ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਤਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯ ਵੈ ਜਨ੍ਮ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਂਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧਤ ।। ੨੮.

ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਸੋਮ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੁਜਾਤੀ।

ਧਨ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਲ੍ਮषਸ਼ੋਧਨਮ੍। ਸੋਮਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੨੮.

ਸੋਮ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ ।। ਸੋਮਸ੍ਯ ਤੁ ਬੁਧਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਬੁਧਸ੍ਯ ਤੁ ਪੁਰੂਰਵਾਃ। ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਦਾਨਸ਼ੀਲਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ।। ੨੯.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਸੀ, ਤੇ ਬੁਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ, ਦਾਨੀ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦੀ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਆਹਰ੍ਤ੍ਤਾ ਚਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਵਨਾਞ੍ਚ ਦਦੌ ਮਹੀਮ੍ ।। ੨੯.

ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਬਹਾਦਰ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਜੇਤੂ ਸੀ। ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।

ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ ਕਰ੍ਮ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਕਾਨ੍ਤਃ ਸਂਵृਤਮੈਥੁਨਃ। ਅਤੀਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਕੇषੁ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮੋऽਭਵਤ੍ ।। ੨੯.

ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਮ ਵਿਚ ਸਿਆਣਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ।

ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਂ ਦਾਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਵਰਯਾਮਾਸ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਾਨਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ, ਸਿਆਣੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ।

ਤਯਾ ਸਹਾਵਸਦ੍ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਚਾष੍ਟ ਚ। ਸਪ੍ਤ षਟ੍ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਦਸ਼ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ।। ੨੯.

ਉਸ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਸ ਤੇ ਅੱਠ ਸਾਲ, ਫਿਰ ਸੱਤ, ਛੇ, ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਦਸ ਤੇ ਅੱਠ ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।

ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤਥਾ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤਟੇ। ਅਲਕਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਚ ਵਨੋਤ੍ਤਮੇ ।। ੨੯.

ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅਲਕਾ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਨੰਦਨ ਦੇ ਵਧੀਆ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਹੇ।

ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਪਾਦੇषੁ ਮੇਰੁਸ਼੍ਰृਙ੍ਗੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮੇ। ਉਤ੍ਤਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲਾਪਗ੍ਰਾਮਮੇਵ ਚ ।। ੨੯.

ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਥੱਲੇ, ਮੇਰੂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਕਲਾਪਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਗਏ।

ਏਤੇषੁ ਵਨਸੁਖ੍ਯੇषੁ ਸੁਰੈਰਾਚਰਿਤੇषੁ ਚ। ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਾ ਰੇਮੇ ਪਰਮਯਾ ਮੁਦਾ ।। ੨੯.

ਇਹਨਾਂ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ, ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।

ऋषਯ ਊਚੁਃ।। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਦੇਵੀ ਰਾਜਾਨਂ ਮਾਨੁषਂ ਕਥਮ੍। ਦੇਵਾਨੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਨ੍ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤ ।। ੨੯.

ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਉਰਵਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।

ਸੂਤ ਉਵਾਚ।। ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤਾ ਸਾ ਮਾਨੁषਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ। ਐਲਂ ਤੁ ਤਂ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਮਯੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ ।। ੨੯.

ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਆਈ। ਸੋਹਣੀ ਉਰਵਸ਼ੀ ਕੁਝ ਸ਼ਰਤਾਂ 'ਤੇ ਐਲ ਨਾਲ ਮਿਲੀ।

ਆਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਾਪਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਨਿਯਮਂ ਸਾ ਚਕਾਰ ਤੁ । ਅਨਗ੍ਨਦਰ੍ਸ਼ਨਞ੍ਚੈਵ ਅਕਾਮਾਤ ਸਹ ਮੈਥੁਨਮ੍ ।। ੨੯.

ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖੇ: ਉਹ ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਈ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।

ਦ੍ਵੌ ਮੇषੌ ਸ਼ਯਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ ਤਾਵਦ੍ ਵ੍ਯਵਤਿष੍ਠਤੇ। ਘृਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾਹਾਰਃ ਕਾਲਮੇਕਨ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ।। ੨੯.

ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੋ ਭੇਡਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਕੇਵਲ ਘੀ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੈ।

ਯਦ੍ਯੇष ਸਮਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਞ੍ਚ ਤੇ ਦृਢਮ੍। ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਨ੍ਤੁ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਏष ਨਃ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ ।। ੨੯.

ਜੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗਾ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਸਮਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਰਾਜਾ ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਤ੍। ਏਵਂ ਸਾ ਚਾਵਸਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੂਰਵਸਿ ਭਾਮਿਨੀ ।। ੨੯.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਝੌਤਾ ਨਿਭਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ ਪੁਰੂਰਵਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ।

ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਥ ਚਤੁਃषष੍ਟਿਂ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਾਪਮੋਹਿਤਾ। ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮਾਨੁषਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾ ਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ।। ੨੯.

ਉਰਵਸ਼ੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਚੌਂਠੀ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾ ਊਚੁਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਥਾ ਸਾ ਤੁ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਆਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੁ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਦੇਵਾਨੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭੂषਣਾ ।। ੨੯.

ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਓ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆ ਸਕੇ।'

ਤਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਵਸੁਰ੍ਨਾਮ ਤਤ੍ਰਾਹ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਤਯਾ ਤੁ ਸਮਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣੋ ਮਤੋऽਨਘਃ ।। ੨੯.

ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ।'

ਸਮਯਨ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸਾ ਵੈ ਰਾਜਾਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਯਥਾ। ਤਦਹਂ ਵਚ੍ਮਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਾ ਨृਪਮ੍ ।। ੨੯.

'ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟੇਗਾ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡੇਗੀ।'

ਸਹਸਾ ਯੋਗਮੇष੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੯.

'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਅਚਾਨਕ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ ਨਿਸ਼ਾਯਾਮਥਾਗਮ੍ਯ ਮੇषਮੇਕਂ ਜਹਾਰ ਵੈ। ਮਾਤृਵਦ੍ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਸਾ ਤੁ ਮੇषਯੋਸ਼੍ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ।। ੨੯.

ਰਾਤ ਨੂੰ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੇਡ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਭੇਡ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਸਮਝ ਕੇ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।

ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਗਮਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਸ੍ਥਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਸਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਹ੍ਰਿਯਤੇਤਿ ਵੈ ।। ੨੯.

ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਰੀ, ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।'

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਗ੍ਨਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਵੈ ਨृਪਃ । ਨਗ੍ਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਸਮਯੋ ਵਿਤਥੋ ਭਵੇਤ੍ ।। ੨੯.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੋਚ ਕੇ ਨੰਗਾ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। 'ਜੇ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ,' ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ਭੂਯਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮੇषਮਾਦਦੁਃ। ਦ੍ਵਿਤੀਯੇऽਪਹृਤੇ ਮੇषੇ ਐਲਂ ਦੇਵੀ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨੯.

ਫਿਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਦੂਜੀ ਭੇਡ ਵੀ ਲੈ ਲਈ। ਦੂਜੀ ਭੇਡ ਲੈ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਐਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,

ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਮ ਹृਤੌ ਰਾਜਨ੍ਨਨਾਥਾਯਾ ਇਵ ਪ੍ਰਭੋ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦੋਤ੍ਥਾਯ ਨਗ੍ਨੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਃ ।। ੨੯.

'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਲੈ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉੱਠ ਕੇ ਨੰਗਾ ਦੌੜ ਪਿਆ।

ਮੇषਾਬਭ੍ਯਾਂ ਪਦਵੀਂ ਰਾਜਨ੍ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵ੍ਵੈਰ੍ਵ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਾਮਥ। ਉਤ੍ਪਾਦਿਤਾ ਤੁ ਮਹਤੀ ਮਾਯਾ ਤਦ੍ਭਵਨਂ ਮਹਤ੍ ।। ੨੯.

ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਨ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਤਤੋ ਨਗ੍ਨਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ। ਨਗ੍ਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਿਰੋऽਭੂਤ੍ਸਾ ਅਪ੍ਸਰਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ ।। ੨੯.

ਅਚਾਨਕ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਅਪਸਰਾ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।

ਤਿਰੋਭੂਤਾਨ੍ਤੁ ਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵੁਭੌ। ਮੇषੌ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਭਵਨ੍ ।। ੨੯.

ਜਦੋਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭੇਡਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ।