ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ ਲਬ੍ਧਤੇਜਾਸ੍ਤਪਸਾ ਸਂਸ੍ਤਵੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭਿਃ। ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪਝਾਨਾਂ ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਦਸ਼ ।। ੨੮.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਤਪ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੱਸ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਪ ਕਰਿਆ।

ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾ ਯਾ ਦੇਵ੍ਯੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ ਜਗਤ੍। ਵਿਭੁਸ੍ਤਾਸਾਮ੍ਭਵੇਤ੍ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਃ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਾ ।। ੨੮.

ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਰੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਝੱਲਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਸੋਮ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।

ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਬੀਜੌषਧਿषੁ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮਪਾਞ੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ।। ੨੮.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੀਜਾਂ, ਪੌਦਿਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।

ਸੋऽਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਯੇਨ ਰਾਜਰਾਟ੍ । ਲੋਕਾਨਾਂ ਭਾਵਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ ।। ੨੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਤਪਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਰਿਨ੍ਦੋਸ੍ਤੁ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣ੍ਯੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ। ਦਦੌ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣੀਤਿ ਯਾ ਵਿਦੁਃ ।। ੨੮.

ਦੱਖ ਦੇ ਸਤਾਈਂ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੱਖ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਦ੍ਰਾਜਯਂ ਸੋਮਃ ਸੋਮਵਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸਮਾਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਸੂਯਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ।। ੨੮.

ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੋਮ, ਜੋ ਸੋਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੌ ਦਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰਿਆ।

ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਸ਼੍ਚੋਦ੍ਗਾਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਸਦਸ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖੈਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ ।। ੨੮.

ਉਥੇ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਉਦਗਾਤਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਸਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਦਦਤ੍ਸੋਮਸ੍ਤ੍ਰੀਲ੍ਲੋਁਕਾਨਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਤੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸਦਸ੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ।। ੨੮.

ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੋਮ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਾਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।

ਤਂ ਸਿਨੀ ਚ ਕੁਹੂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਪੁਃ ਪੁष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਭਾਵਸੁਃ। ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਧृਤਿਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਨਵ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਿषੇਵਿਰੇ ।। ੨੮.

ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨੌ ਦੇਵੀਆਂ ਸਿਨੀ, ਕੁਹੁ, ਵਪੁ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਪ੍ਰਭਾ, ਵਸੁ, ਕੀਰਤੀ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਨ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਵਭृਥਮਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਿਤਃ। ਅਤਿਰਾਜਾਤਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਸ਼ਧਾਤਾਪਯਦ੍ਦਿਸ਼ਃ ।। ੨੮.

ਜਦ ਉਹ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਸਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।

ਤਦਾ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍। ਸ ਵਿਭ੍ਰਮਮਤਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਿਨਯੇ ਵਿਨਯੋ ਹਤਃ ।। ੨੮.

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਹੋਈ, ਔਖੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਹਕੂਮਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਅਕਲ ਡੋਲ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਸ ਯਾਚ੍ਯਮਾਨੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਸ਼੍ਚ ਹ। ਨੈਵ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍ਤਾਰਾਂ ਤਸ੍ਮਾਯਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਤਦਾ ।। ੨੮.

ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਤਦ ਵੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।

ਉਸ਼ਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ। ਸ ਹਿ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪਿਤੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ।। ੨੮.

ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੋਂ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਤੇਨ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ। ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਗ੍ਰਾਹੋऽਭਵਦ੍ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਜਗਵਨ੍ਧਨੁਃ ।। ੨੮.

ਉਸ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੱਖ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਏੜੀ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।

ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਨੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਯੇਨੈषਾਂ ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਯਸ਼ਃ ।। ੨੮.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਸਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।

ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਾਰਕਾਮਯਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਮਹਤ੍ ।। ੨੮.

ਉਥੇ, ਤਾਰਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁषਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਦਿਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ।। ੨੮.

ਉਥੇ, ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਸ਼ਿਤ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਦਿ ਦੇਵ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।

ਤਤੋ ਨਿਵਾਰ੍ਯੋਸ਼ਨਸਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਞ੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍। ਦਦਾਵਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਤਾਰਾਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੮.

ਫਿਰ, ਉਸ਼ਨਾਸ ਅਤੇ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੰਕਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਰਾਨ੍ਤਾਰਾਧਿਪਾਨਨਾਮ੍। ਗਰ੍ਭਮੁਤ੍ਸृਜਸੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੨੮.

ਜਦ ਤਾਰਾ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਗਰਭਵਤੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਗਰਭ ਨਾ ਗਿਰਾ।'

ਮਦੀਯਾਯਾਂ ਤਨੌ ਯੋਨੌ ਗਰ੍ਭੋ ਧਾਰ੍ਯਃ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਥੋ ਨਾਵਸृਜਤ੍ਤਨ੍ਤੁ ਕੁਮਾਰਂ ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਮ੍ ।। ੨੮.

'ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗਰਭ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।

ਈषਿਕਾਸ੍ਤਮ੍ਬਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋऽਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਪੁਃ ।। ੨੮.

ਜਦ ਉਹ ਇਕ ਝਾੜੀ ਦੇ ਡੰਡੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਐਸਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।

ਤਤਃ ਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਾਰਾਮਕਥਯਨ੍ ਸੁਰਾਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯਾਥ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ।। ੨੮.

ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮ ਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ?'

ਹ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਯਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ਨਾਹ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ । ਤਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਃ ਕੁਮਾਰੋ ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਃ ।। ੨੮.

ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਲਜਾ ਗਈ, ਉਹ ਨਾ ਚੰਗਾ ਕਹਿ ਸਕੀ ਨਾ ਮਾੜਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਰਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਦਤ੍ਰ ਤਥ੍ਯਨ੍ਤਦ੍‌ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਰੇ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍ ।। ੨੮.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਤਾਰਾ, ਸੱਚ ਦੱਸ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮ ਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?'

ਸਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਸੋਮਸ੍ਯੇਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਮਾਰਨ੍ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਮ੍ ।। ੨੮.

ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।'

ਤਤਃ ਸ ਤਮੁਪਾਘਾਯ ਸੋਮੋ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਬੁਧ ਇਤ੍ਯਕਰੋਨ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੨੮.

ਫਿਰ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਆਪਣੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ 'ਬੁਧ' ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ।

ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਗਮਨੇ ਸਮਭ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਬੁਧੈਃ। ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ।। ੨੮.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਬੁਧ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵੈਲਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ । ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ षਟ੍ ਸੁਮਹੌਜਸਃ ।। ੨੮.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।

ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਸ਼ੋ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਮਣ੍ਡਲਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਾਯਾਥ ਪਿਤਰਂ ਸੋऽਤ੍ਰਿਮੇਵ ਤੁ ।। ੨੮.

ਉਥੇ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਰਾਜਯਕਸ਼ਮਾ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ ਦਾ ਚੱਕਰ ਘਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤਰੀ ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਿਆ।