ਸੁਬਾਹੁਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਹਿਤਾਵੁਭੌ। ਪਾਲਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸੂਨੂ ਵੈਦੇਹ੍ਯੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੨੬.
ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਅਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਵੁਭੌ। ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ੍ਫੀਤੌ ਜਨਪਦੌ ਤਯੋਃ ।। ੨੬.
ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਚੰਦਰਕੇਤੁ, ਦੋਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁਖੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ।
ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯਾਙ੍ਗਦੀਯਾ ਤੁ ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਰਪਥੇ ਪੁਰੀ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੋਸ੍ਤੁ ਮਲ੍ਲਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍ਤਾ ਪੁਰੀ ਸ਼ੁਭਾ ।। ੨੬.
ਅੰਗਦ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਗਦੀ, ਕਾਰਪਥ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਚੰਦਰਕੇਤੁ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਦਰਵਕਤਾ, ਮੱਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ।
ਭਰਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੌ ਵੀਰੌ ਤਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਕਰ ਏਵ ਚ। ਗਾਨ੍ਧਾਰਵਿषਯੇ ਸਿਦ੍ਧੇ ਤਯੋਃ ਪੁਰ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ ।। ੨੬.
ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ।
ਤਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਲਾ ਪੁਰੀ। ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁष੍ਕਰਾਵਤੀ ।। ੨੬.
ਤਕਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤਕਸ਼ਸ਼ਿਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰਾਵਤੀ ਵੀ ਨਾਮਵਰ ਹੈ।
ਗਾਥਾਂ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਜਤਾਃ। ਰਾਮੇ ਨਿਬਦ੍ਧਾਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੨੬.
ਇੱਥੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਮਿਤਭਾषਿਤਃ। ਆਜਾਨੁਬਾਹੁਃ ਸੁਮੁਖਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ।। ੨੬.
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਮੁਖ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪਿੱਠ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਮੋ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍। ऋਕ੍ਸਾਮਯਜੁषਾਂ ਘੋषੋ ਜ੍ਯਾਘੋषਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ।। ੨੬.
ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬੜੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਰਹੀ।
ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੋऽਭਵਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਦੀਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਞ੍ਚਕਾਰਸਃ ।। ੨੬.
ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ: 'ਦੇਵੋ, ਭੋਗੋ,' ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸੀ; ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।
ਤਮਾਗਸ੍ਕਾਰਿਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਮਨੁਜਰ੍षਭਃ। ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਦਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੬.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪੀ ਪੌਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵ ਤੇਜਸਾ। ਅਤਿਸੂਰ੍ਯਞ੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਞ੍ਚ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਬਭੌ ।। ੨੬.
ਰਾਮ, ਦਾਸਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਬਾਹੁਰਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ । ਰਾਵਣਂ ਸਗਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦਿਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿਭੁਃ ।। ੨੬.
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ਼ੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਜਜ੍ਞੇ ਕੁਸ਼ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ। ਲਵਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਯੋਰ੍ਦੇਸ਼ੌ ਨਿਬੋਧਤ ।। ੨੬.
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ; ਲਵਾ, ਦੂਜਾ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਵੀ ਸੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਸੁਣੋ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋਸ਼ਲਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਰੀ ਵਾਪਿ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀ। ਰਮ੍ਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ਤੇਨ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਪਰ੍ਵਤਸਾਨੁषੁ ।। ੨੬.
ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕੋਸ਼ਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ 'ਤੇ ਵਸਾਈ ਸੀ।
ਉਤ੍ਤਰਾਕੋਸ਼ਲੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਲਵਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼੍ਰਾਵਸ੍ਤੀ ਲੋਕਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਕੁਸ਼ਵਂਸ਼ਂ ਨਿਬੋਧਤ ।। ੨੬.
ਉੱਤਰ ਕੋਸ਼ਲਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਲਵਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸੀ; ਸ਼੍ਰਾਵਸਤੀ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਕੁਸ਼ਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਤਿਥਿਃ ਸੁਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਃ। ਅਤਿਥੇਰਪਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਨਿषਧੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੨੬.
ਕੁਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ ਅਤਿਥਿ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ; ਅਤਿਥਿ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਧ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਨਿषਧਸ੍ਯ ਨਲਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਭਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਲਸ੍ਯ ਤੁ। ਨਭਸਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ।। ੨੬.
ਨਿਸ਼ਧ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਲ ਸੀ, ਤੇ ਨਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਭ; ਨਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁੰਡਰੀਕ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਖੇਮਧਨਵਨ ਹੋਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੇਮਧਨ੍ਵਸੁਤੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਨੀਕਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਆਸੀਦਹੀਨਗੁਰ੍ਨਾਮ ਦੇਵਾਨੀ ਕਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੬.
ਖੇਮਧਨਵਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਨੀਕ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਅਹੀਨਗੁ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ।
ਅਹੀਨਗੋਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦਃ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਲਸ੍ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਬਲੋ ਨृਪਃ ।। ੨੬.
ਅਹੀਨਗੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਪਰੀਯਾਤ੍ਰ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਬਲਾ ਜਨਮਿਆ।
ਔਙ੍ਕੋ ਨਾਮ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬਲਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਹ। ਵਜ੍ਰਨਾਭਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ।। ੨੬.
ਬਲਾ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਔਂਕੋ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜਰਨਾਭ, ਤੇ ਵਜਰਨਾਭ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਖਨਾ ਸੀ।
ਸ਼ਂਖਣਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧ੍ਯੁषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਧ੍ਯੁषਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸਹਃ ਕਿਲ ।। ੨੬.
ਸ਼ੰਖਨਾ ਦਾ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਧਿਊਸ਼ਿਤਾਸ਼ ਸੀ; ਧਿਊਸ਼ਿਤਾਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਵਸਹਾ ਸੀ।
ਹਿਰਣ੍ਯਨਾਭਃ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍। ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜੈਮਿਨੇਃ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸ਼ਰ੍ਮਸੁ ।। ੨੬.
ਹਿਰਣਯਨਾਭ, ਕੋਸ਼ਲ ਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਉਹ ਜੈਮਿਨੀ ਦੇ ਪੌਤਰੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਸਂਹਿਤਾਨਾਨ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚ ਯੋऽਧੀਤਵਾਂਸ੍ਤਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਧਿਗਤੋ ਯੋਗੋ ਯਾਜ੍ਞਵਲ੍ਕ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ ।। ੨੬.
ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ; ਉਸ ਤੋਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਯਾਜ਼ਨਵਲਕ ਨੇ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪੁष੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਧ੍ਰੁਵਸਨ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸੁਤਃ। ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ।। ੨੬.
ਉਸ ਦਾ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪੁਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ; ਧ੍ਰੁਵਸੰਧਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਤੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਅਗਨੀਵਰਨ।
ਅਗ੍ਨਿਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਸ੍ਯ ਮਨੁਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਮਨੁਸ੍ਤੁ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਲਾਪਗ੍ਰਾਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਪ੍ਰਯੁਗੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤ੍ਤਕਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੨੬.
ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ 'ਸ਼ੀਘਰ' ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ 'ਮਨੁ' ਸੀ। ਮਨੁ ਨੇ ਯੋਗ ਅਪਣਾਇਆ ਤੇ ਕਲਾਪਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹੀਸਵੇਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਤ੍ਰਪ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਸੁਸ਼੍ਰੁਤੋ ਮਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਸਨ੍ਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੁਸਨ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਤਥਾਮਰ੍षਃ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ।। ੨੬.
ਮਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ 'ਪ੍ਰਸੁਸ਼੍ਰੁਤ' ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ 'ਸੁਸੰਧਿ' ਸੀ। ਸੁਸੰਧਿ ਤੋਂ 'ਅਮਰਸ਼' ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਅਮਰਸ਼ ਤੋਂ 'ਸਹਸਵਾਨ' ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ।
ਆਸੀਤ੍ਸਹਸ੍ਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਿਤਿ। ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਬृਹਦ੍ਬਲਃ ।। ੨੬.
ਸਹਸਵਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ 'ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ' ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ 'ਬ੍ਰਹਦਬਲ' ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ।
ਏਤੇ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਦਾਯਾਦਾ ਰਾਜਾਨਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਵਂਸ਼ੇ ਪ੍ਰਧਾਨਾ ਯੇ ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਤੁ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ ।। ੨੬.
ਇਹ ਰਾਜੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਲੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪਠਨ੍ ਸਮ੍ਯਗਿਮਾਂ ਸृष੍ਟਿਮਾਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ। ਪ੍ਰਜਾਵਾਨੇਤਿ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਸਃ ।। ੨੬.
ਜੋ ਕੋਈ ਆਦਿਤਯ ਵਿਵਸਵਾਨ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਤੇ繁ਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪੁष੍ਟਿਦਸ੍ਯ ਚ। ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਵਿਰਜਾਸ਼੍ਚੈਵ ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਭਵਤੇऽਚ੍ਯੁਤਃ ।। ੨੬.
ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ 'ਸ਼ਰਾਧਦੇਵ' ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ繁ਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।