ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦਿਲੀਪ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਦਿਲੀਪਾਤ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵੀਰੋ ਜਾਤੋ ਭਗੀਰਥਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਦਿਲੀਪ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਭਗੀਰਥ ਜਣਿਆ।

ਯੇਨ ਗਙ੍ਗਾ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਮਾਨੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਈਜਾऽਨੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਵੈ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤਾ। ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਂ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਪੌਰਾਣਿਕਾ ਜਨਾਃ ।। ੨੬.

ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਹੈ ਤੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਲਿਆਈ। ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਨਾਲ, ਗੰਗਾ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇੱਥੇ ਪੁਰਾਣਕ ਲੋਕ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਭਗੀਰਥਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਮਾਨਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥੀ ਗਙ੍ਗਾ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵਂਸ਼ਵਿਤ੍ਤਮੈਃ ।। ੨੬.

ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਭਗੀਰਥੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਭਗੀਰਥਸੁਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨਾਮ ਬਭੂਵ ਹ। ਨਾਭਾਗਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਯਾਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਃ ।। ੨੬.

ਭਗੀਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼੍ਰੁਤ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਵਾਰਸ ਨਾਭਾਗ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।

ਅਮ੍ਬਰੀषਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍। ਏਵਂ ਵਂਸ਼ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਹੋਇਆ। ਇੰਝ, ਪੁਰਾਣਾ ਵੰਸ਼ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।

ਨਾਭਾਗੇਰਮ੍ਬਰੀषਸ੍ਯ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਪਾਲਿਤਾ। ਬਭੂਵ ਵਸੁਧਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਾਪਤ੍ਰਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ ।। ੨੬.

ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ।

ਅਯੁਤਾਯੁਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਿਨ੍ਧੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਯੁਤਾਯੋਸ੍ਤੁ ਦਾਯਾਦ ऋਤੁਪਰ੍ਣੋ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੬.

ਸਿੰਧੁਦਵੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਯੁਤਾਯੁ ਬੜਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ; ਅਯੁਤਾਯੁ ਦਾ ਵਾਰਸ ਰਿਤੁਪਰਨ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।

ਦਿਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਹृਦਜ੍ਞੋऽਸੌ ਰਾਜਾ ਨਲਸਖੋ ਬਲੀ। ਨਲੌ ਦ੍ਵਾਵਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਪੁਰਾਣੇषੁ ਦृਢਵ੍ਰਤੌ ।। ੨੬.

ਉਹ ਰਾਜਾ, ਨਲ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਸਿਆਂ ਤੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨਲਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਰਹੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।

ਵੀਰਸੇਨਾਤ੍ਮਜਸ਼੍ਚੈਵ ਯਸ਼੍ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ऋਤੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਕਾਮੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੨੬.

ਇੱਕ ਵੀਰਸੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚੋਟੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ। ਰਿਤੁਪਰਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਸੁਦਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਨਯੋ ਰਾਜਾ ਹਂਸਮੁਖੋऽਭਵਤ੍। ਸੁਦਾਸਸ੍ਯ ਸੁਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸੌਦਾਸੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ।। ੨੬.

ਸੁਦਾਸ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਸ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਸੁਦਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੌਦਾਸਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦੋ ਵੈ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਿਤ੍ਰਸਹਸ਼੍ਚ ਸਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਕਲ੍ਮਾषਪਾਦਕੇ। ਅਸ਼੍ਮਕਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵृਦ੍ਧਯੇ ।। ੨੬.

ਉਹ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਅਤੇ ਮਿਤ੍ਰਸਹਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਲਮਾਸ਼ਪਾਦਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧ ਲਈ ਅਸ਼ਮਕਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

ਅਸ਼੍ਮਕਸ੍ਯੋਰਕਾਮਸ੍ਤੁ ਮੂਲਕਸ੍ਤਤ੍ਸੁਤੋऽਭਵਤ੍। ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਂ ਮੂਲਕਂ ਵੈ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ।। ੨੬.

ਅਸ਼ਮਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਰਕਾਮਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੂਲਕਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਮੂਲਕਾ ਬਾਰੇ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।

ਸ ਹਿ ਰਾਮਭਯਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋऽਵਸਤ੍। ਵਿਵਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਾਣਮਿਚ੍ਛਨ੍ ਵੈ ਨਾਰੀਕਵਚਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨਦਾ ਸੀ।

ਮੂਲਕਸ੍ਯਾਪਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਰਥਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਤਰਥਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਾ ਚੈਡਿਵਿਡੋ ਬਲੀ ।। ੨੬.

ਮੂਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਤਰਥਾ ਸੀ; ਸ਼ਤਰਥਾ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਵੈਡਿਵਿਡਾ ਜਨਮਿਆ।

ਆਸੀਤ੍ਤ੍ਵੈਡਿਵਿਡਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕृਤਸ਼ਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਹਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੀਕਸ੍ਯ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ।। ੨੬.

ਵੈਡਿਵਿਡਾ ਮਹਾਨ, ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਮਹਤ ਜਨਮਿਆ।

ਦਿਲੀਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ ਖਟ੍ਵਾਙ੍ਗ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਹਾਗਮ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਯੋऽਭਿਸਂਹਿਤਾ ਲੋਕਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਤ੍ਯੇਨ ਚੈਵ ਹਿ ।। ੨੬.

ਦਿਲੀਪਾ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਟਵਾਂਗਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕਜੁਟ ਕੀਤਾ।

ਦੀਰ੍ਗਬਾਹੁਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਘੁਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਜਾਯਤ। ਅਜਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਘੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨਾਮ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਨਃ ।। ੨੬.

ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੀਰਘਬਾਹੁ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਘੁ ਜਨਮਿਆ। ਰਘੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰ ਪਰਸੰਨਤਾ, ਜਨਮਿਆ।

ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਵੀਰੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਭਰਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ ।। ੨੬.

ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਰੋਧੀ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਭਰਤ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਸਨ।

ਮਾਧਵਂ ਲਵਣਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਮਧੁਵਨਞ੍ਚ ਤਤ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇਨ ਪੁਰੀ ਤਸ੍ਯ ਮਥੁਰਾ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ ।। ੨੬.

ਮਾਧਵ ਅਤੇ ਲਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਧੁਵਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਨੇ ਉਥੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ।

ਸੁਬਾਹੁਃ ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸਹਿਤਾਵੁਭੌ। ਪਾਲਯਾਮਾਸਤੁਃ ਸੂਨੂ ਵੈਦੇਹ੍ਯੌ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।। ੨੬.

ਸੁਬਾਹੁ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਅਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਵੁਭੌ। ਹਿਮਵਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ੍ਫੀਤੌ ਜਨਪਦੌ ਤਯੋਃ ।। ੨੬.

ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਚੰਦਰਕੇਤੁ, ਦੋਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੁਖੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ।

ਅਙ੍ਗਦਸ੍ਯਾਙ੍ਗਦੀਯਾ ਤੁ ਦੇਸ਼ੇ ਕਾਰਪਥੇ ਪੁਰੀ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੋਸ੍ਤੁ ਮਲ੍ਲਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਕ੍ਤਾ ਪੁਰੀ ਸ਼ੁਭਾ ।। ੨੬.

ਅੰਗਦ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਗਦੀ, ਕਾਰਪਥ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਚੰਦਰਕੇਤੁ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਦਰਵਕਤਾ, ਮੱਲਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ।

ਭਰਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੌ ਵੀਰੌ ਤਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਕਰ ਏਵ ਚ। ਗਾਨ੍ਧਾਰਵਿषਯੇ ਸਿਦ੍ਧੇ ਤਯੋਃ ਪੁਰ੍ਯੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ ।। ੨੬.

ਭਰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤਕਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ।

ਤਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤਕ੍ਸ਼ਸ਼ਿਲਾ ਪੁਰੀ। ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯਾਪਿ ਵੀਰਸ੍ਯ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁष੍ਕਰਾਵਤੀ ।। ੨੬.

ਤਕਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤਕਸ਼ਸ਼ਿਲਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪੁਸ਼ਕਰਾਵਤੀ ਵੀ ਨਾਮਵਰ ਹੈ।

ਗਾਥਾਂ ਚੈਵਾਤ੍ਰ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਪੁਰਾਣਵਿਦੋ ਜਤਾਃ। ਰਾਮੇ ਨਿਬਦ੍ਧਾਸ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ।। ੨੬.

ਇੱਥੇ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਾਮ ਬਾਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਮਿਤਭਾषਿਤਃ। ਆਜਾਨੁਬਾਹੁਃ ਸੁਮੁਖਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਭੁਜਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ, ਸੋਹਣਾ ਮੁਖ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਪਿੱਠ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ।

ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਮੋ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍। ऋਕ੍ਸਾਮਯਜੁषਾਂ ਘੋषੋ ਜ੍ਯਾਘੋषਸ਼੍ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ।। ੨੬.

ਰਾਮ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ; ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬੜੀ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਰਹੀ।

ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨੋऽਭਵਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਦੀਯਤਾਂ ਭੁਜ੍ਯਤਾਮਿਤਿ। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨਾਞ੍ਚਕਾਰਸਃ ।। ੨੬.

ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ: 'ਦੇਵੋ, ਭੋਗੋ,' ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਸੀ; ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।

ਤਮਾਗਸ੍ਕਾਰਿਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਮਨੁਜਰ੍षਭਃ। ਸੀਤਾਯਾਃ ਪਦਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ।। ੨੬.

ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪੀ ਪੌਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।