ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼੍ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਲਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਵਰਂ ਦਦੁਃ। ਤਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚੈਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ।। ੨੯.
ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਦੱਸ।'
ਵृਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ।। ੨੯.
'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂ।' 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।'
ਸ੍ਥਾਲੀਮਗ੍ਨੇਃ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਨੇਨ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ ।। ੨੯.
ਅੱਗ ਲਈ ਪਤਿਲੀ ਭਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'
ਤਮਾਦਾਯ ਕੁਮਾਰਨ੍ਤੁ ਨਗਰਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਮਰਣ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ ਪੁਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਗृਹਂ ਯਯੌ ।। ੨੯.
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪੁਨਰਾਦਾਯ ਦृਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸਮੀਪਤਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ।। ੨੯.
ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ; ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਖ੍ਯਾਤੁਮਗ੍ਨਿਨਾ ਗਾਂ ਗਤਸ੍ਤੁ ਸਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਰ੍ਥਮਸ਼ਿਲਮਰਣਿਂ ਤੁ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ।। ੨੯.
ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੱਸਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅਰਣੀ ਬਣਾਓ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਦਰਣਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਤੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਲੋਕਂ ਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਮਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਯਜਤ੍ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ।। ੨੯.
ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅਰਣੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ; ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਜਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।
ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਗਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਲੋਕਤਾਮ੍। ਵਾਸਾਯ ਚ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਸ ਮਹਾਰਥਃ। ਏਕੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਵੈ ਐਲਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਾਨਕਲ੍ਪਯਤ੍ ।। ੨੯.
ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਗੰਧਰਵ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਤੇ ਇਲਾ ਨੇ ਉਹਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਜਾਸੀਦੈਲਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਚੈਵ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰਲਂਕृਤੇ ।। ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਲਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪृਥਿਵੀ ਪਤਿਃ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਯਾਮੁਨੇ ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੯.
ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿ षਡਿਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਤੇਜਸਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕੇ ਵਿਦਿਤਾ ਆਯੁਰ੍ਦ੍ਧੀਮਾਨਮਾਵਸੁਃ ।। ੨੯.
ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਯੁ, ਧੀਮਾਨ, ਅਮਾਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ ਅਤੇ ਗਤਾਯੁ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਗਤਾਯੁਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਸੁਤਾਃ। ਅਮਾਵਸੋਸ੍ਤੁ ਵੈ ਜਾਤੋ ਭੀਮੋ ਰਾਜਾਥ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ ।। ੨੯.
ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ ਅਤੇ ਗਤਾਯੁ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਅਮਾਵਸੁ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ ਜਨਮਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਃ। ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਹੋਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੯.
ਭੀਮ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਕਾਂਚਨਪ੍ਰਭਾ ਸੀ। ਕਾਂਚਨ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤਰ ਸੀ।
ਸੁਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਜ੍ਜਹ੍ਨੁਃ ਕੇਸ਼ਿਕਾਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਃ। ਪ੍ਰਤਿਗਤ੍ਯ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਤਤੋ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ।। ੨੯.
ਸੁਹੋਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਹਨੂ ਸੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਹੀ।
ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਭਾਵਿਨੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਗਙ੍ਗਯਾ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੨੯.
ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਜਹਨੂ ਨੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਸੌਹੋਤ੍ਰਿਰ੍ਵਰਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਅਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗੇऽਵਲੇਪਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ।। ੨੯.
ਸੁਹੋਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਰਦ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।'
ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਿਫਲਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੀਤਮਮ੍ਭਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਜਰ੍षਿਣਾ ਤਤਃ ਪੀਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਯਃ ।। ੨੯.
'ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਜਦੋਂ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ,
ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍। ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੌਤ੍ਰੀਨ੍ਤੁ ਕਾਵੇਰੀਞ੍ਜਹ੍ਨੁਰਾਵਹਤ੍ ।। ੨੯.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਹਨਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਪੌਤਰੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਯੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੇ । ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਜਹ੍ਨੁਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ।। ੨੯.
ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਕਾਵੇਰੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਹਨੂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਜਹ੍ਨੁਸ਼੍ਚ ਦਯਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਕਾਵੇਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਅਜਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੨੯.
ਜਹਨੂ ਨੇ ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤਰ ਜਨਮਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ ਸੀ।
ਅਜਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਗਯਃ ਸ਼ੀਲਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੨੯.
ਅਜਕਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ ਸੀ। ਗਯਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਗਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵੇਦਵਰ੍ਚਸਃ। ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਅਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਰਯਸ਼ੋਵਸੁਃ ।। ੨੯.
ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਦਿਕ ਤੇਜ ਸੀ: ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਮੂਰਤ ਅਤੇ ਅਰਸ਼ੋਵਸੁ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ਬਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਵੈ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਪਸ਼੍ਯਤ ।। ੨੯.
ਕੁਸ਼ਸਤੰਬ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮੁਗ੍ਰਤਪਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਸਮਰ੍ਥਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨਨੇ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਃ ।। ੨੯.
ਜਦੋਂ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖੁਦ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਗਾਧਿਰ੍ਨਾਮਾਭਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਕੌਸ਼ਿਕਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ।। ੨੯.
ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਖੁਦ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਨਮਿਆ।
ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸਾਭਵਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾ ਗਾਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਜਾਯਤ। ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਭਾਗਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਤ੍ਯਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਤਾਂ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਵ੍ਯਾਯ ऋਚੀਕਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੯.
ਗਾਧੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੌਰੁਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗਾਧੀ ਜਨਮਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਸੀ; ਗਾਧੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਰਚੀਕ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵੈ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਸਾਧਯਾਮਾਸ ਚਰੁਂ ਗਾਧੇਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ।। ੨੯.
ਉਸ ਤੋਂ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਬਣਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਧੀ ਲਈ ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਭੇਟ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾ ਚਾਹੂਯ ਸੁਧृਤਿऋਚੀਕੋ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਦਾ। ਉਪਯੋਜ੍ਯਸ਼੍ਚਰੁਰਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਤੇਸ਼ੁਭੇ ।। ੨੯.
ਫਿਰ, ਸਥਿਰ ਰਚੀਕ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਭੇਟ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਵਰਤਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ੁਭੇ।'
ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਿष੍ਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ। ਅਜੇਯਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਸੂਦਨਃ ।। ੨੯.
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੋਂ ਨਾ ਹਾਰੇਗਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਵਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧृਤਿਨ੍ਤਂ ਤਪੋਧਨਮ੍। ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਰੁਰੇष ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ।। ੨੯.
ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੀ, ਸੁਭਾਗੀਏ, ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਜੋ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ।