੰਕਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇ ਰੋਚਯਾਨਘ। ਮਦ੍ਰੂਪਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਗਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯ ।। ੩੦.

"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਚੁਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।"

ਤਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਨਗਰੀਦ੍ਵਾਰ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਨ੍ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ ।। ੩੦.

ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਇਆ, ਹੇ ਦੁਜ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ।

ਪੂਜਾ ਤੁ ਮਹਤੀ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਿਤ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਧੂਪ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ।

ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਥੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਮਾਯੂਂषਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ।

ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਮਹਿषੀ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸੁਯਸ਼ਾ ਨਾਮ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ ।। ੩੦.

ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਯਸ਼ਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਚੰਗੀ ਨਾਂਵ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਈ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।

ਪੂਜਾਨ੍ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨਯਾਚਤ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥਾਗਮ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ ।। ੩੦.

ਰਾਣੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਈ।

ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੁ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਕਾਰਣੇਨ ਤੁ। ਰਾਜਾ ਯਦਿ ਤਤ੍ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯੇਤ ਤਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ।। ੩੦.

ਨਿਕੁੰਭਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕ੍ਰੋਧੋ ਰਾਜਾਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਭੂਤਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ।। ੩੦.

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਜੀਵ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਵਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ। ਮਾਮਕੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਗਰ੍ਯਾਂ ਮਮ ਚੈਵ ਤੁ ।। ੩੦.

ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸੈਂਕੜੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ।

ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮੇ ਤਤ੍ਰ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮੇ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਬਹੁਭੋਜਨਃ ।। ੩੦.

ਉਸ ਥਾਂ ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ ਪੂਜਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਤੋ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਪੂਜਾਨ੍ਤੁ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਤ੍ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।

ਏਵਂ ਤੁ ਸਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ। ਸ੍ਥਾਨਂ ਗਣਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਤੇ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਣਪਤੀ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਭਗ੍ਨਮਾਯਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਗਮਤ੍ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਯਸ੍ਮਾਦृਤੇऽਪਰਾਧਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਨਾ ਸ਼ਿਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਮੰਦਰ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਇਆ: 'ਮੇਰੇ ਉਪਰ ਅਪਰਾਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੂੰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।'

ਅਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਤੁ ਪੁਰੀ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ। ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਤੁ ਸ਼ਾਪੇਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤਥਾ ।। ੩੦.

'ਅਚਾਨਕ ਤੇਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।'