ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਹਸਾ ਯੋਗਮੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੯.

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਥਾਗਮ੍ਯ ਮੇषਮੇਕਂ ਜਹਾਰ ਵੈ। ਮਾਤृਵਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਸਾ ਤੁ ਮੇषਯੋਸ਼੍ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ।। ੨੯.

ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੇਡ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਭੇਡ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਹ੍ਰਿਯਤੇਤਿ ਵੈ ।। ੨੯.

ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਰੀ, ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਗ੍ਨਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਨृਪਃ । ਨਗ੍ਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਸਮਯੋ ਵਿਤਥੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਕੇ ਨੰਗਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਜੇ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ,' ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਭੂਯਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮੇषਮਾਦਦੁਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਪਹृਤੇ ਮੇषੇ ਐਲਂ ਦੇਵੀ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੯.

ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਦੂਜੀ ਭੇਡ ਵੀ ਲੈ ਲਈ। ਦੂਜੀ ਭੇਡ ਲੈ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਐਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,

ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਮ ਹृਤੌ ਰਾਜਨ੍ਨਨਾਥਾਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਨਗ੍ਨੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਃ ।। ੨੯.

'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਠ ਕੇ ਨੰਗਾ ਦੌੜ ਪਿਆ।

ਮੇषਾਬਭ੍ਯਾਂ ਪਦਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੈਰ੍ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਮਥ। ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਤੁ ਮਹਤੀ ਮਾਯਾ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੨੯.

ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਨ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਨਗ੍ਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ। ਨਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਿਰੋऽਭੂਤ੍ਸਾ ਅਪ੍ਸਰਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ।। ੨੯.

ਅਚਾਨਕ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।

ਤਿਰੋਭੂਤਾਨ੍ਤੁ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵੁਭੌ। ਮੇषੌ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਨ੍ ।। ੨੯.

ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।

ਉਤ੍ਸृष੍ਟਾਵੁਰਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾ ਗृਹ੍ਯਾਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਾ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ।। ੨੯.

ਦੋ ਭੇਡਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ।

ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਲੱਭਦਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।

ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯਾਂ ਵਿਗਾਢੇਨਾਮ੍ਬੁਨਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਮਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸਹ ਸ਼ੋਭਨਾਮ੍ ।। ੨੯.

ਪਲਕਸ਼ ਦੇ ਘਾਟ 'ਤੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਪੰਜ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।

ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਾ ਤਤਃ ਸੁਭ੍ਰੂ ਰਾਜਾਨਮਵਿਦੂਰਤਃ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਤਾਃ ਸਖੀਃ ਪ੍ਰਾਹ ਅਯਂ ਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਨੇੜੇ ਹੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਹੈ।'

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਮਵਾਤ੍ਸਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਤਤ ਆਵਿਰ੍ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਾਃ ਪਞ੍ਚਚੂਡਾਪ੍ਸਰਾਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਚੁੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਲਾਪਾਨ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਬਹੂਨ੍। ਆਯਾਹਿ ਤਿष੍ਠ ਮਨਸਾ ਘੋਰੇ ਵਚਸਿ ਤਿष੍ਠ ਹੇ ।। ੨੯.

ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, 'ਇੱਥੇ ਆ, ਰੁਕ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ, ਸੋਹਣੀਏ।'

ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮਭਾषਤ। ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੀ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਲਂ ਸਗਰ੍ਭਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਭੋ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹਾਂ।'

ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਨਵ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨਿਸ਼ਾਮੇਕਾਨ੍ਤੁ ਵੈ ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਵਸਤ੍ਤੁ ਤਯਾ ਸਹ ।। ੨੯.

'ਇੱਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।' ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲੀ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।

ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪੁਰਨ੍ਤੁ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਗਤੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਰਾਜਾ ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੀਂ ਪੁਨਰਾਗਮਤ੍ ।। ੨੯.

ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਇਆ।

ਉषਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਕਰਾਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਕਾਮਾਰ੍ਤ੍ਤਸ਼੍ਚਾ ਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੀਨੋ ਭਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਮੇਤਿ ਵੈ ।। ੨੯.

ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿ।'

ਉਰ੍ਵ੍ਵਸ਼੍ਯਥਾਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚੈਲਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਵਰਂ ਦਦੁਃ। ਤਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰੂਹਿ ਚੈਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਿ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਇਲਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੰਗ ਲੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਦੱਸ।'

ਵृਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ।। ੨੯.

'ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂ।' 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ੍ਥਾਲੀਮਗ੍ਨੇਃ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਨੇਨ ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਲੋਕਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ ।। ੨੯.

ਅੱਗ ਲਈ ਪਤਿਲੀ ਭਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।'

ਤਮਾਦਾਯ ਕੁਮਾਰਨ੍ਤੁ ਨਗਰਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਮਰਣ੍ਯਾਞ੍ਚ ਸ ਪੁਤ੍ਰਨ੍ਤੁ ਗृਹਂ ਯਯੌ ।। ੨੯.

ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਪੁਨਰਾਦਾਯ ਦृਸ਼੍ਯਾਗ੍ਨਿਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸਮੀਪਤਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ।। ੨੯.

ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ; ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਥਾਖ੍ਯਾਤੁਮਗ੍ਨਿਨਾ ਗਾਂ ਗਤਸ੍ਤੁ ਸਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਮਰ੍ਥਮਸ਼ਿਲਮਰਣਿਂ ਤੁ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍ ।। ੨੯.

ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੱਸਣ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅਰਣੀ ਬਣਾਓ।

ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਦਰਣਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਤੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਸਲੋਕਂ ਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਮਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਤ੍ਰਿਧਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਯਜਤ੍ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ।। ੨੯.

ਅਸ਼ਵੱਥਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਅਰਣੀ ਬਣਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਅੱਗ ਜਗਾਈ; ਇਸ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਜਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ।

ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਗਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਲੋਕਤਾਮ੍। ਵਾਸਾਯ ਚ ਸ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਸ ਮਹਾਰਥਃ। ਏਕੋऽਗ੍ਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਵੈ ਐਲਸ੍ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤਾਨਕਲ੍ਪਯਤ੍ ।। ੨੯.

ਕਈ ਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਜਹਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਗੰਧਰਵ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਤੇ ਇਲਾ ਨੇ ਉਹਤੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।

ਏਵਂਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਜਾਸੀਦੈਲਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਣ੍ਯਤਮੇ ਚੈਵ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰਲਂਕृਤੇ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਲਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਨੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਈ।

ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਪृਥਿਵੀ ਪਤਿਃ। ਉਤ੍ਤਰੇ ਯਾਮੁਨੇ ਤੀਰੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨੇ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੯.

ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ।