ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਣਿਮਾਦਿਯੁਤਾ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਤੇਨੈਵ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਚਾਰੁਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਘृਤੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ ।। ੩੦.

ਤੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਰਖੇਗਾ। ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਏਂਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪੂਜਣਗੇ।

ਅਥ ਚ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਵ ਆਯੁਰ੍ਵੇਦਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਸਿ। ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵੀ ਹ੍ਯਰ੍ਥੋऽਯਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਦਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਜਯੋਨਿਨਾ ।। ੩੦.

ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਯੁਰਵੇਦ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਘਟਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਦ੍ਵਾਪਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਘੇ ਤਤਃ ।। ੩੦.

ਜਦ ਦੂਜਾ ਦਵਾਪਰ ਆਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੌਨਹੋਤ੍ਰਃ ਸ ਕਾਸ਼ਿਰਾਟ੍। ਪੁਤ੍ਰਕਾਮ ਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਨृਪੋ ਦੀਰ੍ਘਤਪਾਸ੍ਤਥਾ ।। ੩੦.

ਦੂਜੇ ਦਵਾਪਰ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੌਨਹੋਤ੍ਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਪ ਕਰਿਆ; ਰਾਜਾ ਦਿਰਘਤਪਾਸ ਨੇ ਵੀ ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਅਜਂ ਦੇਵਨ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਹ੍ਯਾਰਿਰਾਧਯਿषੁਰ੍ਨृਪਃ। ਵਰੇਣ ਚ੍ਛਨ੍ਦਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੀਤੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਨृਪਮ੍ ।। ੩੦.

ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਜਾ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਧਨਵੰਤਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚੋਇਸ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨृਪ ਉਵਾਚ।। ਭਗਵਨ੍ ਯਦਿ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਧृਤਿਮਾਨ੍ ਭਵ। ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ।। ੩੦.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਗਵਾਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ।' ਧਨਵੰਤਰੀ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਗੇਹੇ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੇਵੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਸ੍ਤਦਾ। ਕਾਸ਼ਿਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਰੋਗਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ ।। ੩੦.

ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ ਜਨਮਿਆ। ਕਾਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਭ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।

ਆਯੁਰ੍ਵੇਦਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸਭਿषਕ੍ਕ੍ਰਿਯਮ੍। ਤਮष੍ਟਧਾ ਪੁਨਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍ ।। ੩੦.

ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਯੁਰਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿਕਿਤਸਾ ਬਣਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ।

ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੇਤੁਮਾਨਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਅਥ ਕੇਤੁਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਭੋ ਭੀਮਰਥੋ ਨृਪਃ। ਦਿਵੋਦਾਸ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਧਿਪੋऽਭਵਤ੍ ।। ੩੦.

ਧਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੇਤੁਮਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ। ਕੇਤੁਮਾਨ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਭੀਮਰਥ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭੀਮਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਵੋਦਾਸਾ, ਜੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰਾ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਵਿਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕ੍ਸ਼ੇਣਕੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ।। ੩੦.

ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਖਾਲੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਸ਼ੇਣਕਾ ਸੀ, ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਹਿ ਸਾ ਪੁਰੀ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਭਵਿਤ੍ਰੀਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ।। ੩੦.

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਾਲੀ ਰਹੇਗਾ।

ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਪ੍ਤਮਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਦਿਵੋਦਾਸਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿषਯਾਨ੍ਤੇ ਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਗੋਮਤ੍ਯਾਂ ਸਨ੍ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਲਾਗੂ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਗੋਮਤੀ ਨਦੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।

ऋष ਊਚੁਃ।। ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਕਿਮਰ੍ਥਨ੍ਤਾਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਃ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪੁਰਾ। ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਯਃ ।। ੩੦.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਨਿਕੁੰਭ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਨਿਕੁੰਭ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ?

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਦਿਵੋਦਾਸਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਨਗਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਵਸਤੇ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ੍ਫੀਤਾਯਾਂ ਵੈ ਨਰਾਧਿਪਃ ।। ੩੦.

ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦਿਵੋਦਾਸ, ਪਾਠੀਵ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਫਲਦੇ-ਫੁਲਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕृਤਦਾਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਸ੍ਤੁ ਵਸਾਨਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਤਿਕੇ ।। ੩੦.

ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਪਾਰਿषਦਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ। ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੈ ਰੂਪਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤੋषਯਨ੍ਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ।। ੩੦.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਰਸ਼ਦ ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਹृष੍ਯਤਿ ਤੈਰ੍ਮਹਾਦੇਵੋ ਮੇਨਾ ਨੈਵ ਤੁ ਹृष੍ਯਤਿ। ਜੁਗੁਪ੍ਸਤੇ ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਞ੍ਚ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਮੇਨਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਔਗੁਣ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ।

ਮਮ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤ੍ਵਨਾਚਾਰਸ੍ਤਵ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਦਰਿਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੇਹ ਅਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਲਡਤੇऽਨਘੇ ।। ੩੦.

"ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।"

ਮਾਤ੍ਰਾ ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਵਚਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਬਾਵਾਨ੍ਨਚਾਕ੍ਸ਼ਮਤ੍। ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਦਾ ਹਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਥਾਗਮਤ੍ ।। ੩੦.

ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਰੀ ਸਵਭਾਵ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀ; ਪਰ ਹੱਸ ਕੇ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੀ ਗਈ।

ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੇਵੀ ਮਹਾਦੇਵਮਭਾषਤ। ਨੇਹ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਨਯ ਮਾਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ।। ੩੦.

ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲੋ।"

ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹ। ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸਣ ਲਈ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੀ ਵਾਰਾਣਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਚੁਣੀ।

ਦਿਵੋ ਦਾਸੇਨ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਿष੍ਟਾਨ੍ਨਗਰੀਂ ਭਵਃ। ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਸ ਸਮਾਹੂਯ ਗਣੇਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਂ ਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੩੦.

ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਣ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਪੁਰੀਙ੍ਗਤ੍ਵਾ ਸੂਨ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਕੁਰੁ। ਮृਦੁਨਾ ਚਾਬ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਅਤਿਵੀਰ੍ਯਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੩੦.

"ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇ; ਨਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।"

ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਕੁਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰਾ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਕਨਂ ਨਾਮ ਨਾਪਿਤਮ੍ ।। ੩੦.

ਫਿਰ ਨਿਕੁੰਭ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਾਪਿਤ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੰਕਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।

ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੇ ਰੋਚਯਾਨਘ। ਮਦ੍ਰੂਪਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਗਰ੍ਯ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ਯ ।। ੩੦.

"ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਚੁਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਮੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਬਣਾਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।"

ਤਥਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਯਥਾ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਰਿਤਵਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਨਗਰੀਦ੍ਵਾਰ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਨ੍ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ ।। ੩੦.

ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਵਾਇਆ, ਹੇ ਦੁਜ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ।

ਪੂਜਾ ਤੁ ਮਹਤੀ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਤੇ। ਗਨ੍ਧੈਰ੍ਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਨਿਤ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਧੂਪ, ਹਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ।

ਅਨ੍ਨਪ੍ਰਦਾਨਯੁਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਏਵਂ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੩੦.

ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਥੇ ਗਣੇਸ਼ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਵਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਹਿਰਣ੍ਯਮਾਯੂਂषਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮਾਂਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੩੦.

ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖ।