ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਲੱਭਦਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਵਿਗਾਢੇਨਾਮ੍ਬੁਨਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਮਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਹ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ ।। ੨੯.

ਪਲਕਸ਼ ਦੇ ਘਾਟ 'ਤੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਪੰਜ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।

ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਾ ਤਤਃ ਸੁਭ੍ਰੂ ਰਾਜਾਨਮਵਿਦੂਰਤਃ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਾਃ ਸਖੀਃ ਪ੍ਰਾਹ ਅਯਂ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈ।'

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਮਵਾਤ੍ਸਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਤਤ ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਚੂਡਾਪ੍ਸਰਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਚੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਲਾਪਾਨ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਬਹੂਨ੍। ਆਯਾਹਿ ਤਿष੍ਠ ਮਨਸਾ ਘੋਰੇ ਵਚਸਿ ਤਿष੍ਠ ਹੇ ।। ੨੯.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, 'ਇੱਥੇ ਆ, ਰੁਕ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਸੋਹਣੀਏ।'

ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਭਾषਤ। ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੀ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਲਂ ਸਗਰ੍ਭਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ।'

ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਨਵ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨਿਸ਼ਾਮੇਕਾਨ੍ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਵਸਤ੍ਤੁ ਤਯਾ ਸਹ ।। ੨੯.

'ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।

ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪੁਰਨ੍ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਗਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਰਾਜਾ ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍ ।। ੨੯.

ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਇਆ।

ਉषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਕਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾ ਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੀਨੋ ਭਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮੇਤਿ ਵੈ ।। ੨੯.

ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿ।'

ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼੍ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਲਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਵਰਂ ਦਦੁਃ। ਤਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚੈਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਦੱਸ।'

ਵृਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ।। ੨੯.

'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂ।' 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ੍ਥਾਲੀਮਗ੍ਨੇਃ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਨੇਨ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ ।। ੨੯.

ਅੱਗ ਲਈ ਪਤਿਲੀ ਭਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'

ਤਮਾਦਾਯ ਕੁਮਾਰਨ੍ਤੁ ਨਗਰਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਮਰਣ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ ਪੁਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਗृਹਂ ਯਯੌ ।। ੨੯.

ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਪੁਨਰਾਦਾਯ ਦृਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸਮੀਪਤਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ।। ੨੯.

ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ; ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਖ੍ਯਾਤੁਮਗ੍ਨਿਨਾ ਗਾਂ ਗਤਸ੍ਤੁ ਸਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਰ੍ਥਮਸ਼ਿਲਮਰਣਿਂ ਤੁ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ।। ੨੯.

ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੱਸਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅਰਣੀ ਬਣਾਓ।

ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਦਰਣਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਤੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਲੋਕਂ ਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਮਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਯਜਤ੍ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ।। ੨੯.

ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅਰਣੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ; ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਜਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।

ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਗਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਲੋਕਤਾਮ੍। ਵਾਸਾਯ ਚ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਸ ਮਹਾਰਥਃ। ਏਕੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਵੈ ਐਲਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਾਨਕਲ੍ਪਯਤ੍ ।। ੨੯.

ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਗੰਧਰਵ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਤੇ ਇਲਾ ਨੇ ਉਹਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।

ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਜਾਸੀਦੈਲਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਚੈਵ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰਲਂਕृਤੇ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਲਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਈ।

ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪृਥਿਵੀ ਪਤਿਃ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਯਾਮੁਨੇ ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿ षਡਿਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਤੇਜਸਃ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕੇ ਵਿਦਿਤਾ ਆਯੁਰ੍ਦ੍ਧੀਮਾਨਮਾਵਸੁਃ ।। ੨੯.

ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆਯੁ, ਧੀਮਾਨ, ਅਮਾਵਸੁ, ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ ਅਤੇ ਗਤਾਯੁ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।

ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਗਤਾਯੁਸ਼੍ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਸੁਤਾਃ। ਅਮਾਵਸੋਸ੍ਤੁ ਵੈ ਜਾਤੋ ਭੀਮੋ ਰਾਜਾਥ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍ ।। ੨੯.

ਵਿਸ਼ਵਾਯੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ ਅਤੇ ਗਤਾਯੁ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਅਮਾਵਸੁ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਭੀਮ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ ਜਨਮਿਆ।

ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਃ। ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਹੋਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੯.

ਭੀਮ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਰਾਜਾ ਕਾਂਚਨਪ੍ਰਭਾ ਸੀ। ਕਾਂਚਨ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤਰ ਸੀ।

ਸੁਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਜ੍ਜਹ੍ਨੁਃ ਕੇਸ਼ਿਕਾਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਃ। ਪ੍ਰਤਿਗਤ੍ਯ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਤਤੋ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ।। ੨੯.

ਸੁਹੋਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਹਨੂ ਸੀ, ਜੋ ਕੇਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਵਹੀ।

ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਭਾਵਿਨੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਗਙ੍ਗਯਾ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੨੯.

ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਜਹਨੂ ਨੇ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,

ਸੌਹੋਤ੍ਰਿਰ੍ਵਰਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਅਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗੇऽਵਲੇਪਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ।। ੨੯.

ਸੁਹੋਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਰਦ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।'

ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਿਫਲਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੀਤਮਮ੍ਭਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਜਰ੍षਿਣਾ ਤਤਃ ਪੀਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਯਃ ।। ੨੯.

'ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਭ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਜਦੋਂ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ,

ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍। ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੌਤ੍ਰੀਨ੍ਤੁ ਕਾਵੇਰੀਞ੍ਜਹ੍ਨੁਰਾਵਹਤ੍ ।। ੨੯.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਹਨਵੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਪੌਤਰੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਯੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੇ । ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਜਹ੍ਨੁਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ।। ੨੯.

ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਕਾਵੇਰੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਹਨੂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।

ਜਹ੍ਨੁਸ਼੍ਚ ਦਯਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਕਾਵੇਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਅਜਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੨੯.

ਜਹਨੂ ਨੇ ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੀਤਮ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤਰ ਜਨਮਾਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ ਸੀ।