ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਨੁਤ੍ਸृष੍ਟਂ ਯੇਨੈषਾਂ ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਯਸ਼ਃ ।। ੨੮.

ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।

ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਾਰਕਾਮਯਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵਾਨਾਞ੍ਚ ਲੋਕਕ੍ਸ਼ਯਕਰਂ ਮਹਤ੍ ।। ੨੮.

ਉਥੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁषਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰਾਦਿਦੇਵਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ।। ੨੮.

ਉਥੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤੁਸ਼ਿਤ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਦਿ ਦੇਵ ਤੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਗਏ।

ਤਤੋ ਨਿਵਾਰ੍ਯੋਸ਼ਨਸਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਞ੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍। ਦਦਾਵਾਙ੍ਗਿਰਸੇ ਤਾਰਾਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਪਿਤਾਮਹਃ ।। ੨੮.

ਫਿਰ, ਉਸ਼ਨਸ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਮਹਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।

ਅਨ੍ਤਰ੍ਵਤ੍ਨੀਂ ਚ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਰਾਨ੍ਤਾਰਾਧਿਪਾਨਨਾਮ੍। ਗਰ੍ਭਮੁਤ੍ਸृਜਸੇ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ।। ੨੮.

ਜਦ ਤਾਰਾ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਗਰਭ ਨਾਹ ਛੱਡੀ।'

ਮਦੀਯਾਯਾਂ ਤਨੌ ਯੋਨੌ ਗਰ੍ਭੋ ਧਾਰ੍ਯਃ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਥੋ ਨਾਵਸृਜਤ੍ਤਨ੍ਤੁ ਕੁਮਾਰਂ ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਮ੍ ।। ੨੮.

'ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਣਨ ਅੰਗ ਵਿਚ, ਗਰਭ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।' ਪਰ ਤਾਰਾ ਨੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨਾਹ ਛੱਡਿਆ।

ਈषਿਕਾਸ੍ਤਮ੍ਬਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਾਵਕਮ੍। ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋऽਥ ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਵਪੁਃ ।। ੨੮.

ਇਕ ਕੰਡੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ, ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਃ ਸਂਸ਼ਯਮਾਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਾਰਾਮਕਥਯਨ੍ ਸੁਰਾਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯਾਥ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ।। ੨੮.

ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ੱਕ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਸੱਚ ਦੱਸ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸੋਮ ਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ?'

ਹ੍ਰੀਯਮਾਣਾ ਯਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ਨਾਹ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵਸਾਧੁ ਵਾ । ਤਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮਾਰਬ੍ਧਃ ਕੁਮਾਰੋ ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਃ ।। ੨੮.

ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਸ਼ਰਮੀਂ, ਤਾਰਾ ਨੇ ਨਾ ਚੰਗਾ ਕਿਹਾ ਨਾ ਮਾੜਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।

ਸਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਾਰਾਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਦਤ੍ਰ ਤਥ੍ਯਨ੍ਤਦ੍‌ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਾਰੇ ਕਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਯਮ੍ ।। ੨੮.

ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਚੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ੱਕ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੱਚ ਦੱਸ ਤਾਰਾ, ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?'

ਸਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਰਦਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍। ਸੋਮਸ੍ਯੇਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕੁਮਾਰਨ੍ਦਸ੍ਯੁਹਨ੍ਤਮਮ੍ ।। ੨੮.

ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ, 'ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।'

ਤਤਃ ਸ ਤਮੁਪਾਘਾਯ ਸੋਮੋ ਦਾਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਬੁਧ ਇਤ੍ਯਕਰੋਨ੍ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੨੮.

ਫਿਰ ਸੋਮ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁਧ ਰੱਖਿਆ।

ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਗਮਨੇ ਸਮਭ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਬੁਧੈਃ। ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ।। ੨੮.

ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿਚ, ਬੁਧ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਉਭਰਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭੂਵੈਲਃ ਪੁਰੂਰਵਾਃ । ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ षਟ੍ ਸੁਮਹੌਜਸਃ ।। ੨੮.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋਏ।

ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਧਰ੍षਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਵਸ਼ੋ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ । ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਸੋਮਃ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਮਣ੍ਡਲਃ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਾਯਾਥ ਪਿਤਰਂ ਸੋऽਤ੍ਰਿਮੇਵ ਤੁ ।। ੨੮.

ਉਥੇ, ਜਬਰਦਸਤੀ ਬੇਇੱਜਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਰਾਜ ਰੋਗ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ, ਰੋਗ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਘਟ ਜਾਣ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤਰੀ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਪਾਪਸ਼ਮਨਂ ਚਕਾਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸ ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜਜ੍ਵਾਲ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਃ ।। ੨੮.

ਅਤਰੀ, ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕੀਤਾ; ਰਾਜ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਿਆ।

ਏਤਤ੍ਸੋਮਸ੍ਯ ਵੈ ਜਨ੍ਮ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਵਂਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧਤ ।। ੨੮.

ਇਹ ਸੋਮ ਦਾ ਜਨਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ; ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ।

ਧਨ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਲ੍ਮषਸ਼ੋਧਨਮ੍। ਸੋਮਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ।। ੨੮.

ਸੋਮਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਨ, ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭੀਮਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਕਾਞ੍ਚਨਪ੍ਰਭਃ। ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਹੋਤ੍ਰੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੯.

ਭੀਮ ਦਾ ਵਾਰਸ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਕਾਂਚਨਪ੍ਰਭਾ ਸੀ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਕਾਂਚਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਸੀ।

ਸੁਹੋਤ੍ਰਸ੍ਯਾਭਜ੍ਜਹ੍ਨੁਃ ਕੇਸ਼ਿਕਾਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭਵਃ। ਪ੍ਰਤਿਗਤ੍ਯ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਵਿਤਤੋ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮ੍ਮਣਿ ।। ੨੯.

ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਕੇਸ਼ਿਕਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਹਨੂ ਜਨਮਿਆ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ।

ਪ੍ਲਾਵਯਾਮਾਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਭਾਵਿਨੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍। ਗਙ੍ਗਯਾ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ।। ੨੯.

ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਯਜਨ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।

ਸੌਹੋਤ੍ਰਿਰ੍ਵਰਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਅਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗੇऽਵਲੇਪਸ੍ਯ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ।। ੨੯.

ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਰਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਗੰਗਾ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।'

ਏਤਤ੍ਤੇ ਵਿਫਲਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਪੀਤਮਮ੍ਭਃ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍। ਰਾਜਰ੍षਿਣਾ ਤਤਃ ਪੀਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਰ੍षਯਃ ।। ੨੯.

'ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁਣ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈਣ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।

ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀਮ੍। ਯੌਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪੌਤ੍ਰੀਨ੍ਤੁ ਕਾਵੇਰੀਞ੍ਜਹ੍ਨੁਰਾਵਹਤ੍ ।। ੨੯.

ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਹਨਵੀ ਨੂੰ ਜਹਨੂ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਹਨੂ ਨੇ ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ।

ਯੁਵਨਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਯੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੇ । ਕਾਵੇਰੀਂ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਜਹ੍ਨੁਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ।। ੨੯.

ਯੁਵਨਾਸ਼ਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਕਾਵੇਰੀ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਹਨੂ ਦੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।

ਜਹ੍ਨੁਸ਼੍ਚ ਦਯਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਕਾਵੇਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਅਜਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੨੯.

ਜਹਨੂ ਨੇ ਕਾਵੇਰੀ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪੁੱਤਰ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਕਾ ਸੀ।

ਅਜਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਬਲਾਕਾਸ਼੍ਵੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਗਯਃ ਸ਼ੀਲਃ ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੨੯.

ਅਜਕਾ ਦਾ ਵਾਰਸ ਬਲਾਕਾਸ਼ਵ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਨੇਕ ਤੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੁਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵੇਦਵਰ੍ਚਸਃ। ਕੁਸ਼ਾਸ਼੍ਵਃ ਕੁਸ਼ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਅਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਰਯਸ਼ੋਵਸੁਃ ।। ੨੯.

ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਵੈਦਕ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਕੁਸ਼ਾਸ਼ਵ, ਕੁਸ਼ਨਾਭ, ਅਮੂਰਤਾਰਯ, ਤੇ ਵਸੁ।

ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ਬਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਵੈ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਪਸ਼੍ਯਤ ।। ੨੯.

ਕੁਸ਼ਸਤੰਬ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।